#plasticdieet: Bewustwording

Maar goed dat ik me de hele maand lang voor ogen kon houden dat het uiteindelijk om het bewust zijn van je eigen gedrag gaat en dat zelfs het kleinste stapje naar verandering kan bijdragen tot verkleining van onze mondiale footprint, anders had ik misschien halverwege plastic-free-july wel de handdoek in de ring gegooid.
Het zat me namelijk niet altijd mee.
Noodgedwongen begon ik al een dag te laat; zijn de openingstijden van verpakkingsvrije winkels niet altijd even duidelijk aangegeven; kon ik ondanks de zelfgebakken koekjes, die van de bakker toch niet weerstaan en heb ik de voordelen van de markt te laat onderkend.
Mijn grootste wapenfeit ligt in de waarde van de dopjes en dekseltjes die tegenwoordig via de school van mijn kleinzoon naar een project tgv. blindengeleidehonden gaan.

Mijn grootste blunder ligt bij het kaaswinkeltje, wat, na er twee keer voor een dichte deur gestaan te hebben, toch weer in plastic verpakte kaas meegaf!

Ik heb soms gesmokkeld en hier en daar wat gesjoemeld, maar toch heb ik mijn restafval van een grijze vuilniszak per week, terug weten te brengen naar twee in vier weken. Best wel knap, als ik maar zou weten, waar ik nu met die ene zak vol plastic afval heen moet, die ik daarnaast nog over heb. In onze gemeente wordt dit namelijk nog niet gescheiden opgehaald. …
Mijn schaamtegevoel groeide evenredig met de inhoud van die zak overgins. Al probeerde ik nog zo goed op te letten, ongemerkt sleep je met de dagelijkse boodschappen nog heel veel overbodig plastic mee naar huis. Hoewel overbodig is misschien niet het juiste woord, onontkoombaar is een betere term, want in sommige gevallen valt er niets te kiezen en bestaat er geen alternatief voor hetgeen jij nodig denkt te hebben.

Maar gelukkig stond ik er dankzij de steun van mijn gezin niet alleen voor en is het hierna zeker niet voorbij. En gelukkig kon ik mijn ervaringen met Mirelle delen.

Al doende leert men, het gaat om het bewustwordingsproces, deze uitkomsten met elkaar delen heb ook ik als prettig ervaren en niet alleen met mijn moeder maar ook met alle andere deelnemers van de challenge.

Op het krijtbord had ik als dagelijkse reminder geschreven #plasticdieet en mijn mantra van de afgelopen tijd luidde:

“It’s not about perfection, it’s about making better choices!”

Want poeh, het streven naar perfectie moet je echt loslaten. Het bannen van plastic uit je leven lukt echt niet binnen een maand en misschien wel nooit helemaal. Een harde dobber voor een perfectionist zoals ik.
Mijn grootste blunder was toch wel toen ik (dacht ik heel slim te zijn) van die space savers had besteld. Je kent ze wel van die PLASTIC vacuüm zakken waar je bijvoorbeeld je winterdekbed in kan opbergen. Oepsie! Of toen we spontaan besloten om één keer in het jubeljaar naar de grote gele M te gaan omdat mijn beide kinderen waren geslaagd. Ik had totaal niet stilgestaan bij de grote verspilling die daar aan de orde van de dag is. De medewerker keek dan ook heel erg niet begrijpend toen Finn de ongebruikte rietjes weer terug bracht.

Ook ik heb deze maand mijn plastic afval voor de helft weten te verminderen. Terwijl ik toch echt al wat langer bezig ben met het bewustwordingsproces.
Desalniettemin, overwinningen moet je vieren en dit is een greep uit de mijne:

⁃ Sinds een paar maanden ben ik overgestapt op de menstruatiecup, dit was echt iets wat buiten mijn comfortzone lag maar waarvan ik nu wens dat ik eerder de vele voordelen wist. Te veel om op te noemen voor deze blog maar op gebied van zero waste scheelt het je ongeveer 30 tampons per maand. Dat zijn er 360 per jaar en voor de levensduur van een cup maar liefst 3600 (inclusief verpakkingsmateriaal)!
⁃ Ook ben ik overgestapt op bulk verpakking voor bijvoorbeeld afwasmiddel en handzeep.
⁃ De plastic ketchup fles was ongezien mijn leven binnen geslopen en is nu weer keurig vervangen door een glazen variant.
⁃ Mijn lief heeft een RVS waterfles gekregen. Maar voor wie het stomlijstje niet heeft gelezen hij sjoemelt nog steeds stiekum met plastic waterflesjes. Hmmm hier ligt nog steeds een uitdaging.
⁃ Boterhamzakken spaar ik nu al twee jaar op voor mijn moeder, zodat zij ze als hondenpoepzakjes kan gebruiken voor de hond.
⁃ Doppen spaar ik voor de geleidehonden.
⁃ Elke enquete die ik in mijn mail krijg vul ik keurig netjes in en geef ze de tip om bewuster om te gaan met plasticverpakkingen, bijvoorbeeld zoals laatst bij de apotheek want daar gaat enorm veel verpakkingsmateriaal om. En heel soms krijg je dan spontane reacties terug.
⁃ En last but not least bij de aanschaffen van nieuwe apparaten natuurlijk letten op het energielabel en dergelijke. Nu was mijn stofzuiger toe aan vervanging en heb ik gekozen voor een zakloze versie.

