Ooit las ik ergens in een tijdschrift (het zal de Margriet wel geweest zijn) dat het voor kinderen fijn zou zijn, om bijvoorbeeld ‘avonds bij de maaltijd, of op enig ander rust moment, met het hele gezin de dag door te nemen, en ze dan de vrijheid te gunnen om uit te spreken wat ze die dag als het leukste of het ergste ervaren hadden. 

Nou, dat heb ik geweten!
Toen ik het in de praktijk invoerde, ging het in het begin best wel goed. Mijn dochters waren enthousiast, iedereen mocht zijn of haar zegje doen, kreeg de volledige aandacht en daardoor waren de tafelgesprekken nooit saai. Zelfs de eventuele logé’s deden van harte mee. Beppe zei dan b.v dat ze het het leukste vond om bij ons te zijn en het ergste dat ze verder niks wist te bedenken. 

Dus dat was leuk. 

Maar sluipenderwijs voltrokken zich buiten mij om processen waar ik geen vat op had. Ontstonden er gedragscodes en afspraken, die elk hun eigen patroon bleken te volgen. Voor ik het wist was ik ” scheidsrechter bij een spel waarvan ik de regels niet kende, laat staan dat ik wist op wiens helft de bal lag”.

Dus dat was minder leuk. 

Op een dag moest ik er een eind aan maken met de opmerking, dat ik het nog steeds het leukste vond om van alles over ze te horen, maar het ergste dat dat nooit zonder ruzie kon.
Toch denk ik dat er nog wel iets van is blijven hangen. 

Tegenwoordig hebben ze klaagvrije maandag, Yummy Sunday, quote of the Friday en zelfs een stom lijstje op donderdag. Zie; komt goed! 

Superleuk!
Groet SH