Guestblog: Balans trutje

Onlangs kwam ik het woord tegen en krijg het niet uit mijn hoofd. Want waarom is het woord trutje in dit geval gebruikt? Het roept nu niet bepaald een positief beeld op.

En als je het opzoekt al helemaal niet: het wordt omschreven als een trage treuzelachtige langzame saaie onaantrekkelijke harkerige vrouw en die is dan ook nog op zoek naar balans in haar leven?

Nu het zo warm is deze zomer kan ik me er aardig in vinden. Op zoek naar een balans in noodzakelijke activiteiten en vooral zo weinig mogelijk doen met deze hitte maakt dat ik op momenten dat er iets moet gebeuren  langzaam en traag ben. Met het zweet in het pasgewassen haar en klotsende oksels, nou ja het komt eigenlijk overal uit als je je überhaupt beweegt of soms zelfs als je gewoon stilzit, zie je er niet op je voordeligst uit.

Maar goed in het artikel waarin het woord balanstrutje gebruikt werd hadden ze het natuurlijk niet over deze hete zomer.

Er werd verwezen naar de vrouwen die op zoek zijn naar de balans tussen hun werk en privé. Een voor vele vrouwen (en ik denk ook mannen) in deze tijd een serieuze zoektocht die voorlopig ook nog wel even blijft, nu er bijvoorbeeld meer vraag dan aanbod is in de kinderopvang , ze moeten schipperen tussen hun werk, waarin men ook nog wil dat vrouwen een treetje hoger in de top komen en de zorg voor hun ouders of hulpbehoevende partners, hun vrijwilligers werk.

Maar ben je dan een trutje? Langzaam en saai? Misschien niet altijd even aantrekkelijk als je ’s avonds na een lange werkdag geen zin meer hebt in sporten of iets afspreken met  vriendinnen maar  lekker in je joggingbroek op de bank ploft?

Want ja houd alle ballen maar eens omhoog je hebt er niet altijd de puf voor toch?

Ik blijf er een misplaatst gevoel aan overhouden: Balanstrutje?!

Groet AKH

Advertenties

Zwerfafval Vlieland

Stukjes plastic vind je in allerlei vormen, maten, hard / zacht plastic er valt voor mij van alles wat ik niet kan definiëren onder. Maar deze stukjes intrigeren me zo langzamerhand eigenlijk wel. Steeds heb ik gedacht: dit is een onderdeeltje van een fiets en dan denk ik er ook nog achteraan: een huurfiets. Maar omdat ik het regelmatig vind vraag ik mij zo langzamerhand af: is dat eigenlijk wel zo? Het zal toch niet zo zijn dat er regelmatig iets van een fiets afvalt? Je er nooit iets over hoort?

Kan iemand mij uit de droom helpen? Waarvan zijn deze stukjes plastic afkomstig?

Over fietsen gesproken stel dat ik alle fietsonderdeeltjes nu eens bewaren zou dan kun je langzamerhand een hele fiets in elkaar zetten! Fietslampjes/ pompje / zadelhoesje

Van alles kom ik tegen.

Maar nee alles wat ik vind verdwijnt keurig in de daarvoor bestemde afvalcontainers.

Ik had het idee dat mijn lijstje dit kwartaal niet zo lang zou worden maar al met al is het toch weer een behoorlijke lijst geworden. Waar komt het toch elke keer weer vandaan?

Zo loop je je rondje vind je niets en dan ineens ligt er weer een plastic flesje/ blikje/ bekertje of wat dan ook. Of ergens duikt dan nog weer een oud roestig blikje met scherpe randen op. Lekker voor hondenpootjes of als je op blote voeten loopt.

Als we nu met zijn allen deze #plasticfreejuly erop letten dat we minder plastic gaan gebruiken misschien is het aantal stukjes plastic dan volgend kwartaal een stuk minder!

