Yummy sunday: Granola

Terwijl Qyra en ik in de keuken staan om het Paasontbijt klaar te maken, trekt Finn de gordijnen open en roept verheugd;

“een slinger aan het kippenhok”.

Het is waar aan het kippenhok hangt een vrolijke slinger met allemaal leuke Paasfiguurtjes. Wat een leuke verrassing!

We laten de kipjes los en ja hoor, er ligt ook nog een heerlijk vers eitje voor ons klaar. Welke we natuurlijk verven in Finn zijn lievelingskleur voor op de Paastafel.

Als alles klaar is en op tafel staat ontdekt mijn lief tot zijn grote vreugde de granola, welke we speciaal voor hem gemaakt hebben.

Ingrediënten:

  • 150 gram havermout
  • 50 gram zonnebloempitten
  • 75 gram pistachenoten
  • 2 theelepels kaneel
  • 2 eetlepels honing
  • 1 mespuntje vanillepoeder
  • 3 eetlepels zonnebloemolie
  • 50 gram gedroogde goji bessen
  • 75 gram witte (chocolade

Werkwijze:

  • verwarm de oven voor op 180 graden
  • doe havermout, zonnebloempitten, pistachenoten, kaneel, vanillepoeder, honing en zonnebloemolie in een kom en roer door elkaar
  • verdeel het mengsel op een met bakpapier beklede bakplaat
  • rooster de granola in ongeveer 15-20 minuten en schep halverwege om
  • hak ondertussen de witte chocolade
  • laat de granola helemaal afkoelen
  • roer de chocolade en de goji bessen erdoor

Yummy!

Happy Easter,

MR

Advertenties

Terug

Verwelkomd worden op Schiphol met bloemen, is wel de ultieme thuiskomst!

Het overkwam mij , na mijn zestigste verjaardag onverwacht, maar sommige mensen horen gewoon in je leven.

Mijn neef en zijn vrouw stonden er met een kaart te zwaaien en met: “Tulpen uit Amsterdam “.

Ik had geen bloemen gemist, maar wat een verrassing!

Groet SH

Guestblog: LAAT DIE EMMER NOOIT VOORBIJ GAAN

Het is midden in de nacht. Ik loop op blote voeten vanuit de slaapkamer via de overloop de badkamer in om naar het toilet te gaan. Overal ligt zand. Altijd. Het blijft vertrouwd aan mijn voeten plakken. Teruggekomen bij mijn bed veeg ik eerst de onderkant van mijn voeten voordat ik er in stap. Altijd. De volgende dag zie ik dat mijn bed niet verschoond is gebleven. Nooit. Ach, ik wil ook weten dat ik op een eiland woon. Altijd en overal zand. Zand stuift, zand kriebelt, zand vloeit, zand schuurt, zand kruipt, zand plakt. In mijn oren, in mijn haar, in mijn bed, in mijn ogen, tussen mijn billen en mijn tenen, op de vloer, onder mijn nagels, in de auto, in mijn tas, in mijn jaszak, in de wind en in mijn schoenen. Nergens niet. Ergens wel fijn.

Ik neem het mee naar Terschelling. Ik kom er niet vanaf. Ook daar is het zand overal, zelfs in de kerk. Mijn vriendin, de dominee, houdt er een preek. Over zand. Natuurlijk. Ze laat een klein emmertje met zand rond gaan en nodigt iedereen uit daar wat van te nemen. De emmer gaat van hand tot hand, wordt glimlachend doorgegeven. De een neemt een handvol, de ander pakt het als zout tussen vinger en duim. De oude man in de bank naast mij neemt niets uit het emmertje. Hij geeft het direct door. Hij kijkt stuurs. Het zand raakt steeds verder van hem vandaan.

‘Stel je voor’, zegt mijn vriendin, ‘stel je voor dat het zand liefde is. Bedenk eens hoeveel zandkorrels er zijn. Genoeg voor de hele mensheid!’

