Guestblog: Vriendinnen

We zien elkaar niet vaak en toch hebben we een hechte vriendschap.

We leerden elkaar kennen toen we beiden aan een nieuwe opleiding begonnen op 16 jarige leeftijd. Ze kwam naast me zitten, vast besloten om een nieuwe start te maken en nieuwe vriendschappen. Ik net van het eiland af en me gesetteld in mijn kosthuis in afwachting van wat mijn nieuwe leven me zou brengen. Vanaf dat moment waren onze levens met elkaar verbonden. We gingen samen op vakantie, we logeerden bij elkaar en  ze kwam een zomer werken op de parel van de Waddenzee.

Na de opleiding was er een tijd waarin onze mannen en werk onze aandacht opslokten en hadden we veel minder contact.

Maar nadat we in het zelfde jaar moeder waren geworden, kreeg ik een brief. Vanaf dat moment volgden er vele kantjes tellende brieven, lange telefoon gesprekken en uitgebreide mails. We kunnen alles  bij elkaar kwijt!

Soms zoeken we elkaar op, al heeft dat soms wel enige voeten in aarde. De afspraken moeten gemaakt worden op een stormloze en ook niet op een te warme dag. En zo is mijn richtingsgevoel ,net als naar verluid bij meerdere vrouwen het geval is, niet om over naar huis te schrijven. Zo ben ik eens, in het mobiel loze tijdperk , vanaf de bushalte het halve dorp, waar mijn vriendin woont doorkruist voordat ik op mijn plaats van bestemming was, terwijl het echt niet zo’n moeilijke route is! Zij zat te wachten met koffie en snapte er niets van! Sindsdien staat ze bij de bushalte of haalt me op met de auto onder het motto : zonde van onze tijd, dat soort acties.

Op zo’n dag praten we de hele dag door,  hebben het over van alles en nog wat, voeren de meest serieuze gesprekken op de meest onverwachte plekken, want ja er moet ook gewinkeld worden en dan beseffen we ons soms dat dit toch wel een heel intiem gesprek was midden in een winkel om ons dan vervolgens in een enorme lachbui met onze buit naar de kassa te spoeden en de caissières in stomme verbazing achter te laten. Daarna wordt er besloten waar we gaan eten en gaan de gesprekken uiteraard onverminderd door totdat we ons beseffen dat ik ook nog een boot moet halen.

Ja, ondanks de afstand , kunnen we met elkaar lachen,  maar elkaar ook zeker vinden in de moeilijke perioden die we beiden mee maken  in ons leven. En dat maakt onze vriendschap op afstand  zo dichtbij en zo waardevol.

Groet AKH

Advertenties

Guestblog: Backpackend boemerang kind

Ons  Backpackende boemerang kind vliegt via Zuid – Afrika de deur weer uit!

Als Millenial heeft hij het druk gehad voordat hij op reis ging. Klussen, werken, voorbereiden en pakken. Maar hij kan het aan, hij is niet opgevoed door Curling ouders. Daardoor heeft hij wel geleerd om zijn eigen pad te bewandelen. Dat begon al op de basisschool, hij begon er net en besloot voordat de ochtend voorbij was om naar huis te gaan, waar ze druk bezig waren om een schuur te bouwen. Ook besloot hij om samen met een vriendje af en toe dat het tijd was voor een ” snippermiddag ” en dan bleven ze lekker spelen terwijl de andere kinderen al binnen waren. Ook al zat hij niet in een Plofklas toch viel het niet meteen op bij de net beginnende juf dat er een leerling miste. Nu behoorde hij niet tot de Achterbankgeneratie, omdat we naast de school woonden, en dus vielen deze acties van hem thuis snel op en werd het gemeld op school.

Later tijdens de studie aan de wal maakte hij ook zijn eigen beslissingen: soms kwam het voor de eilander kinderen ( en dat gebeurt al generaties lang ) wel eens goed uit om een boot eerder naar het eiland te nemen, hij kondigde op zijn tijd aan dat de gekozen studie richting niet de juiste was en switchte.

Na het met succes afronden van de studie heeft hij een tijd gewoond en gewerkt aan de wal en kwam toen dus weer thuis wonen.

Hier woonde hij niet bij een Weiger Oma ( Zijn er ook Weiger Opa’s ? )

Behorend tot de  Sandwichgeneratie schakelt zijn moeder tussen de oppas van haar kleinkinderen en de Mantelzorg voor haar ouders. En dus zaten wij af en toe gezellig met zijn neefjes en nichtjes aan tafel de door hem gebakken pannenkoeken te eten.

En dan kom je op een dag thuis en kondigt hij aan dat hij op reis gaat! De tickets waren al geboekt! Oké dat word wel heel serieus.

