Guestblog: Elkaar Groeten

Niet meer dan normaal toch?

Meestal probeer ik iedereen die ik tegenkom te groeten, mede eilanders ,zoals hier de gewoonte is en ” badgasten” vooral degene die hier al jaren komen en die je laten beseffen dat het seizoen echt is begonnen. Het is fijn om te zien dat ook de jongste generatie hier het als vanzelfsprekend overneemt, de kleinkinderen groeten hun vriendjes en vriendinnetjes en alle bekenden ook altijd.

Als ik met de hond ( en ) loop volgt er na een begroeting vaak een hondenpraatje. Of mensen kijken je verbaast aan. Immers het is niet overal meer de gewoonte om even goedendag te zeggen?

Ook onze oudste kleinzoon is daar heel consequent in, hij groet iedereen die hij tegenkomt! In het begin dat ik meeliep tijdens het uitlaten van de hond in hun dorp vroeg ik hem eens: ken je al deze mensen? Waarop hij antwoordde : nee niet allemaal maar ik zeg gewoon hoi of zo. En het werkt, met een glimlach op hun gezicht groeten de mensen hem terug!

Soms ben ik als ik aan de wal ben wel eens te enthousiast en denk ik iemand te kennen, begroet degene joviaal om dan tot ontdekking te komen dat het een volkomen vreemde is!

Of het is  weleens andersom dan wordt ik begroet en of gevraagd hoe het gaat en dan gaan alle radertjes in mijn hoofd heel snel heen en weer: wie is dit? waarvan ken ik hem/ haar ook alweer ? Om dan gaande weg het gesprek te denken oh ja!

Wat mij altijd verbaasde dat er mensen waren  die mijn man goed kenden hem met naam en toenaam begroetten en dan zo doorliepen! Terwijl ik ernaast liep!

Tijdens de vaarvakantie’s die wij als kinderen maakten met onze ouders maakten vond ik het altijd een heel bijzonder gevoel, wildvreemde mensen genietend van dezelfde omgeving even groeten. Vroeger als we een reisje mee mochten met onze vader op de veerboot en de Doeksen schepen passeerden elkaar of andere bekende schepen werd er ook altijd even getoeterd  als groet.

Als we nu met de boot gaan wordt iedereen  goedemorgen/ middag / avond  gewenst terwijl we onze plaatsen opzoeken. Dat probeer ik in het openbaar vervoer ook te doen maar dan moet je niet per ongeluk  in een stilte coupe gaan zitten! Daar wordt praten door mensen die er bewust voor kiezen niet op prijs gesteld!

En ja misschien is daar een knikje dan ook wel genoeg.

Gewoon  hoi of zo tegen elkaar zeggen

niet meer dan normaal toch? Je krijgt er vaak een glimlach voor terug!

Groet AKH

Advertenties

Guestblog: Vriendinnen

We zien elkaar niet vaak en toch hebben we een hechte vriendschap.

We leerden elkaar kennen toen we beiden aan een nieuwe opleiding begonnen op 16 jarige leeftijd. Ze kwam naast me zitten, vast besloten om een nieuwe start te maken en nieuwe vriendschappen. Ik net van het eiland af en me gesetteld in mijn kosthuis in afwachting van wat mijn nieuwe leven me zou brengen. Vanaf dat moment waren onze levens met elkaar verbonden. We gingen samen op vakantie, we logeerden bij elkaar en  ze kwam een zomer werken op de parel van de Waddenzee.

Na de opleiding was er een tijd waarin onze mannen en werk onze aandacht opslokten en hadden we veel minder contact.

Maar nadat we in het zelfde jaar moeder waren geworden, kreeg ik een brief. Vanaf dat moment volgden er vele kantjes tellende brieven, lange telefoon gesprekken en uitgebreide mails. We kunnen alles  bij elkaar kwijt!

Soms zoeken we elkaar op, al heeft dat soms wel enige voeten in aarde. De afspraken moeten gemaakt worden op een stormloze en ook niet op een te warme dag. En zo is mijn richtingsgevoel ,net als naar verluid bij meerdere vrouwen het geval is, niet om over naar huis te schrijven. Zo ben ik eens, in het mobiel loze tijdperk , vanaf de bushalte het halve dorp, waar mijn vriendin woont doorkruist voordat ik op mijn plaats van bestemming was, terwijl het echt niet zo’n moeilijke route is! Zij zat te wachten met koffie en snapte er niets van! Sindsdien staat ze bij de bushalte of haalt me op met de auto onder het motto : zonde van onze tijd, dat soort acties.