Mijn grootste vijand is mijn eigen energie waardoor ik me vaak toch weer laat verleiden door gemak. Daar balans in vinden is mijn speerpunt voor de toekomst!



Wij zijn heel erg benieuwd naar jullie bewustwordingsproces?

Liefs SH & MR

 — Deze blogpost bevat een affiliatie link. Dat betekent dat wanneer jij via deze link een aankoop doet, wij een klein percentage van het aankoopbedrag krijgen. Dit kost je niks extra’s maar je steunt mefrouw hier wel mee. Bij voorbaat heel veel dank hiervoor! —

Plastic versus papier?

Al in november 2013 presenteerde de Europese Commissie een nieuw wetsvoorstel om het gebruik van plastic tasjes ( toen in de gehele EU nog 8 miljard per jaar volgens Brussel) terug te dringen. Elke lidstaat mocht zelf een manier verzinnen om hieraan mee te werken en sinds januari 2016 zijn in Nederland de gratis plastic tasjes verboden.

Tot nu toe heeft de Inspectie Leefomgeving&Transport nog geen enkele boete uitgedeeld aan winkelbedrijven die zich niet aan dit verbod zouden houden, maar zijn er na meldingen van het winkelend publiek wel 30 bedrijven op hun tassenbeleid aangesproken.

Het verbod moet mensen dus stimuleren om zelf een tas mee te nemen als ze boodschappen gaan doen en volgens brancheorganisatie NRK Verpakkingen heeft de maatregel zeker effect gehad, al kon die in januari jl. nog geen harde cijfers geven. 

Die werden afgelopen dinsdag echter wel bekend. Een onderzoeksbureau berekende in opdracht van het ministerie van Infrastructuur en Milieu, dat sinds de klant er voor moet betalen 71% minder plastic tasjes over de toonbank gingen. En volgens Rijkswaterstaat eindigde 40% minder als zwerfafval. Het helpt dus wel!

Staatssecretaris Sharon Dijksma (Pv/dA), die verantwoordelijk was voor de invoering van het verbod stelde dan ook dat het al met al een grote winst voor het milieu is: “Er wordt niet alleen minder geproduceerd, er is ook een tastbare afname van plastic troep op straat en in het water. ”

Nu zijn er echter veel winkeliers overgestapt op het meegeven van papieren tassen als alternatief, want veel mensen hebben namelijk het idee dat dit veel milieuvriendelijker is. Alleen klopt daar volgens Linda Nijenhuis van Milieu Centraal helemaal niets van. 

“Als je kijkt naar de milieufactoren, dan is een papieren draagtas meestal vervuilender dan een plastic tasje. Er is veel meer materiaal nodig om dezelfde draagkracht te krijgen en hij gaat minder lang mee. ”

Oeps nooit geweten! Eigenlijk zouden gratis papieren tassen ook verboden moeten worden!

Dus een rolkarretje, een rugzak of een big shopper, alles is in de ogen van Nijenhuis goed, het materiaal maakt ook niet uit; “Zolang je het maar kan hergebruiken. ”

Al zou je het alleen maar voor je portemonnee doen, zo hadden mijn oudste dochter en ik al bedacht. Als een gemiddelde Nederlander volgens de cijfers uit Brussel 71 tasjes per jaar gebruikt, scheelt dat in een gezin van vier personen, bij een kostprijs van €0,20 per tasje op jaarbasis €56,80!

Toch een leuke boodschappenwagen vol!

Groet SH

NB. Bronnnen: NOS, Volkskrant, Nieuws.nl

Zero plastic week

  

Van mijn Tante krijg ik een uitnodiging via Facebook voor de zero plastic week. Ik twijfel, is dit wel haalbaar?Waarschijnlijk niet. Een weekje lukt misschien met wat smokkelen hier en daar maar het gaat natuurlijk om de bewustwording. Daar ben ik helemaal voor en ik besluit mee te doen.

