Guestblog raising mefrouw: Mosterd

Beste Sylvana,
Jij hebt mijn hart geraakt. Met de terloopse opmerking, bij Jeroen, dat er al vanaf de jaren 60 een Pieten discussie op gang is, wist je me te triggeren : Mijn hele leven inderdaad, gaat het in december daarover. Dus ik bedacht: waarom zouden we het er dan nu ,in de zomer, niet over mogen hebben? Is dit mosterd voor of na de maaltijd? 

Een mooi ingehouden, warm pleidooi hield je voor de Regenboog Pietjes; Dieuwertje zou hier een voorbeeld aan kunnen nemen. 

Wat was het jammer, dat je de Sinterklaas die in het publiek zat niet snapte, hij meende het goed, maar jij zat gevangen in je eigen verhaal.

Vorig jaar heb ik het wel gevierd, Sinterklaasavond, samen met mijn familie; Maar ik kon dat ene liedje niet van harte mee zingen. Waar Umberto het over had, weet je nog wel? Mijn oudste dochter pikte het op :”oh mag dat ook al niet meer? ”

Dat emoties een rol gaan spelen is niet vreemd, bij dit soort zaken , en was jij het nou, of iemand anders die heel goed wist te verwoorden, dat het maar een generatie kost om dingen te veranderen?

Ik ben het daar wel mee eens, nu blijkt dat het soms maar een stap verwijderd is van andermans deur.

Vroeger bestond er nog geen Hulpsinterklaas, maar kijk hoe die is geïntegreerd! Mijn kinderen moesten daar erg aan wennen, maar die van nu weten gewoon niet beter.

Beste Sylvana, ik ga voor een wereld, waarin jouw vriendin er niet over na hoeft te denken in welke kleur ze haar lippen moet stiften. 

Alhoewel mijn schoonzoon (zelf van Aziatische afkomst) nog een opmerking maakte over de vele Antilliaanse mensen, die zich van harte zwart laten schminken, ook al zijn ze zelf bruin, denk ik toch, dat dat over de top is.

Ik denk samen met jou, dat de CNN documentaire “Blackface” van Oscarwinnaar Roger Williams niet overbodig is.

Het is inderdaad een “dirty little secret” , in Nederland, wat we vooralsnog in onze harten mee hebben gedragen.

Tijd voor de Zwarte Sint; als oma en als moeder ben ik er klaar voor!

En voor de goud of oranje- kleurige Pieten, laat ze maar onder de regenboog gaan staan. Erik en Jochem hebben ondertussen al het goede voorbeeld gegeven, door zich te distantiëren van het hele gebeuren.

Ik hoop dat we het er volgend jaar niet meer over te hoeven hebben.

Groet SH

PS. Dat jij inmiddels de politiek in bent gegaan, verbaast mij niets. Ik hoop dat ik je hiermee een hart onder de riem heb gestoken, na alle bagger die je daarna over je heen kreeg.

Advertentie

Guestblog raising mefrouw: Grijs

Op een gegeven moment weet je dat het goed is. Dat het genoeg is.

Je hebt genoeg verteld, genoeg gedaan, genoeg gezorgd, genoeg ook benoemd. 

Dan moet je ook de moed hebben, om te zeggen dat het klaar is: Mefrouw is voldoende opgevoed. Mefrouw is allang klaar voor de toekomst. Zelfs het broertje is nu volwassen… al zijn z’n hersenen nog niet volledig volgroeid. 

Je hebt de menopauze al gehad, je hebt drie kleinkinderen, je kunt nu door. Je kan het bijna niet bevatten, maar het is waar.

En het is niet dat je de waarheid niet onder ogen wilt zien, maar het is, dat die zich aantekent. 

Je hebt het altijd al beseft, dat je nooit jong kunt zijn met je kinderen, maar misschien wel samen bejaard. Zoals je dat zelf ook al bijna samen met je eigen ouders bent, tegenwoordig.

