Guestblog: Snoeppapiertjes

Soms voel ik mij net kleinduimpje! Dan vind ik er wel 5/6 tegelijk. Soms zijn ze oranje maar meestal groen. Wie zou er toch zoveel last van zijn/ haar keel hebben? Of is er iemand verslaafd aan die snoepjes? Net zoals mensen verslaafd kunnen raken aan smeren met lipsticks zoals ik ooit eens gelezen heb. Is het een buurtgenoot? Een steeds terugkerende badgast ?
En dan de grote vraag waarom komen al die papiertjes in de natuur terecht? Net zoals al die stukjes plastic? 49 stuks! Die resten van snoepspenen?

Die bierflesjes gaan mee naar huis en krijgen mijn kleinkinderen zij zien net als onze kinderen vroeger er de waarde wel van. Hoe meer je spaart hoe meer extra zakgeld!
Maar zoals jullie zien heb ik meer dopjes gevonden dan flesjes dus er zijn ook mensen die keurig de flesjes meenemen.

Zo ook hulde voor de organisatie van de Vuurtorenloop Vlieland ik heb maar 3 waterzakjes gevonden na de loop. Mede dankzij mijn kleinkinderen die het geweldig vonden om ze eerst uit te knijpen en dan op een hoop gooiden, dat was makkelijk opruimen op dat stukje.

En MR en SH deze keer staat de teller op 4 sigaretten verpakkingen en 2 aanstekers !
En ja een schuursponsje! Wie zou er hebben willen schoonmaken in het bos? Wat een vragen komen er zo bij je op onderweg.
Mijn rondjes zijn dit kwartaal niet zo groot geweest doordat we een nestje met 6 pups hebben gehad en er een pup is gebleven en toch is het nog een hele lijst geworden!

49 stukjes plastic
54 Snoeppapiertjes
6 Bierdopjes
28 stukjes touw
6 oude lappen
1 vuurwerkrest
5 ballonnen
1 papierenzakdoekpakje
6 stukjes papier
2 elastiekjes 2 bierflesjes
1 reflector ( trapper)
1 stuk van een jasbeschermer
2 aanstekers
4 sigarettenverpakkingen
1 handschoen
2 tairib
2 spijkers
2 stukjes glas
7 flesjes
6 blikjes
4 snoepspenen
1 roerstok
2 plastic bekertjes
3 waterzakjes
2 tennisballen
5 plastic dopjes
1 schuursponsje
1 rietje
1 plastic tas
1 spuitbus
1 plastic deksel van een emmer
2 drinkpakjes
1 chipszak
1 riempje

Groet AKH

Allemans end

Mijn Pake is een verhalen-verteller. Ik ken niemand die zo’n goed geheugen heeft als mijn Pake. Hij weet alles super gedetailleerd te vertellen en ongeveer vanaf zijn derde levensjaar. 

Ik luister altijd graag naar de verhalen van Pake, ook verhalen uit de oorlog. Evenals zijn avonturen die hij beleefde samen met zijn neef als schipperskinderen. Meestal beginnen de verhalen als volgt: Het was een regenachtige donderdagmorgen in januari 19..
Zo vertelde hij mij eens een verhaal, maar daar zat een geurtje aan. Weet jij wat een allemans end is? Vroeg Pake mij onder het middageten. “Nee Pake, het zal wel iets met een schip te maken hebben, maar wat? Geen idee.”
“Nou…” Begint hij met een grijns op z’n kop… “Vroeger als je op het schip moest poepen, dan ging je op een emmer zitten op t dek en als je dan moest afvegen, dan haalde je het desbetreffende touw over de reling… dat is aardig rafelig aan de onderkant, hangt steeds in het water en iedereen veegt zijn poeperd er mee af! Allemans end!!” Prachtig, alleen Beppe vind dit niet echt een verhaal voor onder het eten, waardoor Pake en ik nog harder moeten lachen.
FR

Guestblog: Zwerfaval


Het eerste kwartaal van 2017 is alweer voorbij en nu is het tijd om de beloofde blog voor mefrouw te schrijven. Want ook in deze eerste maanden heb ik weer bijgehouden wat ik allemaal meegenomen heb in mijn poepzakjes. Ook mijn nog thuiswonende zoon neemt het afval mee.
Soms als ik vuurwerkresten vond en deze meenam flitste het weleens door mijn hoofd: het zal toch niet ontploffen ? Onzin natuurlijk!