Maar nu hij voor de derde keer op reis is weet ik ondertussen een beetje hoe het werkt: geen vaste afspraken maken over wanneer contact en van te voren wil ik niet weten wat hij allemaal gaat doen. Die spannende verhalen hoor ik liever achteraf! Het is genieten zoals hij geniet, van zijn reizen, zijn werk hier en ik hoop ook straks van zijn eigen huis!

En de honden? De moederhond wordt straks een Deeltijdhond!

Groet AKH

Guestblog: Proost

Proost!!

Dat moeten ze wel tegen elkaar gezegd hebben toch? Dacht ik toen ik deze borrelglaasjes vond. Maar wie waren het? Ging het om een huwelijksaanzoek? Of werd er een jubileum gevierd? Weten zal ik het nooit, maar het is wel jammer dat de glaasjes zijn achtergebleven in de natuur. Plastic vergaat niet!

Dan moet ik nu ook een bekentenis doen. Er zijn namelijk een paar dingen die ik nooit opraap! Dat zijn:

Papieren zakdoekjes, ik weet dat die niet alleen gebruikt worden om neuzen te snuiten en we weten allemaal wel waarvoor ook wel!Inlegkruisjes, Maandverband, tampons en sigarettenpeuken. Ja, ik weet, ik stop alles in hondenpoepzakjes maar dit pak ik zelfs daar niet mee op, dat gaat me net iets te ver. Toevallig weet ik dat een dorpsgenoot wel altijd sigaretten peuken opraapt en tot voor kort ( misschien nu nog ? ) stond er altijd een pot vol voor het raam. Bewustwording!

Neemt niet weg dat  ik een heleboel wel heb opgeraapt.

Zo komen mijn zus en ik regelmatig in de tuin van het Zorgcentrum zwerfafval tegen. Van plastic plantenbakjes tot verwaaide stukken papier en plastic.

Af en toe maak een ik een rondje langs de glooiing of over het strand en elke keer weer vind je wel weer wat. Zoals die mondharmonica: hoelang heeft die al rondgezweefd? Het was er zo een waar wij vroeger ook mee speelden. Daar vond ik de meeste plastic flesjes. Nu heeft het de laatste tijd veel geregend en zo heel groot was de verbazing dan ook niet dat er een complete verpakking van een wegwerp regencape in de berm lag. Maar toch….

Het is ook weer de tijd dat we allemaal met een goede verlichting op onze fietsen rond moeten rijden en ja die kleine lampjes ben je zo verloren!

De paden die ik bijna dagelijks loop, zijn nu op af en toe een verdwaald snoeppapiertje of blikje na redelijk schoon en er zijn dan ook regelmatig wandelingen bij dat ik niets tegen kom. Maar als ik dan weer eens een andere route neem verbaas ik me weer over wat ik allemaal tegenkom.

De lijst van dit kwartaal:

– 48 Stukjes Plastic

– 48 Snoeppapiertjes

– 4 Handschoenen

– 8 Plastic rietjes (een alternatief koop je hier)

– 1 Bal

– 5 Plastic dopjes

– 2 Bierdopjes

– 1 Vloeipakje

– 3 Aanstekers

– 3 Sigaretten verpakkingen

– 5 Plastic Flesjes (een alternatief koop je hier)

– 2 Spuitbussen

– 1 Ijs krabber

– 1 Mondharmonica

– 1 Stukje glas

– 3 Plastic Plantenbakjes

– 16 Stukjes papier

– 2 Zakdoek pakjes

– 1 Uitzet ijzer

– 5 Ballonnen

– 1 Medicijn strip

– 4 Blikjes

– 4 Plastic bekertjes (een alternatief koop je hier)

– 4 Drinkpakjes (een alternatief koop je hier)

– 1 Chips zak

– 2 Fietslampjes

– 1 Tairib

– 1 Plastic salade bakje (een alternatief koop je hier)

– 2 Plastic borrelglaasjes

– 5 Stukjes touw

– 1 Plastic tas (een alternatief koop je hier)

Totaal 184 stukken Zwerfaval

913 stukken Zwerfaval in 2017

Proost!

Op een schoon 2018!

Groet AKH

Guestblog: Traditie

Het is bijna weer zover 5 December, de dag dat Sinterklaas op Vlieland aankomt met zijn Stoomboot, bij  de school langsgaat, er pakjes avond wordt gevierd en…… Opkleden!!

Ik zit op zolder en ben bezig alle opkleed spullen op te ruimen. Tenminste dat was het plan. Maar niet alles wat wij en dan met name mijn man in de loop der jaren bij elkaar hebben verzameld heb ik weg kunnen doen. Die maskers die nog goed zijn, dat jasje met zelfgeschreven tekst en door hem omzoomd, die pruiken? Och laat dat nog maar even hier.

Terwijl ik bezig ben komen er allerlei herinneringen naar boven.

