De lift

” Wat sta jij vaak in een lift” zei laatst iemand tegen me; misschien iemand, die ook wel eens onze blog leest en zelf ook de lift wel eens moet gebruiken.

Ja, dat klopt wel: gemiddeld ga ik twee keer per dag op en neer. Dus is de weerslag van de gesprekken of de situaties die hierdoor ontstaan, nog niet eens vijf procent van de keren dat ik er alleen in sta, om alles te overpeinzen of  dat er met anderen geen wisselwerking is.

Door het hier te delen,  lijkt het alleen maar  vaak.

Groet SH

Advertenties

De lift

Wild gebarend staat hij met iemand te praten. Ik zie het van verre al weer gebeuren.

Eenmaal samen aangekomen bij de lift, gedraagt hij zich als een belboy uit de jaren dertig.

Hij zet mijn tassen erin, vraagt naar welke verdieping ik wil en drukt voor me op de knoppen.

Glimlachend glijd ik in de lift naar boven. Ik geef hem nog net geen fooi.

Iedereen zijn eigen plezier.

Groet SH

Konijnen

Er is een hoop veranderd in de zorg sinds ik zelf op zeventienjarige leeftijd in het bejaardenhuis Ter Reede in Vlissingen werkte. In die tijd werd het beestje nog niet bij de naam genoemd. Tegenwoordig wordt er op een heel ander niveau met elkaar gecommuniceerd dan toen. De relatie tussen zorgvrager en dienstverlener is nu veel opener en meer gelijkwaardig, volgens mijn waarneming tenminste.

Ook is het niet meer te vergelijken met twintig jaar geleden, toen mijn schoonmoeder heel erg ziek was. Toen werd haar nog respectvol gevraagd of ze haar bh wilde uittrekken voor het maken van röntgenfoto’s…

Mijn moeder mocht vorige week de konijnen wel uit het hok laten van de röntgenologische assistent, terwijl ze net van de thuiszorg geleerd heeft dat het “dames” zijn!

Ik laat in het midden of het een verbetering is, maar ik weet wel dat je  tentijde van vervelende dingen, veel meer lol hebt.

Groet SH