Of toch niet?

Je gaat er wel over filosoferen als je zo bezig bent met zwerfafval: is het nu bewust allemaal in de natuur achtergelaten? Of verloren? Naast de jaszak gevallen? Een labello stick of een aansteker stop je toch na gebruik weer in je jaszak? En die kan er dan naast vallen, net als papierenzakdoekjes of dat douche/ regenkapje? Nou daar slaat je fantasie ook mee op hol : dan zie ik een dame op leeftijd tijdens haar wandeling door het duin overvallen worden door een regenbui, haalt haar douchekapje uit haar jaszak ( je kan het maar bij je hebben) en hup een dikke windvlaag en weg is het!

Maar goed ervan uitgaande dat het verloren is, blijft wel het feit dat het daarna allemaal blijft liggen en niet snel vergaat in de natuur!

Dat is wel gebleken nu men is begonnen met uitgraven van de Bunkers op Vlieland. Daar is heel veel afval gevonden uit de jaren 70, toen wij daar een geweldige tijd in een Bunker hebben gehad onze Bar Bunker. Maar we hadden ook een afval Bunker! En daar kwam nog heel veel uit! Niet vergaan!

Dus vergaan zullen ook niet snel al die stukjes plastic. Stukjes plastic, daar valt van alles onder: plastic zakjes, harde stukjes plastic van onbekende afkomst, plastic verpakking van bierblikjes enz.
Maar ook niet die schoenzool, dat merk je toch? Of niet? Misschien zat diegene wel op een paard? Genietend van al het moois om zich heen?
Want mooi is het en daar wil ik nog graag een tijd van genieten op Vlieland tijdens mijn wandelingen met de hond! En dus blijf ik nog wel even door gaan, net als vele anderen, met zwerfafval oprapen. Goede hersengymnastiek ook! Onthouden wat er allemaal in het poepzakje zat.

Het lijstje:

  • 33 Vuurwerkresten
  • 22 Plastic dopjes
  • 46 Snoeppapiertjes
  • 50 Stukjes Plastic
  • 7 Tennisballen
  • 1 Schoenzool ( maatje 45/ 46 ? )
  • 2 Riempjes
  • 6 Bierdoppen
  • 4 Handschoenen/ wanten
  • 1 Douchemutsje/ regenkapje
  • 11 Blikjes
  • 7 Elastiekjes
  • 10 Stukjes Touw
  • 1 Chipszak
  • 1 Fietslampje
  • 1 Trapper
  • 2 Medicijnstrippen ( leeg )
  • 1 sigarettenverpakking
  • 2 Aanstekers
  • 2 Stukjes glas
  • 1 moertje
  • 2 Flesjes
  • 2 Plastic bekertjes
  • 6 Rietjes
  • 2 Oude lappen
  • 4 Balonnen
  • 1 Wijnfles
  • 1 Glazenpot
  • 2 Papierenzakdoekpakjes
  • 2 Drinkpakjes
  • 1 Zekering
  • 1 Zakdoek
  • 1 Labellostick