Het begon hier altijd al ergens in september dan kwamen de eerste ideeën op. Natuurlijk vertelden we elkaar nooit wie met wie ging en ja misschien gingen we ook wel raden!

In de begin jaren van ons huwelijk toen we nog op de route woonden en de kinderen klein waren hielden we open huis met familieleden/ vrienden die buiten de dorpskern woonden, nou ja ik was dan meestal thuis en mijn man ging opkleden. Ik kan de keren dat hij niet opgekleed was op 1 hand tellen.

Gaande weg kon hij zich toch niet stilhouden en wist ik hoe hij ging, maar met wie? Ook daar kwam ik vaak wel achter voordat het zover was. Of hij ging echt alleen.

1 Keer hebben we het samen gedaan. Hij was zij en zij was hij.

De kinderen mochten samen met hun vader opgekleed voordat ze zelf oud genoeg waren om op pad te gaan.

Raden ook een kunst! Een keer  herkende ik mijn eigen zus niet eens!

Hoe leuk was het als jezelf meedeed  en niet herkend werd? Al was dat vaak wel het geval!

En die keer dat man mijn niet mee kon doen na zijn liesklieroperatie en we hier  open huis hadden en er toch heel wat opkleders langskwamen?

Ineens schieten mijn gedachten een heel andere kant op: hoe kan het toch dat de vrouwen op Ameland tijdens het Sundeklazen anno 2017 nog altijd niet mee mogen doen? Hoe beleven ze dat?

Hebben de  andere Waddeneilanden  tijdens Sundrum, Klozum en Ouwe Suderklaas net zulke mooie pakken als die op Vlieland voorbij komen? Wat beelden ze in Zoutkamp uit tijdens Sinterklaas lopen? Mooi dat die traditie ook op andere plaatsen wordt gevierd.

De  dag na het opkleden  lag er overal wat  in huis! De spullen die gebruikt waren tijdens het opkleden en meer…. want vaak kwam er nog wat mee,  wat een ander niet meer ging gebruiken maar waarvan mijn man dacht: wie weet ooit….

En daarvan heb ik nu heel veel opgeruimd…..

Groet AKH

Guestblog: Puppy’s

Februari 2017: onze hond is loops. Op zich was het nooit een probleem als één van onze teven loops was. We hadden inmiddels ervaring genoeg. Daisy is onze 9e hond en met zowel Hovawart reuen / teven, als Vlielandse reu(tjes)en hadden we nooit honden die op de ” loop” gingen. De teven 3 weken vast houden en dan konden ze weer genieten van de vrijheid op Vlieland.

Tot die ene dag: de reu van mijn zwager ” struunde ” hier om huis heen, ik was bezig in huis. Ineens kreeg ik een ingeving: ik laat Daisy even in de tuin en dan vermaken ze zich wel ieder aan de kant van de poort.
Even later zag ik tot mijn schrik dat de poort open stond!
Daisy weg! Wat nu????!!!!
Eerst zoeken, maar al snel tot de ontdekking komen dat dat geen zin had, naar mijn zwager, die was ook zijn hond kwijt! Hij ging nog wel even een rondje doen. Ik was nog maar net weer thuis of daar had de reu onze hond weer keurig” thuis gebracht” .

Ja en toen had ik weer zo’ n moment waarop ik mijn man zo mis, dan kun je niet overleggen, niet samen delen….

Kinderen gebeld, huisarts gebeld en idd er bestaat een morning-after injectie maar, de dierenarts achtte de kans niet zo groot dat er in die korte tijd iets gebeurd zo zijn????
Even gecheckt bij vrienden: hoe snel ging dat ook alweer??? Het kan echt wel!

Gaande weg de dag dacht ik: ja maar eigenlijk was dit wel iets wat we ooit nog wel graag eens wilden: een eigen nestje en wat vind mijn weer thuiswonende, reizende zoon ervan? Maar in New Zeeland was het nacht! Na een telefoontje met hem hebben we besloten om af te wachten.

Spannende weken volgden en ineens zagen we haar dikker worden, zou het dan toch?
Een bezoekje aan de dierenarts bevestigde ons vermoeden en dus moesten er voorbereidingen getroffen worden. De checklisten afgevinkt, alles hadden we netjes klaar staan en op 9 april vond mijn zoon een trotse honden moeder op de bank! Met 6 puppy’s , helaas was er 1 overleden.
‘S middag kwam er tot onze grote verrassing nog 1 tje (voor mijn zus en zwager)!

Na 8 geweldige, intensieve, zorgzame drukke weken, waarin we volop genoten hebben van de snel opgroeiende pups en het puppy bezoek gingen ze allemaal op 1 na ( daar genieten we nog steeds van ) naar hun blije, verwachtingsvolle, honden lief hebbende, Vlielandse nieuwe baasjes!

Mijn man had dit allemaal geweldig gevonden en stiekem denk ik nu dat hij de poort heeft opengezet…..