De lift: Des honds

“Je moet je hond beter op moet voeden!” riep laatst een oud klasgenootje tegen mij.

En inderdaad vertoont mijn hond  herhaaldelijk het gedrag waar zij dus aanstoot aan nam.
Maar is het erg als Hunter zijn neus opeens in jouw kruis steekt om je beter te leren kennen of om te bepalen wie jij ook alweer bent?
Alleen maar als je jezelf afvraagt, zoals laatst iemand in de lift: 
“Oh, heb ik me daar wel goed gewassen?”
Sorry, maar ik ga een oud beest geen nieuwe kunstjes leren.
 Het is des honds.
Groet SH
Advertenties

Haar

Sinds mijn op Vlieland geboren dochter naar  Ameland verhuisd is, heb ik een probleem: Mijn haar wordt niet meer geknipt. Tenminste niet zo vaak als het zou moeten gebeuren en ook niet zo regelmatig als vroeger gebruikelijk was, toen zij nog thuis woonde en mijn vaste kapster was. 
Dat dat niet gebeurt valt op. Het is zelfs zover, dat één van mijn collega’s het haar uit mijn gezicht strijkt en heel lief vraagt of ik nog wel wat zie.
 
Dus ik begrijp wat het voor mijn moeder, zussen en aangetrouwde nicht betekent, nu hun vaste kapster verhuist vanaf Vlie naar de wal. Je zult haar maar zo kunnen gaan missen.
Maar misschien moest ik eerst op vakantie naar Egypte om bij de kapster aldaar een verhelderend inzicht te krijgen.
 
Nooit was er iemand zo voorzichtig met een schaar. Nog nooit heeft er iemand met  zoveel liefde en passie mijn haar geknipt. Voor haar was het helemaal nieuw om uiteindelijk te ontdekken wat het resultaat zou zijn.
Voor mij was het resultaat een onderkenning van wat ik eigenlijk even was vergeten:
Met mijn haar zou het niet zo moeilijk moeten zijn om een nieuwe kapster vinden, die er wel wat van kan maken.
Dat mijn dochter definitief niet meer terugkomt is nu wel duidelijk.
Ik ga op zoek!
Groet SH
.

Kroonjaar

‘Goh, oma ‘ zegt mijn enige kleinzoon tegen mij “Wat hebben wij elkaar allang niet meer gezien.” Dat klopt. Al een hele maand niet…

Vroeger zagen wij elkaar meerdere keren per week in de tijd dat ik nog op hem paste.

Tegenwoordig is dat veel minder. Als ik dat inzicht met zijn moeder deel, merk ik dat dat haar raakt.

Maar ik besef tegelijkertijd dat het gaat zoals het gaat.

Daarna vraag ik uit de gein aan hem of het echt waar is, of hij echt tien wordt? Want dan zou het een kroonjaar zijn.

Nou daarop legt hij iets uit: 

“Kijk, oma, als ik al moet onthouden hoe oud jullie allemaal zijn, wat voor mij al moeilijk is, dan wil ik wel dat jij weet hoe oud ik ben”.

Mijn grapje komt verkeerd aan; voor hem is dat de harde werkelijkheid.  Bij deze geef ik hem volkomen gelijk.

Tenslotte hoor ik hem fluisteren bij het weggaan:

“Oma, ik ga je missen”

En nu op vakantie zijnde mis ik hem natuurlijk helemaal. Vooral op zijn verjaardag.

Groet SH

Music for the soul: Michelle David and the gospel sessions

“Fem, 26 januari ga je mee?” en ik stuur haar een linkje door. Een luid en duidelijk ja is haar antwoord. Ik hoor haar enthousiasme in mijn gedachten.

Zo gaat dit met ons. Een van ons twee ziet iets leuks, we appen de ander kort en krachtig en we boeken.

Ik heb geen idee hoe leuk het is wat we vanavond gaan zien. Ik heb veel enthousiaste verhalen gehoord en Fem en ik laten ons verrassen!