Groet AKH

Guestblog: De nieuwe functie van een bolletje wol

Had jij vroeger ook zo’n Oma? Zo’n brei, borduur en andere crea dingen Oma? Ik wel. Mijn Oma was gek op breien. Ik vond dat prachtig om te zien, het gaf me een vertrouwd gevoel, een gevoel van thuis. Mijn Oma had beeldjes verzameld. Volgens mij kocht ze er een bij elk kleinkind dat ze kreeg. Toen mijn Oma overleed, kreeg ik ook het beeldje van een Oma in haar stoel, breiend, met haar kleindochter meekijkend over haar schouder. Het beeldje heeft nog steeds een plek in mijn slaapkamer. Ik kijk er vaak naar en dan mis ik mijn oma en haar bolletjes wol. Onlangs leerde ik over een van de nieuwe functies van bolletjes wol. Deze nieuwe functie vervulde mij echter niet met een warm gevoel van thuis, ik schrok me lam van deze nieuwe functie. Ik zal uitleggen waarom.

Sinds ongeveer een jaar, ben ik betrokken bij de Body Image Movement. De missie van Body Image Movement is:

 “a quest to end the global body-hating epidemic”

In het Nederlands klinkt dat wat minder spannend; een einde maken aan de epidemie van lichaamshaat. Ik las op Facebook over de oprichtster van BIM, Taryn Brumfitt. Haar verhaal pakte me en ik ben haar en de BIM gaan volgen. Op een gegeven moment werden er Global Ambassadors gevraagd en heb ik me aangemeld. Vanaf dat moment heb ik me verdiept in Body Image en het effect dat een verstoord Body Image heeft op een mens. En ik kan je inmiddels vertellen, dat effect is, vooral in de westerse wereld, enorm en het is ook enorm lastig om daar verandering in te brengen. Het is een ware epidemie. Onze hele maatschappij is gericht op een fit, gezond maar ook vooral perfect en slank lijf. Overal word je er mee geconfronteerd en vrijwel nooit pas jij in dat perfecte plaatje dat wordt geschetst. Dus moet je aan jezelf werken.

In 2016 bracht Body Image Movement de docufilm “Embrace” uit. Embrace laat het persoonlijke verhaal van Taryn zien, maar ook ervaringen van vrouwen met “body loathing” (walging over je eigen lijf) over de hele wereld. Veel van de gevraagde vrouwen, omschreven hun eigen lichaam als walgelijk, vet, lelijk. Er is geen lichaamsdeel dat niet dient te worden aangepast of verbeterd. Volgens de geldende norm is zelfs je vagina nooit goed genoeg en moet worden aangepast door middel van “Labia sculpting”.

Een van de scènes in de film die het meest indruk maakte, was het interview met een “plus size model” . De prachtige jonge vrouw vertelde over haar strijd om model te mogen worden. Een strijd die ze uiteindelijk niet kon winnen, omdat ze niet de lichaamsbouw had om “goed genoeg” te zijn. Ze werd afgeschreven en verwezen naar het boze stiefzusje van de modellen wereld, de plus size. Ze vertelde welke opofferingen sommige meisjes maakten om wel “goed genoeg” te zijn. Het excessief trainen en diëten, er werd geen middel geschuwd. Er waren meiden die zo’n honger kregen, dat ze bolletjes wol inslikten om een vol gevoel in hun maag te krijgen…

Laat dit even doordringen. 

Een meisje van waarschijnlijk nog geen 18 jaar, voelde zich zo in een hoek gedrukt door de geldende norm in de moderne maatschappij, een maatschappij die wij met zijn allen als volwassenen hebben gemaakt, dat zij een bolletje wol inslikte om geen honger te hebben. Een bolletje wol!