Wat is het idee? Je mag een week lang geen nieuw plastic in huis halen. Het oude mag je wel gewoon gebruiken maar oud plastic moet je wel hergebruiken. Check!

Ik ben aardig groen ingesteld, dus hoe erg kan het zijn? Dacht ik!

Ik scheid redelijk afval en neem mijn eigen tassen mee naar de winkel. Speelgoed koop ik meestal van hout of van duurzaam materiaal. Marktplaats is mijn lievelingswinkel. Van kleins af aan draai ik de kraan dicht tijdens het tandenpoetsen. Ik heb kippen en konijnen ook om de gft-berg te verminderen. Ik koop kromkommers. Nee, ik hoef geen pinbon of kassabon. We hebben papierenrietjes. Mijn werkgevers is als eerste schoonmaakbedrijf in Nederland klimaatneutraal en heeft hierin talloze prachtige initiatieven, één project hiervan is bijvoorbeeld http://www.eenmiljoendruppels.nl. Bij veel grote bedrijven zie je ook de omslag. Van afval naar grondstoffen en wij als schoonmaak bedrijf worden steeds vaker gevraagd om hierin mee te denken. 

Maar eerlijk is eerlijk ook al ben ik fan van Boyan Slat die aan de achterdeur strijd voert tegen de inmens grote plasticsoep, mijn eigen plastic verbruik heb ik nog nooit serieus onder de loep genomen, Let’s start! 

Smokkelen gaat me goed af want ik ben natuurlijk amper mobiel en mijn lief doet de dagelijkse verse boodschapjes voor ons. Dus daarmee is de plasticbroodzak ook getackeld maar hoe kan ik die hergebruiken? Ik weet dat mijn moeder ze gebruikt voor hondenpoep. Dus vanaf nu bewaar ik ze voor haar (ik weet niet of je er blij mee bent Mam?).

Ik smeer brood voor Finn dit gaat allemaal goed, broodbakje en drinkflesje. Maar als ik de la open doe, valt mijn oog op de hersluitbare diepvrieszakjes die konden nog weleens mijn vijand worden deze week bedenk ik me. Deze gebruik ik veel en voor van alles. Bewustwording, denk ik bij mezelf. 

Ik krijg een appje van Eveline of wij ook lege petflessen en dergelijke hebben voor in haar klas. Ik speur het huis af en vol trots moet ik nee concluderen, maar helaas als ik naast mijn lief in de auto stap ligt het onder aan mijn voeten bezaaid met waterflesjes. Dat kan anders! Deze gaan hergebruikt worden voor een waterbaan dus voor nu is mijn geweten gesust.

Ik ga naar de Facebookpagina https://www.facebook.com/events/1658123101065772/ en lees de reacties en tips op deze zero platic week. Sommige gaan ver maar hebben wel een kern van waarheid. Een mevrouw beschrijft een verhaal over, het plastic bekertje om te spoelen bij de tandarts. Je neemt dingen voor lief tot dat je er over nadenkt en dan de verandering intreed. 

So far so good (op het smokkelen na) met mijn zero plastic week. Maar dan op zaterdag gaat het helemaal mis, de grote boodschappen staan voor de deur en alhoewel ik al redelijk biologisch winkel blijkt daarin toch helaas eerder voor verantwoorde teelt gekozen te worden dan voor milieubewust. Plasticdoppen in de drinkyoghurt flessen of yoghurt. Voor verpakte biologische groenten om maar niet te spreken van vlees en vleeswaren. 

Wat kan hierin anders? Wat is toepasbaar in mijn leven? Stro voor de beestjes kunnen we wel kopen bij de boer net als veel groente en aardappelen. Mijn lief maar eens aankijken? Kaas kun je kopen op de markt of vragen of ze het vers snijden. Vlees bij de slager maar zolang ik nog niet mobiel ben is dit allemaal wel lastig maar eens goed op internet zoeken naar oplossingen of heeft iemand anders nog goede ideeën? 

Veel gaat ook gewoon goed gelukkig zoals vuilniszakken, toiletpapier of de nieuwe schoonmaakproducten lijn van; method.

