mefrouw’s eco-shop alternatief: oriculi


Oh wat schattig! Dat dacht ik op het eerste gezicht toen ik deze foto zag. Van zeepaardjes raak ik compleet vertederd, dromerig en kom ik in een soort van Disney achtige state of mind. Mijn blik was gevangen en wat een prachtige kleuren maar toen ik nog eens wat beter keek en zag wat het kleine diertje vast had was ik direct, back to reality.

Een hippocampus lift mee met oceaanstromingen door zich met de staart vast te houden aan drijvende objecten zoals zeewier of zeegras.
Toen Justin Hofman een expeditie leidde en aantal groepsleden op het laatste moment besloten te gaan snorkelen bij het Indonesische eiland Sumbawa kon hij door deze foto te schieten de harde werkelijkheid zichtbaar maken voor iedereen want door de huidige staat van onze oceanen, de zogenaamde plasticsoup had dit zeepaardje heel wat anders vast.

Met deze foto haalde Justin de eindronde van de prestigieuze Wildlife Photographer of the Year-wedstrijd, jaarlijks georganiseerd door het Natural History Museum in Londen. Uiteindelijk won de foto geen hoofdprijs in één van de categorieën. Gelukkig was dat ook niet zijn hoofddoel. Met zijn fotografie wil hij vooral mensen bewust maken.

“Ik zou willen dat deze foto niet bestond, maar nu dat wel zo is, wil ik dat iedereen hem ziet.” 

Schreef hij op Instagram

Met mefrouw’s eco-shop willen wij ook de bewustwording stimuleren en laten zien dat er voor ieder product een milieu-vriendelijk alternatief bestaat!

Zo ook voor het wattenstaafje. Namelijk; de Oriculi.

Een herbruikbaar oorstokje gemaakt van bamboe.De Oriculi is een instrumentje dat al eeuwenlang door de Japanse en Chinese bevolking gebruikt wordt. Het herbruikbaar oorstokje is niet alleen beter voor het milieu maar ook beter voor je eigen gezondheid.
Deze slimme tool voorkomt namelijk ophoping van oorsmeer dieper in het oor, iets wat bij het gebruik van wattenstaafjes wel vaak gebeurt.


Een win-winsituatie!

MR

Advertenties

Guestblog: Beloond!

Dit kwartaal ben ik / zijn wij behoorlijk beloond voor het oprapen van het zwerfaval tijdens de rondjes met de hondjes.

Het begon met een dwarrelend papiertje, nu had ik dit al eens eerder meegemaakt en dacht: het zal toch niet? Maar ja hoor, na een paar passen er achteraan gelopen, het opgepakt en ontward te hebben zag ik wat het was: 5 Euro! Nu, daar heb ik samen met de kleinkinderen maar een lekker ijsje van gekocht. Immers dit kan van iedereen zijn?

Anders werd het met die Euro pas en die externe batterij die hebben we maar naar de gevonden voorwerpen gebracht op het Gemeentehuis. Volgens mijn zoon zijn die batterijen nogal duur en ja je zal hem maar kwijtgeraakt zijn na je feestje in het duin? Tenminste die link leg ik dan weer. Want mijn kleinzoon en ik hadden tijdens dat rondje ook nog 20 (!) lege bierflesjes gevonden! Ja en toen kwam de vraag hoe krijgen we die mee naar huis? We hadden onze handen al vol aan 2 honden en een zwieper, dus eerst als ” echte jutters” de buit verstopt in de bosjes, de honden thuisgebracht, de fietsen gepakt en weer terug! Kleinkinderen weer blij met een extra zakcentje.

Feit blijft natuurlijk wel dat het niet klopt: je gaat met volle flesjes het duin in en laat vervolgens de lege, + chips verpakking, de dopjes enz achter.
Net als zoveel mensen nog doen met Snoeppapiertjes, maar: van die groene vind ik bijna niets meer!?!