Op zo’n dag praten we de hele dag door,  hebben het over van alles en nog wat, voeren de meest serieuze gesprekken op de meest onverwachte plekken, want ja er moet ook gewinkeld worden en dan beseffen we ons soms dat dit toch wel een heel intiem gesprek was midden in een winkel om ons dan vervolgens in een enorme lachbui met onze buit naar de kassa te spoeden en de caissières in stomme verbazing achter te laten. Daarna wordt er besloten waar we gaan eten en gaan de gesprekken uiteraard onverminderd door totdat we ons beseffen dat ik ook nog een boot moet halen.

Ja, ondanks de afstand , kunnen we met elkaar lachen,  maar elkaar ook zeker vinden in de moeilijke perioden die we beiden mee maken  in ons leven. En dat maakt onze vriendschap op afstand  zo dichtbij en zo waardevol.

Groet AKH

Guestblog: Backpackend boemerang kind

Ons  Backpackende boemerang kind vliegt via Zuid – Afrika de deur weer uit!

Als Millenial heeft hij het druk gehad voordat hij op reis ging. Klussen, werken, voorbereiden en pakken. Maar hij kan het aan, hij is niet opgevoed door Curling ouders. Daardoor heeft hij wel geleerd om zijn eigen pad te bewandelen. Dat begon al op de basisschool, hij begon er net en besloot voordat de ochtend voorbij was om naar huis te gaan, waar ze druk bezig waren om een schuur te bouwen. Ook besloot hij om samen met een vriendje af en toe dat het tijd was voor een ” snippermiddag ” en dan bleven ze lekker spelen terwijl de andere kinderen al binnen waren. Ook al zat hij niet in een Plofklas toch viel het niet meteen op bij de net beginnende juf dat er een leerling miste. Nu behoorde hij niet tot de Achterbankgeneratie, omdat we naast de school woonden, en dus vielen deze acties van hem thuis snel op en werd het gemeld op school.

Later tijdens de studie aan de wal maakte hij ook zijn eigen beslissingen: soms kwam het voor de eilander kinderen ( en dat gebeurt al generaties lang ) wel eens goed uit om een boot eerder naar het eiland te nemen, hij kondigde op zijn tijd aan dat de gekozen studie richting niet de juiste was en switchte.

Na het met succes afronden van de studie heeft hij een tijd gewoond en gewerkt aan de wal en kwam toen dus weer thuis wonen.

Hier woonde hij niet bij een Weiger Oma ( Zijn er ook Weiger Opa’s ? )

Behorend tot de  Sandwichgeneratie schakelt zijn moeder tussen de oppas van haar kleinkinderen en de Mantelzorg voor haar ouders. En dus zaten wij af en toe gezellig met zijn neefjes en nichtjes aan tafel de door hem gebakken pannenkoeken te eten.

En dan kom je op een dag thuis en kondigt hij aan dat hij op reis gaat! De tickets waren al geboekt! Oké dat word wel heel serieus.

Maar nu hij voor de derde keer op reis is weet ik ondertussen een beetje hoe het werkt: geen vaste afspraken maken over wanneer contact en van te voren wil ik niet weten wat hij allemaal gaat doen. Die spannende verhalen hoor ik liever achteraf! Het is genieten zoals hij geniet, van zijn reizen, zijn werk hier en ik hoop ook straks van zijn eigen huis!

En de honden? De moederhond wordt straks een Deeltijdhond!

Groet AKH

Guestblog: Proost

Proost!!

Dat moeten ze wel tegen elkaar gezegd hebben toch? Dacht ik toen ik deze borrelglaasjes vond. Maar wie waren het? Ging het om een huwelijksaanzoek? Of werd er een jubileum gevierd? Weten zal ik het nooit, maar het is wel jammer dat de glaasjes zijn achtergebleven in de natuur. Plastic vergaat niet!

Dan moet ik nu ook een bekentenis doen. Er zijn namelijk een paar dingen die ik nooit opraap! Dat zijn:

Papieren zakdoekjes, ik weet dat die niet alleen gebruikt worden om neuzen te snuiten en we weten allemaal wel waarvoor ook wel!Inlegkruisjes, Maandverband, tampons en sigarettenpeuken. Ja, ik weet, ik stop alles in hondenpoepzakjes maar dit pak ik zelfs daar niet mee op, dat gaat me net iets te ver. Toevallig weet ik dat een dorpsgenoot wel altijd sigaretten peuken opraapt en tot voor kort ( misschien nu nog ? ) stond er altijd een pot vol voor het raam. Bewustwording!

Neemt niet weg dat  ik een heleboel wel heb opgeraapt.

Zo komen mijn zus en ik regelmatig in de tuin van het Zorgcentrum zwerfafval tegen. Van plastic plantenbakjes tot verwaaide stukken papier en plastic.

Af en toe maak een ik een rondje langs de glooiing of over het strand en elke keer weer vind je wel weer wat. Zoals die mondharmonica: hoelang heeft die al rondgezweefd? Het was er zo een waar wij vroeger ook mee speelden. Daar vond ik de meeste plastic flesjes. Nu heeft het de laatste tijd veel geregend en zo heel groot was de verbazing dan ook niet dat er een complete verpakking van een wegwerp regencape in de berm lag. Maar toch….