Ik dacht aan mijn oma. Ik was verbijsterd. Hoe is het toch mogelijk dat dit gebeurt en dat er dus volwassen mensen, volwassen vrouwen, omheen staan die dit laten gebeuren. Vanzelfsprekend draait het om geld. De beauty en dieet industrie verdient goud aan vrouwen, door ze te laten geloven dat ze niet goed genoeg zijn, dat ze zichzelf moeten perfectioneren.
Heb jij je lijf al terug, na je bevalling? (oh… was ik het kwijt dan?) De zomer komt eraan, tijd om aan je bikini body te werken!! (body+bikini=bikini body, voila). Koop mijn boek voor een killer body (uh… wat???) Overal worden vrouwen en meisjes er mee geconfronteerd. En ik dacht weer aan mijn oma. Want wij vrouwen zijn ook deels verantwoordelijk voor het in stand houden van deze ellende. Want het gevoel van niet goed genoeg zijn, van altijd anders, beter, slanker, minder rimpelig willen zijn, gaat over van Oma op Moeder op Dochter. Dat is een boodschap die veel vrouwen moeilijk vinden om te horen. Maar toch is het zo. Door zelf mee te doen aan deze onzin, geven we onbewust een signaal af aan onze kinderen dat zij ook alleen maar goed genoeg zijn als zij er ook aan mee doen. En dat moet stoppen.

Maar Cilia, hoe dan? Zul je nu misschien denken. Moet ik dan maar de boel de boel laten en in mijn joggingbroek op de bank gaan zitten met een zak chips? Nee, natuurlijk niet. De missie van Body Image Movement is dat mensen houden van en trots zijn op hun eigen lijf. En dat betekent niet dat je het mooi hoeft te vinden. Dat betekent dat je het respecteert, dat je er goed voor zorgt. Niet dat je het in een bepaalde vorm probeert te dwingen omdat de maatschappij dat van je eist. Je lichaam is geen ornament maar een werktuig. Het is het huis waar je jouw hele leven in woont. Natuurlijk moet je daar goed voor zorgen. Maar dan vanuit een gevoel van respect en liefde. Met als doel het zo goed mogelijk te onderhouden, zodat het je kan dragen als je de dingen doet die je leven verrijken. En als jij uit liefde voor jezelf, goed voor jezelf zorgt, geef je automatisch ook het goede voorbeeld aan de mensen van wie je houdt. Er is zo veel meer in het leven dan het perfecte lijf.

Graag nodig ik je uit om eens een kijkje te nemen op bodyimagemovent en om mijn facebookpagina Body Image Movement NL te volgen. 

Op vrijdag 7 april 2017 komen wij met een aantal fantastische vrouwen samen om de docufilm Embrace te kijken. Mocht je ook geïnteresseerd zijn, dan ben je van harte welkom! Meld je dan aan, door een pb op de facebook pagina van Body Image Movement NL.

CAW

Guestblog: Help! ende Hand Vlieland

Ja, we hebben het zien aankomen, dat we in een totaal andere levensfase zouden terechtkomen. Maar dat maakt het niet minder moeilijk om nu ons eigen koers te gaan varen. Maar het is zo fijn om te ervaren dat we zoveel liefde en hulp krijgen van Familie en vrienden.
En dan besef je je dat niet iedereen dat allemaal zo dichtbij heeft.

Daarom werd het nu tijd om een al langer sluimerend idee te gaan uitvoeren. Regelmatig zag ik Facebookpagina’s als “Voor elkaar” voorbijkomen en dacht dat kan ook op Vlie! Samen met hulp van mijn zus, die heeft meer computer ervaring dan ik en mijn persoonlijke helpdesk zit in New Zealand, heb ik nu de groep Help! ende Hand Vlieland op Facebook aangemaakt.

Het doel is : dat mensen met vraag en aanbod samenkomen. Van alles kan er voorbij komen, denk aan: even je hond uitlaten als je ziek bent, even de medicijnen halen, een boodschapje, zegels van een actie voor een ander sparen, maar ook een vraag vanuit een vereniging om vrijwilligers hulp. Je kunt elkaar op deze manier makkelijk op 1 plek bereiken.
Als het maar vrijwillig is en er geen geld aan te pas komt daarvoor hebben we immers de Vlielander marktplaatsen?

De eerste contacten zijn al gelegd en nu maar hopen dat het een succes wordt!

Groet AKH