Guestblog: Drie generaties condooms

Een beerput opentrekken. Geheime details in openbaarheid brengen. Dat zou ik gewoon eens vaker willen doen. Aan de koffietafel bij mijn ouders bijvoorbeeld.

Mijn zus vertelt dat haar huis anno 2017 wordt aangesloten op het riool. De beerput is eindelijk verleden tijd. Met die mededeling trekt ze nou net het deksel van die spreekwoordelijke put, want mijn vader weet als eerste over dit onderwerp wel iets te vertellen. Natuurlijk. Hij begint al te lachen voor zijn verhaal begint.

Over meneer X, die aan de Havenweg op Vlieland woonde met zijn nieuwe huishoudster. Lang geleden, want mijn vader was nog een kwajongen. Hij speelde met een kameraadje overal en nergens. En zo belandden ze bij de beerput achter het betreffende huis. Het deksel moest er af. Natuurlijk. Het verhaal leert niet wat ze verwacht hadden te zien, maar verrassend genoeg staken een heleboel ballonnetjes fier boven de stinkende massa uit. “Nou meneer X doet het nog aardig”, concludeerden mijn vader en zijn vriendje na grondige inspectie.

Mijn moeder doet ook een duit in het zakje. Zij had in die tijd nog nooit een condoom gezien, maar weet met een ondeugende glinstering in haar ogen wel te vertellen dat er vaak om theezakjes gevraagd werd in het plaatselijke warenhuis. Enthousiast vertel ik daarop dat in onze tijd een vriendin met extreem lange vingers (letterlijk en figuurlijk) de enige Durex-automaat in het dorp plunderde en daarmee haar vriendenkring gratis bescherming bood. En dat doet mij vervolgens denken aan mijn dochter, toen ze 5 jaar oud was. Ze had een portemonnee gevonden op het Kerkplein. Ik haalde hem leeg en noemde hardop wat ik zag: een foto, wat kleingeld, een werpster en …. “Een condoom!!”, vulde ze zonder aarzeling aan op het moment dat ik het ding tevoorschijn trok en die splitsecond nadacht ‘wat’ er van te maken. Natuurlijk.

Moraal van dit verhaal: van het open trekken van een beerput, word je wijzer. Of zwanger? Zoiets.

Vrij vrolijk en veilig

GH

Advertenties

Les geleerd

Altijd meer een kattenmens dan een hondenliefhebber geweest en toch langer in mijn leven honden dan katten gehad. Dat had natuurlijk zijn redenen, maar toch is het opmerkelijk. Ooit tijdens een vakantie in Griekenland, bloeide uit mededogen en betrokkenheid de schone gedachte op, om een hond mee naar huis te nemen, die zelfs al een naam had gekregen: Tramp.
Tramp was volgzaam en gewillig en leuk,

maar hij was ook een echte zwerver en zo ontrouw als de pest, want hij hield het al voor het einde van de vakantie voor gezien en ging bij andere mensen voor de deur liggen. Daarmee heeft hij mij een les geleerd. Hij wist hoe het werkt in dat soort verhoudingen en ik nog niet. Gelukkig waren de papieren nog niet geregistreerd.
Nu is er hier een katje, dat mijn hart heeft gestolen en ze is nog zwanger ook. Ik weet dat het verkeerd is, maar toch gaan mijn gevoelens met me op de loop, want ik zou haar zo graag meenemen naar de veiligheid van thuis en haar en de ongeboren kittens een goed nest bieden.

Maar ik zie ook, dat Meisje, zoals ik haar gedoopt heb , een allemansvriendin is, die bij iedereen op schoot kruipt, die hier haar kostje wel bij elkaar scharrelt en op dit terrein haar thuis heeft, want ze is goed doorvoed, aanhankelijk en zonder vlooien. Ergens in Egypte is er altijd wel iemand, die zich haar lot aantrekt en hoef ik me daar net als bij Tramp niet om te bekommeren.
En zo hoort dat ook.
Zonnige vakantiegroet,
SH

Perfect

Perfectionisme is mij niet vreemd! En als het neerkomt op kleur ga ik best ver.

Ik draag zo ongeveer alleen zwart en als het toch iets is met kleur dan is het op zijn minst wel ton sur ton. Dit zelfde geldt voor mijn interieur, alhoewel ik hier nog weleens uit de ban wil springen met een afwijkende kleur op de muur of zoiets dergelijks.

Ook mijn boekenkast staat op kleur, al jaren, als ik een boek zoek, zoek ik dus niet op auteur of onderwerp maar ik weet precies welke kleur de rug van het desbetreffende boek heeft. Mijn laatste obsessie zijn de apps van mijn telefoon. Ik weet het, het gaat ver maar ik word er gewoon rustig van.

Nu zag dus laatst deze foto! Gaat dit me achtervolgen in mijn dromen? Als nachtmerrie of is het juist mijn ultieme natte droom?

” Als ik niet zo’n perfectionist was, zou mijn leven perfect zijn.”

-Omdenken-

MR