En dan nog het rode tasje: al een paar dagen hing het aan de fietsenstalling. Wat zou daar toch inzitten? Wie heeft dat vergeten? Maar ja toch maar keurig laten hangen wie weet komt iemand het nog ophalen? Totdat het op de grond lag en de inhoud verspreid ernaast en wat bleek? Iemand had er keurig zijn afval in gedaan, maar vervolgens het tasje vergeten. Ja, toen heb ik het maar opgeraapt en opgeruimd.

Wat mij ook opviel tijdens het ITGWO weekend dat er heel weinig zwerfafval lag, tenminste aan deze kant van het dorp! Ik zag ook vrij veel mensen met een herbruikbare drinkfles* lopen.

Al met al vind ik dat de “oogst ” gelukkig wel meeviel na een druk zomerseizoen. Maar mijn droom is: een compleet zwerfaval vrij Vlieland! Dus voorlopig ga ik nog even door!

De lijst van het derde kwartaal 2017:
⁃ 48 Stukjes Plastic
⁃ 53 Snoeppapiertjes
⁃ 6 Plastic dopjes
⁃ 12 Blikjes
⁃ 11 Plastic Bekertjes*
⁃ 1 Ballon
⁃ 8 Rietjes*
⁃ 4 Elastiekjes
⁃ 7 Stukjes Touw
⁃ 2 Flesjes*
⁃ 12 Stukjes Papier
⁃ 23 Bierflesjes
⁃ 5 Wijnflessen
⁃ 56 Bierdopjes
⁃ 5 Sigarettenverpakkingen
⁃ 6 Drinkpakjes*
⁃ 2 Tassen*
⁃ 4 Tennisballen
⁃ 3 Chipszakken
⁃ 1 Kauwgomverpakking
⁃ 1 USB kabeltje ( vervreten )
⁃ 1 Glas
⁃ 2 Plastic waterzakjes*
⁃ 1 Zadelhoesje
⁃ 2 Statiegeldflessen
⁃ 1 Medicijnstrip
⁃ 1 T shirt

Gevonden voorwerpen:
⁃ 1 pinpas
⁃ externe batterij

Groet AKH

*Wil je ook een herbruikbare drinkfles? Of ben je op zoek naar andere duurzame alternatieven? Kijk dan even op mefrouw’s eco-shop.

Openingswinactie: Repost

Weet je wat wereld wijd de top 4 is van single use plastic? Mocht je dit weten dan is het niet het antwoord waarmee je een prijs kan winnen bij onze openingsactie. Nee, dat doe je door onze Facebookpagina te liken en voor deze actie voegt mefrouw’s eco-shop speciaal een 8e R toe aan de zeven R’s waar onze producten voor staan: Naast #refuse #reduce #reuse #recycle #remove #replant en #rot, staat bij deze: Repost!
• Uit de eerste honderd deelnemers trekken we een winnaar voor een 4 pack RVS rietjes van Onyx
• Na de volgende honderdvijftig krijgt een nieuwe winnaar een Granny Bag van Boweevil.
• Na de volgende tweehonderdvijftig krijgt de winnaar een Classic waterfles van Klean Kanteen.
• En na de laatste vijfhonderd deelnemers krijgt de laatste winnaar een koffie-to-go beker van Jococup!

0verigens zijn dit allemaal producten die ook in onze webshop verkrijgbaar zijn en die een alternatief bieden voor de bovengenoemde big 4: plastic rietjes, -tasjes, -waterflesjes en -koffiebekertjes.

Dus like onze pagina en deel dit bericht.

Succes!