Het is ook weer de tijd dat we allemaal met een goede verlichting op onze fietsen rond moeten rijden en ja die kleine lampjes ben je zo verloren!

De paden die ik bijna dagelijks loop, zijn nu op af en toe een verdwaald snoeppapiertje of blikje na redelijk schoon en er zijn dan ook regelmatig wandelingen bij dat ik niets tegen kom. Maar als ik dan weer eens een andere route neem verbaas ik me weer over wat ik allemaal tegenkom.

De lijst van dit kwartaal:

– 48 Stukjes Plastic

– 48 Snoeppapiertjes

– 4 Handschoenen

– 8 Plastic rietjes (een alternatief koop je hier)

– 1 Bal

– 5 Plastic dopjes

– 2 Bierdopjes

– 1 Vloeipakje

– 3 Aanstekers

– 3 Sigaretten verpakkingen

– 5 Plastic Flesjes (een alternatief koop je hier)

– 2 Spuitbussen

– 1 Ijs krabber

– 1 Mondharmonica

– 1 Stukje glas

– 3 Plastic Plantenbakjes

– 16 Stukjes papier

– 2 Zakdoek pakjes

– 1 Uitzet ijzer

– 5 Ballonnen

– 1 Medicijn strip

– 4 Blikjes

– 4 Plastic bekertjes (een alternatief koop je hier)

– 4 Drinkpakjes (een alternatief koop je hier)

– 1 Chips zak

– 2 Fietslampjes

– 1 Tairib

– 1 Plastic salade bakje (een alternatief koop je hier)

– 2 Plastic borrelglaasjes

– 5 Stukjes touw

– 1 Plastic tas (een alternatief koop je hier)

Totaal 184 stukken Zwerfaval

913 stukken Zwerfaval in 2017

Proost!

Op een schoon 2018!

Groet AKH

Guestblog: Traditie

Het is bijna weer zover 5 December, de dag dat Sinterklaas op Vlieland aankomt met zijn Stoomboot, bij  de school langsgaat, er pakjes avond wordt gevierd en…… Opkleden!!

Ik zit op zolder en ben bezig alle opkleed spullen op te ruimen. Tenminste dat was het plan. Maar niet alles wat wij en dan met name mijn man in de loop der jaren bij elkaar hebben verzameld heb ik weg kunnen doen. Die maskers die nog goed zijn, dat jasje met zelfgeschreven tekst en door hem omzoomd, die pruiken? Och laat dat nog maar even hier.

Terwijl ik bezig ben komen er allerlei herinneringen naar boven.

Het begon hier altijd al ergens in september dan kwamen de eerste ideeën op. Natuurlijk vertelden we elkaar nooit wie met wie ging en ja misschien gingen we ook wel raden!

In de begin jaren van ons huwelijk toen we nog op de route woonden en de kinderen klein waren hielden we open huis met familieleden/ vrienden die buiten de dorpskern woonden, nou ja ik was dan meestal thuis en mijn man ging opkleden. Ik kan de keren dat hij niet opgekleed was op 1 hand tellen.

Gaande weg kon hij zich toch niet stilhouden en wist ik hoe hij ging, maar met wie? Ook daar kwam ik vaak wel achter voordat het zover was. Of hij ging echt alleen.

1 Keer hebben we het samen gedaan. Hij was zij en zij was hij.

De kinderen mochten samen met hun vader opgekleed voordat ze zelf oud genoeg waren om op pad te gaan.

Raden ook een kunst! Een keer  herkende ik mijn eigen zus niet eens!

Hoe leuk was het als jezelf meedeed  en niet herkend werd? Al was dat vaak wel het geval!

En die keer dat man mijn niet mee kon doen na zijn liesklieroperatie en we hier  open huis hadden en er toch heel wat opkleders langskwamen?

Ineens schieten mijn gedachten een heel andere kant op: hoe kan het toch dat de vrouwen op Ameland tijdens het Sundeklazen anno 2017 nog altijd niet mee mogen doen? Hoe beleven ze dat?

Hebben de  andere Waddeneilanden  tijdens Sundrum, Klozum en Ouwe Suderklaas net zulke mooie pakken als die op Vlieland voorbij komen? Wat beelden ze in Zoutkamp uit tijdens Sinterklaas lopen? Mooi dat die traditie ook op andere plaatsen wordt gevierd.

De  dag na het opkleden  lag er overal wat  in huis! De spullen die gebruikt waren tijdens het opkleden en meer…. want vaak kwam er nog wat mee,  wat een ander niet meer ging gebruiken maar waarvan mijn man dacht: wie weet ooit….

En daarvan heb ik nu heel veel opgeruimd…..

Groet AKH