Guestblog: Drie generaties condooms

Een beerput opentrekken. Geheime details in openbaarheid brengen. Dat zou ik gewoon eens vaker willen doen. Aan de koffietafel bij mijn ouders bijvoorbeeld.

Mijn zus vertelt dat haar huis anno 2017 wordt aangesloten op het riool. De beerput is eindelijk verleden tijd. Met die mededeling trekt ze nou net het deksel van die spreekwoordelijke put, want mijn vader weet als eerste over dit onderwerp wel iets te vertellen. Natuurlijk. Hij begint al te lachen voor zijn verhaal begint.

Over meneer X, die aan de Havenweg op Vlieland woonde met zijn nieuwe huishoudster. Lang geleden, want mijn vader was nog een kwajongen. Hij speelde met een kameraadje overal en nergens. En zo belandden ze bij de beerput achter het betreffende huis. Het deksel moest er af. Natuurlijk. Het verhaal leert niet wat ze verwacht hadden te zien, maar verrassend genoeg staken een heleboel ballonnetjes fier boven de stinkende massa uit. “Nou meneer X doet het nog aardig”, concludeerden mijn vader en zijn vriendje na grondige inspectie.

Mijn moeder doet ook een duit in het zakje. Zij had in die tijd nog nooit een condoom gezien, maar weet met een ondeugende glinstering in haar ogen wel te vertellen dat er vaak om theezakjes gevraagd werd in het plaatselijke warenhuis. Enthousiast vertel ik daarop dat in onze tijd een vriendin met extreem lange vingers (letterlijk en figuurlijk) de enige Durex-automaat in het dorp plunderde en daarmee haar vriendenkring gratis bescherming bood. En dat doet mij vervolgens denken aan mijn dochter, toen ze 5 jaar oud was. Ze had een portemonnee gevonden op het Kerkplein. Ik haalde hem leeg en noemde hardop wat ik zag: een foto, wat kleingeld, een werpster en …. “Een condoom!!”, vulde ze zonder aarzeling aan op het moment dat ik het ding tevoorschijn trok en die splitsecond nadacht ‘wat’ er van te maken. Natuurlijk.

Moraal van dit verhaal: van het open trekken van een beerput, word je wijzer. Of zwanger? Zoiets.

Vrij vrolijk en veilig

GH

Advertenties

mefrouw’s eco-shop alternatief: one bottle, one life

Toen we aan ons avontuur van een webwinkel begonnen stond een babyfles natuurlijk op ons verlanglijstje. We hebben er heel veel bekeken en er lang over gedaan om er eentje uit te zoeken. We wilden graag een systeem wat een leven lang mee kon gaan en paste binnen onze standaard van de 7 R’s. Uiteindelijk kwamen we steeds weer uit bij de Mason Bottle maar dit bleek nog een hele toer te zijn voordat we deze aan ons assortiment mochten toevoegen.

Mason Bottle is een familiebedrijfje (Laura, Seba en Pax) wat in 2015 is gestart middels Kickstarter. Het idee erachter is een betaalbare en veilige babyfles maken voor Masonjars die je vaak toch al in huis hebt. En dat is gelukt! Met de Mason Bottle Silicone spenen, kunt u elke mason jar veranderen in een babyfles! De spenen hebben een brede natuurlijke tepelvorm zodat je baby gemakkelijk over kan schakelen tussen borst en fles. Het schattige hartvormige ventilatiesysteem met twee kleppen helpt om gas en koliek te voorkomen. Ze zijn gemaakt van natuurlijk BPA-vrije materialen om uitloging van chemicaliën te voorkomen.

De masonjar kan met een gewone deksel ook worden gebruikt als een herbruikbare houder voor moedermelk en ze zijn gemakkelijk te stapelen. Naarmate je baby groter wordt, kun je deze potten gebruiken voor babyvoeding, peuterbekers of een miljoen andere dingen in huis!

Heb je nog geen Masonjar in huis geen nood hier kun je een complete Mason Bottle kopen. Zijn ze niet prachtig? Wij zijn verliefd!

liefs mefrouw’s eco-shop

Ps In de loop van de week komen er nog siliconen sleeves, caps en een complete set op de website houd deze dus goed in de gaten.

Mefrouw’s eco-shop alternatief: To do list

Het leuke van op markten staan vind ik dat je in contact komt met gelijk gestemden. Veel mensen kennen de producten dan ook wel van een plaatje maar hebben het nog nooit in het echt gezien. Even kunnen voelen zeg maar os dan erg fijn! Maar sommige mensen zijn helemaal niet bekend met ons assortiment en vaak krijgen we de ook de vraag wat onze meest verkochten producten zijn en dat antwoord is simpel: de whiteboard schriften van Correctbook.

Inmiddels hebben we ook een aantal verzoekjes kunnen inwilligen. Namelijk het zwarte A6 formaat schriftje en verschillende kleuren pennen speciaal geschikt voor de whiteboard schriften Correctbook.

En op onze laatste nieuwe aanwinst zijn we zelf helemaal verliefd, wij zijn namelijk gek op lijstjes dus dit To do list schriftje mocht dan ook niet ontbreken!

” What things are still on your

To do list?”

Liefs mefrouw’s eco-shop

Guestblog: Proost

Proost!!

Dat moeten ze wel tegen elkaar gezegd hebben toch? Dacht ik toen ik deze borrelglaasjes vond. Maar wie waren het? Ging het om een huwelijksaanzoek? Of werd er een jubileum gevierd? Weten zal ik het nooit, maar het is wel jammer dat de glaasjes zijn achtergebleven in de natuur. Plastic vergaat niet!