Liefs mefrouw’s eco-shop

Guestblog: Ontmoeting

Hij valt op. Tussen alle andere campinggasten, juist hij. Zijn manier van lopen. Pratend in zichzelf. Zijn handen gebarend. In zijn eigen wereld. Hij lijkt geen notie te hebben van zijn omgeving. En dan toch. Op weg naar het toiletgebouw loopt hij weer langs onze camperbus. “Mag ik de hond aaien?” Jazeker, dat mag. “Hoe heet ze?” Zijn gezicht is naar mij gekeerd, maar zijn ogen schieten heen en weer. Zonder mij aan te kijken. Zijn hele lijf is in beweging, zijn gewicht gaat constant van het ene been op het andere. Ik vertel dat de hond Kicky heet. “Is ze een meisje of een jongen?” Zo gaat het nog even door. Totdat ik zijn volgende vraag “Wat is het voor ras?” beantwoord. Ik vertel dat Kicky een mix is van twee rassen, omdat haar moeder was ontsnapt toen zij loops was. “Oh”, is zijn reactie en zonder plichtplegingen zoals ik die ken, staat hij op en vervolgt zijn gang naar het toiletgebouw. Pratend in zichzelf. Herkauwend, informatie verwerkend.
Ik heb de neiging hem in een hokje te plaatsen. Dat merk ik aan de vragen die in mij opkomen. Aan de conclusies die ik denk te moeten trekken. “Is hij autistisch? Hij maakte immers geen oogcontact? Och wat zal dit kind in zijn leven sociaal gezien veel meer te bevechten hebben dan anderen.” Dat soort vragen. Dat soort gedachten.
Op de terugweg doet hij onze staplaats weer aan. “Maar hoe kon haar moeder dan ontsnappen?” “Hoe oud is Kicky nu?” Na mijn antwoorden eindigt het (wederom oog-contactloze) gesprek weer net zo abrupt als de eerste keer. Ik ben nu een soort van overtuigd van mijn waarnemingen en getrokken conclusies.
Hij komt weer langs. Nu met een teil vol met afwas. “Ik moet de afwas doen.” Het klinkt blijmoedig. Ook zijn tred is uitbundig. Na mijn reactie vraagt hij hoe ik heet. Ik noem mijn naam en vraag zijn naam. Vluchtig kijkt Steff mij na zijn antwoord aan. “Nou Grietje, een fijne dag. Ik ga de afwas doen.” En weg is hij.
Ik stel mijn conclusie over zijn leeftijd bij. Steff is geen basisschoolkind, hij heeft al baardgroei. Hij moet toch al minstens een jaar of 14 zijn. En verlegen misschien? Ik bemerk nog steeds die neiging tot hokjesdenken. En kijk daar komt hij weer aan, met lege handen vanuit de richting van het toiletgebouw. Hij doet onze plek weer aan. “Ik ben de theedoek vergeten”, zegt hij vrolijk. Voordat ik kan reageren, is hij me voor met de volgende vraag. “Hoe heet je man?” Na de uitwisseling van wat informatie is hij weer plompverloren verdwenen. Om terug te komen met een theedoek en een volgende vraag.
Vlak daarna loopt hij voor de zoveelste keer vanaf het toiletgebouw terug naar de plek waar hij met zijn ouders en broertjes en zusje (zo hij heeft verteld) in een caravan verblijft. Heen en weer. “Ik moet nog een theedoek halen, want we hebben niet genoeg”, zegt hij, nog steeds even opgewekt als de eerste keer op zijn weg terug naar de caravan. We? Ik kijk naar het toiletgebouw. Daar staat Steff zijn broer. De eerste indruk die ik van hem kreeg, veroorzaakte niet de neiging tot hokjesdenken. Nu staat die broer grijnzend Steff na te kijken. Ik krijg medelijden met Steff. Wordt onze anders begaafde vriend door zijn broer gewoon gemakkelijk gebruikt als boodschappenjongen?! Inmiddels mag ik hem vriend noemen, want Steff heeft mijn man en mij eerder al laten weten dat hij blij is met ons als vrienden.
Nog meerdere malen komt Steff met vragen en verhalen. Enthousiast geeft hij uitleg over het spel dat hij met anderen speelt op internet. En hij stelt zijn hele familie aan ons voor. Hij vindt het jammer dat wij weer gaan vertrekken. “Ik kom jullie nog wel gedag zeggen, morgenochtend. Hoe laat vertrekken jullie?” “Tien uur.” En weg is hij weer. Ook wij zullen hem missen.
En ja hoor, op de ochtend van ons vertrek is hij er. Met zijn tablet. “Dag Jan en Grietje, een goede reis!” Ik krijg een hand en kort oogcontact. Jan krijgt een knuffel. “Ik ga mijn spel spelen op de tablet! Ik hoop dat de wifi-verbinding goed is vandaag!” Pratend in zichzelf loopt hij richting de campingreceptie.
Wij pakken in en rijden richting de uitgang van de camping. En daar zit hij. Puur, zonder misleidend imago. Hurkend geleund tegen de buitenmuur van de receptie. Geconcentreerd en tevreden. Zijn spel spelend. Een koptelefoon over zijn oren. Zijn hand past nog net tussen zijn voorhoofd en de tablet, als bescherming tegen de zon. Dit beeld brengt mij tranen van geluk.