Want:

67 Stukjes Plastic is best veel!

Net als:

13 Stukjes Touw

3 Oude lappen

2 Zakdoek verpakkingen

5 Plastic bekertjes

45 Snoeppapiertjes

7 Plastic Flesjes

1 Bierflesje

1 Glazen flesje

1 Stuk ijzer

1 Zadelhoesje

1 Fietspompje

1 Fietslampje

7 Rietjes

4 Drinkpakjes

8  Stukjes Papier

1 Plastic Borrelglaasje

2 Aanstekers

2 Sigaretten verpakkingen

1 Zonnebrilglas

1 Zonnebrilpoot

4 Plastic waterzakjes

2 Plastic tassen

4 Haar elastiekjes

1 Schuursponsje

3 Handschoenen

5 Plastic dopjes

1 Ballon

1 Reageerbuisje

1 Theezakje

1 Chipszak

1 Make-up tube

1 Lipbalsem

1 Chipszak

13 Tairibs

Totaal 213 stuks Zwerfafval  in het 2e Kwartaal van 2018

Groet AKH

Guestblog: Rouwen

Veel wordt erover gesproken of juist niet….

Voor iedereen volgt er na het overlijden van een dierbaar iemand een rouwproces.

Een proces wat voor iedereen anders verloopt, wat ieder op zijn eigen manier doorleeft.

Duurt het een jaar? Of langer? Of gaat het nooit over?

Wanneer kun je zeggen:  nu is het Rouwproces voorbij?

” Het eerste jaar is het het ergste” .

Hoe vaak hoor je dat niet zeggen?

Maar wat is “het” Het missen van? Het niet meer samen kunnen delen? Niet meer samen leven? Het uiteindelijk alles alleen moeten doen? Of juist dingen vermijden omdat je er nog niet aan toe bent? Maar is dat in het tweede jaar of de jaren daarna minder erg?

Of: ” je doet het goed” ” je bent sterk, je komt er wel” Wat doe je dan goed? Waar kom je uiteindelijk?  Je staande houden en wennen aan het feit dat je weduwe / weduwnaar / ( half )  wees / kinderloos of ouders van een overleden kind bent geworden,  je ouders, je broer of zus is overleden?  Gaat het ooit wennen dat degene er niet meer is?

Dag voor dag dient het leven zich aan, daar kun je op inhaken of niet, doen wat goed voelt voor jezelf, meedeinen op de golven van je emoties zonder boeien die je de weg wijzen. De warmte van je familie, vrienden, collega’s,  de buurt en huisdieren om je heen voelen. Je werk en de zorg voor hen die het nodig hebben weer oppakken. Spullen opruimen en bewaren. Hulp vragen en / of aanvaarden waar nodig. Herinneringen levend houden en ook weer nieuwe herinneringen maken…..

Het is een proces waarin het soms hard werken is, om uiteindelijk het leven weer te kunnen vieren….

Voor iedereen anders…… ieder op zijn eigen manier.

En ik? Ik moet er nog altijd aan wennen dat er op mijn id kaart w/ v Kikstra staat ipv e/ v Kikstra in die ene letter verschil ligt alles besloten……

Groet AKH

Guestblog: Elkaar Groeten

Niet meer dan normaal toch?

Meestal probeer ik iedereen die ik tegenkom te groeten, mede eilanders ,zoals hier de gewoonte is en ” badgasten” vooral degene die hier al jaren komen en die je laten beseffen dat het seizoen echt is begonnen. Het is fijn om te zien dat ook de jongste generatie hier het als vanzelfsprekend overneemt, de kleinkinderen groeten hun vriendjes en vriendinnetjes en alle bekenden ook altijd.

Als ik met de hond ( en ) loop volgt er na een begroeting vaak een hondenpraatje. Of mensen kijken je verbaast aan. Immers het is niet overal meer de gewoonte om even goedendag te zeggen?

Ook onze oudste kleinzoon is daar heel consequent in, hij groet iedereen die hij tegenkomt! In het begin dat ik meeliep tijdens het uitlaten van de hond in hun dorp vroeg ik hem eens: ken je al deze mensen? Waarop hij antwoordde : nee niet allemaal maar ik zeg gewoon hoi of zo. En het werkt, met een glimlach op hun gezicht groeten de mensen hem terug!

Soms ben ik als ik aan de wal ben wel eens te enthousiast en denk ik iemand te kennen, begroet degene joviaal om dan tot ontdekking te komen dat het een volkomen vreemde is!