Straks zit je de hele boel onder te kwijlen onder het gruis van het verpleeghuis. Straks word je onbekwaam bevonden, omdat wat je dan ook nog te berde te wil brengen; door je kinderen zal worden afgedaan als gezeik, net als in hun puberteit. Straks kun je niet eens meer voor jezelf opkomen, omdat je kinderen de regie gaan overnemen: Maar je man begon al grijs te worden op zijn zeventiende, jij pas na je 55e. Je hoeft niet bang te zijn. Alles is betrekkelijk. 

Het is heel natuurlijk. De grijze golf is niet eng, want het zijn jouw generatiegenoten. Of ouder. Jij bent de wildste in hun ogen. Of die rooie, of die met de krullen. Met hen was je ooit eeuwig jong.

Bovendien: grijs is het nieuwe blond, opeens is grijs hedendaags. Helemaal hip. Maar hoe dan ook, terwijl jij het zelf nog met lagen verf probeert te maskeren, wordt je oudste dochter opeens grijs. Slechts een enkele haar, maar toch, straks zit zij in de overgang. Nog maar enkele seconden. 

Ze tikken weg..

Is het ooit echt klaar? Zijn je kinderen ooit echt helemaal volwassen? Zijn ze echt klaar voor het leven? Als je goed naar je eigen ouders luistert, weet je dat het niet zo is. Als je het maar onder ogen wilt zien, weet je ,dat zolang er nog een generatie boven je staat, dat dat niet zo is.

En dat is heel geruststellend.

Groet SH

Guestblog raising mefrouw: Crimineel

“Je dochter is een dief! ” riep ik tegen mijn schoonzoon, toen hij nog maar nauwelijks binnen was, na een lange dag van hard werken. Want wat was het geval? Tijdens een winkeluitje samen, had Olivia zonder dat ik het gezien had, een flesje paarse nagellak in de tas gestopt. Hij moest lachen, het bleek niet de eerste keer te zijn, want ze had al eerder een Milkakoekje buit gemaakt, zonder te betalen.

Dat werpt me terug in de tijd. Toen ik een van mijn kinderen dwong om het onbetaalde item terug te geven in de winkel waar het vandaan kwam, of toen ik opgebeld werd, vanuit de nu ontmantelde V&D, dat een van de vier opgepakt was vanwege ook zoiets onbenulligs. Maar, ja, die was toen al veel ouder en moest wel beter weten.

Tijdens gesprekken met medeopvoeders in die tijd en ook nu ik het als oma meemaak, kwam ik erachter, dat je er drie je kanten mee op kunt: Of je blijft er samen om lachen, of je vertelt wat jij graag wilt hebben, als ze dan toch iets mee willen nemen 😉 of je geeft er sturing aan in de juiste richting.

Het laatste verdient natuurlijk de schoonheidsprijs. Je kunt ze vertellen, dat iets alleen maar van jou is, als je er zelf voor betaald hebt. 

Mijn ouders moeten dat goed gedaan hebben. Toen mijn schoolvriendinnetje geld pikte uit de portemonnee van haar moeder, wilde ik niet eens het snoep op eten wat ze daarvan kocht. Op negen jarige leeftijd had ik dus al een soort moreel besef, wat ik mijn eigen kinderen ook weer mee heb gegeven. Naar ik hoop

Met zijn allen zullen we er als gezin en familie dan ook zorg voor proberen te dragen , dat Olivia niet valt voor verdere verleidingen. 

Net als de rest zal ze hopelijk al doende niet in de criminaliteit belanden.

Ook al valt ze op paars.

Groet SH

Guestblog Raising mefrouw: Daar gaat ze

Het is niet dat ik niet wil, dat ze gaat. En niet dat ik niet wil dat ze gaat ruiken, proeven , kijken en ervaren. 