Dan moet ik nu ook een bekentenis doen. Er zijn namelijk een paar dingen die ik nooit opraap! Dat zijn:

Papieren zakdoekjes, ik weet dat die niet alleen gebruikt worden om neuzen te snuiten en we weten allemaal wel waarvoor ook wel!Inlegkruisjes, Maandverband, tampons en sigarettenpeuken. Ja, ik weet, ik stop alles in hondenpoepzakjes maar dit pak ik zelfs daar niet mee op, dat gaat me net iets te ver. Toevallig weet ik dat een dorpsgenoot wel altijd sigaretten peuken opraapt en tot voor kort ( misschien nu nog ? ) stond er altijd een pot vol voor het raam. Bewustwording!

Neemt niet weg dat  ik een heleboel wel heb opgeraapt.

Zo komen mijn zus en ik regelmatig in de tuin van het Zorgcentrum zwerfafval tegen. Van plastic plantenbakjes tot verwaaide stukken papier en plastic.

Af en toe maak een ik een rondje langs de glooiing of over het strand en elke keer weer vind je wel weer wat. Zoals die mondharmonica: hoelang heeft die al rondgezweefd? Het was er zo een waar wij vroeger ook mee speelden. Daar vond ik de meeste plastic flesjes. Nu heeft het de laatste tijd veel geregend en zo heel groot was de verbazing dan ook niet dat er een complete verpakking van een wegwerp regencape in de berm lag. Maar toch….

Het is ook weer de tijd dat we allemaal met een goede verlichting op onze fietsen rond moeten rijden en ja die kleine lampjes ben je zo verloren!

De paden die ik bijna dagelijks loop, zijn nu op af en toe een verdwaald snoeppapiertje of blikje na redelijk schoon en er zijn dan ook regelmatig wandelingen bij dat ik niets tegen kom. Maar als ik dan weer eens een andere route neem verbaas ik me weer over wat ik allemaal tegenkom.

De lijst van dit kwartaal:

– 48 Stukjes Plastic

– 48 Snoeppapiertjes

– 4 Handschoenen

– 8 Plastic rietjes (een alternatief koop je hier)

– 1 Bal

– 5 Plastic dopjes

– 2 Bierdopjes

– 1 Vloeipakje

– 3 Aanstekers

– 3 Sigaretten verpakkingen

– 5 Plastic Flesjes (een alternatief koop je hier)

– 2 Spuitbussen

– 1 Ijs krabber

– 1 Mondharmonica

– 1 Stukje glas

– 3 Plastic Plantenbakjes

– 16 Stukjes papier

– 2 Zakdoek pakjes

– 1 Uitzet ijzer

– 5 Ballonnen

– 1 Medicijn strip

– 4 Blikjes

– 4 Plastic bekertjes (een alternatief koop je hier)

– 4 Drinkpakjes (een alternatief koop je hier)

– 1 Chips zak

– 2 Fietslampjes

– 1 Tairib

– 1 Plastic salade bakje (een alternatief koop je hier)

– 2 Plastic borrelglaasjes

– 5 Stukjes touw

– 1 Plastic tas (een alternatief koop je hier)

Totaal 184 stukken Zwerfaval

913 stukken Zwerfaval in 2017

Proost!

Op een schoon 2018!

Groet AKH

Guestblog: LAAT DIE EMMER NOOIT VOORBIJ GAAN

Het is midden in de nacht. Ik loop op blote voeten vanuit de slaapkamer via de overloop de badkamer in om naar het toilet te gaan. Overal ligt zand. Altijd. Het blijft vertrouwd aan mijn voeten plakken. Teruggekomen bij mijn bed veeg ik eerst de onderkant van mijn voeten voordat ik er in stap. Altijd. De volgende dag zie ik dat mijn bed niet verschoond is gebleven. Nooit. Ach, ik wil ook weten dat ik op een eiland woon. Altijd en overal zand. Zand stuift, zand kriebelt, zand vloeit, zand schuurt, zand kruipt, zand plakt. In mijn oren, in mijn haar, in mijn bed, in mijn ogen, tussen mijn billen en mijn tenen, op de vloer, onder mijn nagels, in de auto, in mijn tas, in mijn jaszak, in de wind en in mijn schoenen. Nergens niet. Ergens wel fijn.

Ik neem het mee naar Terschelling. Ik kom er niet vanaf. Ook daar is het zand overal, zelfs in de kerk. Mijn vriendin, de dominee, houdt er een preek. Over zand. Natuurlijk. Ze laat een klein emmertje met zand rond gaan en nodigt iedereen uit daar wat van te nemen. De emmer gaat van hand tot hand, wordt glimlachend doorgegeven. De een neemt een handvol, de ander pakt het als zout tussen vinger en duim. De oude man in de bank naast mij neemt niets uit het emmertje. Hij geeft het direct door. Hij kijkt stuurs. Het zand raakt steeds verder van hem vandaan.

‘Stel je voor’, zegt mijn vriendin, ‘stel je voor dat het zand liefde is. Bedenk eens hoeveel zandkorrels er zijn. Genoeg voor de hele mensheid!’

Ik kijk nog eens naar het vreugdeloze gezicht van mijn buurman. Ik strek mijn arm, toon hem het zand in mijn hand en schenk hem een glimlach. Verbaasd houdt hij zijn hand op. Ik laat van mijn zand in zijn hand vloeien. Hij lacht terug. Breeduit. Hoe en hoelang heeft hij zijn huis zo schoongehouden?

Schurende Kerstdagen en een kriebelig nieuwjaar!

GH