Ik ging hokjesdenken, ik kreeg medelijden. Was dat allemaal nodig? Wie zou er eigenlijk in een hokje geplaatst kunnen worden? Zijn broer? Ik? Kind je hebt me geraakt. In eenvoud, in kracht. Wat een mooi, vrij, voorbeeldmens ben je. Geen hokje voor jou, maar respect. Dank je, Steff.

GH

Reist u met de OV chipkaart? Vergeet dan niet om uit te checken!

Nou dat gaat bij mij nogal eens mis! Vooral als ik uit de bus stap! OV kaart in de hand, rolkoffertje en handtas in de andere en dan komt het moment dat ik uit moet stappen.
Ben ik bij de goede halte? Heb ik alles? Oh die mevrouw eerst maar en dan kan ik erachteraan. Sta ik buiten en dan blijk ik toch nog vergeten te zijn om uit te checken.

Nu komt dat meestal wel goed als ik onder “begeleiding” reis van mijn zoon of zussen. Met veel gelach en koffers die over de straat rollen ren ik of iemand naar de chauffeur en gaat de deur weer open zodat ik nog kan uitchecken. Maar als ik alleen reis gaat dat toch anders! Dan heb ik keurig mijn reisschema uitgeprint, nee ik heb nog geen app, ben al blij dat ik een OV op naam heb. Zodat ik niet meer elke keer dat ding op moet laden ergens op een Station. Dat deed ik altijd bij de balie en 1 keer onder toeziend oog van een paar dorpsgenoten bij een automaat. Wat een gedoe! Trouwens je OV kaart op naam doet het ook niet “zomaar ” als je hem in huis hebt die moet ook nog weer geactiveerd worden. Gelukkig was daar mijn schoondochter weer behulpzaam bij. En dan mag ik over 5 jaar weer een nieuwe aanvragen.
Maar goed als ik naar de Achterhoek moet reizen naar mijn oudste zoon dan ben ik dus wel even onderweg en zitten er een aantal overstap momenten in de reis. Geen probleem als ik alleen met de NS reis, maar als ik doorga op Arriva is het uit en inchecken geblazen. Met niet veel tijd en heel veel drukte hoop ik dan maar dat alles goed gaat. Want dan zijn we net mieren met zijn allen! Allemaal rondom dat ene paaltje en dat ding maar bliepen. Ja, ook mijn arm zwaait dan ergens tussen al die andere armen door richting het schermpje, want ik wil toch ook de volgende trein halen.

En dan sta ik uiteindelijk na een reis die volgens mij helemaal goed is verlopen op het eindpunt, checkt uit en dan verschijnt er op het beeldschermpje: incheck oké. Incheck oké? Dat vind ik niet oké! Ik stap zo op de boot naar Vlieland! Nu ben ik door schade en schande en een aardige conducteur zo wijs geworden dat je dan 2 minuten moet wachten en dan weer een nieuwe poging kunt wagen. En die 2 minuten regel heb ik in de tussentijd weer aan andere onwetende reizigers van mijn generatie door kunnen geven.

Wat was het een luxe toen ik naast mijn man in de auto kon gaan zitten en hij me overal naar toe reed. Al was autorijden niet zijn hobby. Maar helaas zal dat nooit meer gebeuren, hij is vorig jaar overleden.
Ik zal nog wel vaker mijn eigen reizen met het OV maken, want nee een rijbewijs heb ik niet.

Groet AKH