Het is de sluitingsdag van het Dorpsfeest en op het einde van de middag is de uitreiking van de straatprijs. Ik heb Finn nog een suikerspin en een ritje in het reuzenrad beloofd want we waren er nog niet geweest. De suikerspin zit op een houten stokje. We moeten wel een plastic muntje halen voor het reuzenrad maar die wordt weer hergebruikt?? Oh gelukkig, ik ben vrouw en zo goed in excuses. Dan wil Finn opeens touwtje trekken en ik strijk over mijn moeder hart, we hebben ook al niet gewonnen met de straatprijs, en daarmee blijk ik weer eens al mijn principes en goede voornemens over boord te zetten. “yes een politiegeweer” zegt Finn. Ik ben tegen wapens en de hele set is van plastic…

Conclusie: Één van mijn lievelingsuitspraken is van Maya Angelou “when you know better you do better” en dat geldt ook voor plastic. Een druppel op een gloeiende plaat? Nee, dat zeker niet want hierbij geldt de kracht van de massa. Bewustwording is zeer wenselijk en daarbij helpt een zero plastic week zeker!! Thnx voor de uitnodiging Tante! 

Yummy sunday: Geroosterde rode paprika soep

Misschien iets minder smakelijk maar van rode paprika's ga ik altijd boeren. Wat ik overigens altijd zo beschaafd mogelijk probeer te doen en zoals ik van mijn ouders geleerd heb, zeg ik altijd netjes "pardon".
Nu weet ik ondertussen dat ik dit alleen heb bij de rode en bijvoorbeeld niet bij de oranje of gele en ook als ik het schilletje verwijder is er niks aan het handje. Dus dit soepje is perfect voor mij en kan ik heel beschaafd opeten.

Ingrediënten:
⁃ 5 rode paprika’s
⁃ 1 grote ui
⁃ 2 teentjes knoflook
⁃ 2 el tomatenpuree
⁃ 1 liter kippenbouillon
⁃ verse tijm
⁃ olijfolie
⁃ peper
⁃ optioneel crème fraiche

Werkwijze:
⁃ verwarm de oven voor op 200 graden
⁃ snijd de paprika’s in vieren en verwijder de zaadlijsten. Leg de paprika met de schil naar boven in een ingevette ovenschaal. Rooster de paprika’s voor ongeveer twintig minuten roosteren in de oven totdat de schillen zwart geblakerd zijn.
⁃ haal de zwart geblakerde paprika's uit de oven en doe ze in een afgesloten plastic zakje (bakje denk ik nu #zeroplastic). Op deze manier laat de schil gemakkelijk los. 
⁃ snijd de uitjes fijn en fruit ze op laag vuur in wat olijfolie
⁃ haal de paprika’s na een minuut of 5 uit het zakje en je kunt de schil heel gemakkelijk verwijderen. Snijd ze daarna in kleine stukjes
⁃ voeg de tomaten puree bij de uitjes en daarna ook de paprika en de tijm
⁃ voeg ook de bouillon toe en laat de soep een half uurtje zacht pruttelen
⁃ maak de soep glad met een staafmixer
⁃ breng verder op smaak met peper
⁃ serveer optioneel met wat crème fraiche

Yummy,

MR

Tupperware

In vroeger tijden bezocht ik nog wel eens een Tupperwareparty en her en der in mijn keukenkastjes zijn er dan ook nog de nodige items van dit merk te vinden, want het is geen single-use-plastic. Wat maar weer eens bewijst, dat een goede aanschaf zichzelf terug kan verdienen.

Bepaald niet mooi meer, zo gebutst en bekrast als ie is, is deze oude vertrouwde lunchtrommel .
Na de eerste aanschaf, ruim veertig jaar geleden door mijn oh, zo zuinige schoonmoeder, heeft hij jaren voor van alles en nog wat trouwe dienst gedaan en na haar overlijden gebruik ik hem al weer bijna negentien jaar.

Onverwoestbaar dat ding. De eerste jaren deed ik er vooral kliekjes in, om in te vriezen, maar mijn zoon heeft hem op een gegeven moment geconfisqueerd en er jaren lang speelgoed in bewaard, zoals playmobiel of pokerstenen.

Toen mijn zoon in zijn middelbare schooltijd de een na de andere lunchbox versleet, doordat ze of stuk gingen of omdat hij ze kwijtraakte, heb ik dit oudje maar weer eens van stal gehaald en heeft hij nog enkele jaren zijn uiteindelijke doel gediend.

Nu zit die tijd erop en terwijl ik dit overpeins, bedenk ik tegelijkertijd een nieuwe bestemming.
In het kader van #plasticfreejuly wil ik, als één van de doelen die ik mezelf gesteld heb, koekjes gaan bakken. Dat scheelt namelijk een hoop verpakkingsmateriaal. Niet dat ik zo creatief ben als mijn oudste dochter; ik haal gewoon een recept uit een boekje en ga daarmee aan de slag, maar het resultaat moet dan natuurlijk wel ergens in bewaard kunnen worden.

Voila!
Van broodbakje tot koektrommel, hoe duurzaam kan het zijn?

Groet SH

Tupperware