Of dat ze hierdoor geen competente juf of moeder zou zijn; en het is niet dat ik niet weet, dat ze als vrouw ondertussen wel haar mannetje staat. En het is niet dat ze bij haar afwezigheid de dingen niet goed geregeld zou hebben; en het is niet zo, dat ik, omdat ik haar anders ook weleens een hele tijd niet zie, dat nu wel gewoon ben. En het is niet, dat ze zoiets niet al eerder gedaan heeft en ook niet omdat anderen haar daarin hebben nagevolgd, dat je er daarom wel aan went. En het is niet zo, dat ik niet weet en besef dat ik niet de enige ben, die dit zo voelt. Het is ook niet zo dat mijn schoonzoon nu opeens een geweldige kerel is, omdat hij in deze periode voor zijn eigen dochter en het hondje zorgt, want dat was hij sowieso altijd al. Het is niet, omdat, nu er de tijd , de ruimte en het geld voor is en het daarom vast wel beter voelt, dat dat ook zo is. Het is niet omdat er deze keer geen hartverscheurend afscheid en geen tranendal was, het vast niet erg is. En het is niet omdat ze deze keer heeft aan gegeven: niet op vaste tijden contact te zullen hebben, omdat ze wel zal zien. En ook niet alleen omdat ze heeft aangegeven straks ergens alleen in een hutje op het strand te zullen gaan bivakkeren…

Nee, dat is het niet. 

Alles bij elkaar: het is dat ze weg is. Op reis voor een maand. 

“Having children: as if your heart is walking outside your body. ” 

Het is dat ik haar mis.

Groet SH

Guestblog raising mefrouw: Eten

“Mama, wat smaakt er zo bitter? ”

Vroeg mijn zoon gisteravond, toen we bij de gebakken aardappeltjes en slavinken wat rauwkost aten. Dacht ik toch, dat ik het rauwe hart van de witlof er wel uit had gesneden, maar niet goed genoeg dus en daarmee werd ik gelijk terug geworpen in de tijd.

Ooit was het een sport voor mij, om mijn kinderen groente te leren eten. Dus stonden er bij de avondmaaltijd altijd minstens twee soorten groenten op het menu. En appelmoes, om het proces wat te veraangenamen: Voor ieder wat wils, omdat smaken nu eenmaal verschillen. Ze moesten wel overal een hapje van proeven. Wat me niet altijd in dank werd afgenomen.

Mijn jongste dochter verklaarde zelfs op een gegeven moment dat ze geen groente meer wilde eten, want ze was “slatarisch” geworden; het bittere van de witlof proefde zij er ook wel uit, al kon ze het toen niet benoemen.

Maar hoe anders is het nu! Mijn dochters bedenken, soms noodgedwongen door allerlei allergieën, de mooiste recepten, eten spul waar ik bij wijze van spreken nog nooit van gehoord heb en ze raden mij regelmatig diverse nieuwe dingen aan.

De oude schijf van vijf zit er echter bij mij nog ingebakken. En dat melk goed is voor elk! Ik denk niet dat mijn voedingspatroon daar nog heel veel van zal af gaan wijken. Alhoewel er steeds meer voedselgoeroes zijn, die voor vernieuwing preken…

Mijn zoon hapt wel zomaar een stuk schimmelkaas met olijven weg en bij de moeder van zijn beste vriend, krijgt hij altijd “bakken met groenten”, want zij is vega. Mijn kleindochter eet zonder te verblikken of verblozen een rauwe paprika. Maar opeens wil ze net als haar grote neef geen broodkorsten meer.

Nurture of Nature? 

Laten we het er maar op houden, dat dat in het midden ligt; en ook dat ik steeds meer op mijn moeder ga lijken.

Tegenwoordig hoef ik gelukkig niet meer net te doen, alsof ik de meest onsmakelijke ontbijtjes op moederdag verrukkelijk vind, want mijn kinderen zijn de leeftijd wel voorbij, dat ze die mij op bed serveerden. Maar vooruit; vanwege de maaltijd was het bijna elke dag, “moeders” dag. Dus die ene keer per jaar had ik dat er wel voor over .

Groet SH