Ik kijk nog eens naar het vreugdeloze gezicht van mijn buurman. Ik strek mijn arm, toon hem het zand in mijn hand en schenk hem een glimlach. Verbaasd houdt hij zijn hand op. Ik laat van mijn zand in zijn hand vloeien. Hij lacht terug. Breeduit. Hoe en hoelang heeft hij zijn huis zo schoongehouden?

Schurende Kerstdagen en een kriebelig nieuwjaar!

GH

All that we share

Oordelen en veroordelen. Ik zie het in mijn omgeving vaak gebeuren en ik ben moeder Theresa ook niet. Ik doe het ook. Ik probeer open minded te zijn en vaak lukt dit, maar niet altijd. Bij lange na niet altijd, helaas. 

Ik vraag me af waarom ik dit soms doe. Is het een gewoonte? Is het makkelijker om te oordelen? Is het zodat ik m’n ego kan voeden, zodat ik me beter kan voelen? En wanneer doe ik het dan, als ik het doe? Oordeel ik als ik me onzeker voel? 

Namasté

“I honour the light, love, truth, beauty & peace within you, because it is also within me”.

Maar hoe mooi zou het zijn als we, in plaats van te kijken naar de verschillen, leren en durven te kijken naar de overeenkomsten? Durven we te kijken naar wat we herkennen in elkaar met een open blik, zonder oordeel. Kunnen we naar elkaar kijken vanuit liefde vanuit het licht? 

Durf jij? 

Namasté.

ER

Kerstavond

Een avondje thuis doet wonderen, voor als je denkt geen inspiratie meer te hebben voor nog een jaar bloggen.

Het welluidende gebeier van de klokken in de nog bestaande kerken in Leeuwarden, doet me denken aan het onheilspellende nieuws van vorig jaar; in 2016 zouden er steeds meer kerken gaan verdwijnen, omdat er steeds minder mensen deze prachtige gebouwen zullen gaan bezoeken, vanwege het afnemende aantal gelovigen.

Sommige gebouwen zullen aan de sloop ten ondergaan, maar het goede nieuws was, dat ook vele een nieuwe bestemming zullen vinden. Als gebedshuis voor een andere geloofsrichting, als restaurant of zelfs als woning.

Ook dit is een stille sloper.

Glimlachend bedenk ik, dat ze deze avond in ieder geval nog vol zullen zitten; het is immers kerstavond; de enige avond, dat welke voorganger dan ook, niet alleen voor zijn of haar eigen parochie preekt, maar waarbij de kerk ook vol zit. Het enige verschil is dat ik er deze keer niet bij ben, vanwege een knieblessure.

Jarenlang ben ik er wel geweest, in diverse kerken, van diverse geloven en in meerdere kleuren. Vanuit mijn eigen opvoeding bij de Hervormde Gemeente, maar van me zelf uit ook bij de Katholieken, de Jehova’s en de Gereformeerden. Zelfs bij verschillende meer alternatieve Kerstnachtdiensten en zelfs met mijn ouders bij de Benedictijners. Wat ik nog altijd wil, is een keer naar de kerstavond van het Leger des Heils in de Harmonie, om die bij te wonen, maar dit jaar, 2016 ben ik thuis en luister ik naar de Messiah van Handel, wat ook iets uitdraagt.

Een boodschap van hoop, liefde en geloof.

Klinkt dat niet ergens bekend? 

Kijk dan in de bijbel bij 1 Chorintiers 1 vers 13. 

Het is van alle tijden.

Behalve mijn geloof heb ik al meerdere kerken zien verdwijnen in deze prachtige stad, maar ik geloof nog steeds in wederopbouw, nieuwe kansen en nieuwe mensen en ik kan nog steeds genieten van alles wat een samenleving te bieden heeft en alles wat ons samen brengt.

Vanavond denk ik daar aan; het is bijna Kerstmis, tijd, om het hondje uit te laten en al het goede nog eens te overpeinzen.

Daarna ga ik mijn teennagels lakken; tenslotte ben ik uitgedaagd. Zie #lakaan, zie de blog over Serious Request van Mirelle.

Voor iedereen: alle goeds voor nu en altijd

Groet SH