Muziek en een van mijn beste vriendinnetjes; veel beter kan het niet worden.

Benieuwd waar we naar gaan toe gaan? Michelle David & the gospel sessions!

ER

#minsgame part two

De dertig dagen van de #minsgame zijn om.

December bleek een goede maand om aan deze game mee te doen, ik was gedeeltelijk vrij en had daardoor voldoende tijd om het huis grondig van spullen te ontdoen. Doordat december natuurlijk ook een aantal feestdagen bevat, pak je bijvoorbeeld gelijk de kerstversiering mee en dat is niet verkeerd om daar eens met een frisse blik naar te kijken. En als die kerstboom er dan eindelijk weer uit gaat is alles dan ook echt heerlijk opgeruimd!

Hoe heb ik het aangepakt? Ik merkte eigenlijk al vrij vlot dat ik de echte minsgame (dus de eerste dag, één item en de tweede dag twee enzovoorts) al vrij snel losliet maar het uiteindelijk doel om op die 465 spullen te komen wilde ik uiteraard wel halen.

Ik ben makkelijk begonnen met het glaswerk uit te zoeken, lege potjes zijn super handig maar je kan er ook echt teveel hebben. Dat werd dus een extra ritje naar de glasbak.

Daarna had mijn lief per ongeluk mijn sleutelbos meegenomen op reis, dus moest ik op zoek naar de reservesleutel van mijn fiets. Toen ik het kistje met losse sleutels erbij pakte besefte ik dat veel van de sleutels ook onnodige balast waren en dat ik dit ook gelijk wel kon uitzoeken. Mijn vader was altijd bang dat hij zijn sleutels kwijt was of althans dat denk ik want hij had van het slot van zijn boot een grote enveloppe met, ik schat, honderd sleutels en daarvan bleek ik er ook veertien (!) in mijn bezit te hebben en verder zaten er nog heel veel sleutels in van deuren en kasten uit vorige huizen of van fietsen die allang gestolen waren. Deze konden dus allemaal zonder problemen weg. Een paar twijfelgevallen heb ik gehouden en mijn reservesleutel heb ik vooralsnog trouwens nog steeds niet gevonden.

Traditioneel orden ik jaarlijks altijd de voorraadkast als we een kerstpakket ontvangen en helaas bleken er toch weer een aantal producten over de houdbaarheidsdatum te zijn.

Qyra spaart voor haar uitzet daardoor deed mijn ronde door de servieskast en keukenkastjes iets minder zeer en ging misschien wel iets gemakkelijker omdat het een dubbel goed doel diende.

Daarna was het tijd voor een tussentijdse telling we kwamen toen al over de 200 items. Ruim de helft en eerlijk gezegd een tweede telling is er niet meer van gekomen.

Het weggooien ging namelijk steeds gemakkelijker zeker toen ook nog de show Tyding up with Marie Kondo op Netflix verscheen.

“Believe What Your Heart Tells You When You Ask, “Does This Spark Joy?”

-Marie Kondo-

Jezelf die vraag stellen, of je er blij van wordt werkt echt en hielp ook zeker toen Finn zijn slaapkamer aan de beurt was, welke ik samen met hem aanpakte.

Mijn lief bracht zijn overhemden die geen “spark” meer brachten naar het leger des Heils. En samen met Qyra stortte hij zich op de sokkenmand en wat ben ik ze dankbaar!

De woonkamer bleek al aardig op orde te zijn behalve de boekenkast. Boeken vind ik één van de lastigste zaken om weg te doen maar ook diy spullentjes is voor mij een lastige. Het kantoor annex knutselkamer moet dan ook nog samen met de gedoogde rommella.

Mijn goede voornemen om ons huis van 465 nutteloze spullen te ontdoen is ruimschoots behaald en het streven is dan ook om deze lijn voort te zetten want wat brengt het een heel blij gevoel!

Liefs MR