Of het is  weleens andersom dan wordt ik begroet en of gevraagd hoe het gaat en dan gaan alle radertjes in mijn hoofd heel snel heen en weer: wie is dit? waarvan ken ik hem/ haar ook alweer ? Om dan gaande weg het gesprek te denken oh ja!

Wat mij altijd verbaasde dat er mensen waren  die mijn man goed kenden hem met naam en toenaam begroetten en dan zo doorliepen! Terwijl ik ernaast liep!

Tijdens de vaarvakantie’s die wij als kinderen maakten met onze ouders maakten vond ik het altijd een heel bijzonder gevoel, wildvreemde mensen genietend van dezelfde omgeving even groeten. Vroeger als we een reisje mee mochten met onze vader op de veerboot en de Doeksen schepen passeerden elkaar of andere bekende schepen werd er ook altijd even getoeterd  als groet.

Als we nu met de boot gaan wordt iedereen  goedemorgen/ middag / avond  gewenst terwijl we onze plaatsen opzoeken. Dat probeer ik in het openbaar vervoer ook te doen maar dan moet je niet per ongeluk  in een stilte coupe gaan zitten! Daar wordt praten door mensen die er bewust voor kiezen niet op prijs gesteld!

En ja misschien is daar een knikje dan ook wel genoeg.

Gewoon  hoi of zo tegen elkaar zeggen

niet meer dan normaal toch? Je krijgt er vaak een glimlach voor terug!

Groet AKH

Guestblog: Vriendinnen

We zien elkaar niet vaak en toch hebben we een hechte vriendschap.

We leerden elkaar kennen toen we beiden aan een nieuwe opleiding begonnen op 16 jarige leeftijd. Ze kwam naast me zitten, vast besloten om een nieuwe start te maken en nieuwe vriendschappen. Ik net van het eiland af en me gesetteld in mijn kosthuis in afwachting van wat mijn nieuwe leven me zou brengen. Vanaf dat moment waren onze levens met elkaar verbonden. We gingen samen op vakantie, we logeerden bij elkaar en  ze kwam een zomer werken op de parel van de Waddenzee.

Na de opleiding was er een tijd waarin onze mannen en werk onze aandacht opslokten en hadden we veel minder contact.

Maar nadat we in het zelfde jaar moeder waren geworden, kreeg ik een brief. Vanaf dat moment volgden er vele kantjes tellende brieven, lange telefoon gesprekken en uitgebreide mails. We kunnen alles  bij elkaar kwijt!

Soms zoeken we elkaar op, al heeft dat soms wel enige voeten in aarde. De afspraken moeten gemaakt worden op een stormloze en ook niet op een te warme dag. En zo is mijn richtingsgevoel ,net als naar verluid bij meerdere vrouwen het geval is, niet om over naar huis te schrijven. Zo ben ik eens, in het mobiel loze tijdperk , vanaf de bushalte het halve dorp, waar mijn vriendin woont doorkruist voordat ik op mijn plaats van bestemming was, terwijl het echt niet zo’n moeilijke route is! Zij zat te wachten met koffie en snapte er niets van! Sindsdien staat ze bij de bushalte of haalt me op met de auto onder het motto : zonde van onze tijd, dat soort acties.

Op zo’n dag praten we de hele dag door,  hebben het over van alles en nog wat, voeren de meest serieuze gesprekken op de meest onverwachte plekken, want ja er moet ook gewinkeld worden en dan beseffen we ons soms dat dit toch wel een heel intiem gesprek was midden in een winkel om ons dan vervolgens in een enorme lachbui met onze buit naar de kassa te spoeden en de caissières in stomme verbazing achter te laten. Daarna wordt er besloten waar we gaan eten en gaan de gesprekken uiteraard onverminderd door totdat we ons beseffen dat ik ook nog een boot moet halen.

Ja, ondanks de afstand , kunnen we met elkaar lachen,  maar elkaar ook zeker vinden in de moeilijke perioden die we beiden mee maken  in ons leven. En dat maakt onze vriendschap op afstand  zo dichtbij en zo waardevol.

Groet AKH