Zweet, zweet, zweet

Sinds mefrouw’s eco-shop merk ik dat we het regelmatig over lichaamssappen hebben en dat we die, eigenlijk tegenwoordig maar een beetje vies zijn gaan vinden. Zweet is er ook zo’n eentje!

Een gezonde zero waste deo is best lastig te vinden en daarom stond deze DIY al een tijdje op mijn to make lijstje. Maar het was Qyra die met dit simpele maar absolute zero waste recept kwam. Want alle ingrediënten heb je zeker in je keukenkastje staan!

Ingrediënten:

⁃ schoon leeg glazen potje met deksel

⁃ 4 eetlepels bakingsoda (dit werkt ontzurend en ontgeurend)

⁃ 4 eetlepels maizaina (voor de vocht opneming)

⁃ 6 eetlepels kokosolie (is schimmel- en bacteriedodend en goed voor de pH-balans van je huid)

⁃ optioneel essentiële olie (voor extra antibacteriële werking bv teatree of je favoriete geur, wij gebruikten lavendel)

Werkwijze:

⁃ smelt de kokosolie

⁃ meng de bakingsoda en maizena hier goed doorheen

⁃ voeg optioneel een paar druppels essentiële olie toe

⁃ zet de deodorant in de koelkast om het te laten stollen

⁃ smeer een beetje zelfgemaakt deodorant met je vingers onder je schone oksels en laat het eventjes intrekken om eventuele vlekken in je kleding te voorkomen

Easy peasy!

Liefs QdV en MR

p.s. Mocht je het toch teveel gedoe vinden maar ben je wel op zoek naar een zero waste deodorant dan kun je deze hier shoppen.

Advertenties

Music for the soul: original or cover?

Sommige covers zijn echt super slecht, andere zijn steengoed. Soms hoor je een nummer en heb je er geen idee van dat het eigenlijk een cover is.

You’ve got a hold of me

Don’t even know your power

I stand a hundred feet

But I fall when I’m around you

Jp Cooper – Mercy

Welke prefereer jij?

Happy weekend!

Liefs,

ER

Horjus

Zit ik net, tijdens de Ibizamarkt te Heerenveen lekker even op een bankje van het zonnetje en de muziek te genieten, spreekt onbekende jongeman mij aan. Of ik het allemaal wel leuk vind? En;

Of hij me mag interviewen?

Nou, ja, natuurlijk wel.

Want voor de promotie van mefrouw’s eco-shop;  de webshop van mijn oudste dochter doe ik alles.

Het was André van de Leeuwarder Courant, zo had hij zichzelf voorgesteld en daar zocht ik verder niks achter. Ik vertelde unverfroren dat mijn hippie kleding speciaal voor de gelegenheid was uitgekozen en wist niet dat ik daarmee mijn eigen glazen ingooide, want achteraf gezien, had hij vooraf al zijn eigen programma opgesteld.

Op het moment dat we elkaar de hand gaven en we onze achternaam noemden, gingen er rillingen door mijn lijf;

Hij is familie.

Notabene: We zouden elkaar terug kunnen vinden in het genealogie boek over onze familie en zijn misschien wel van de zelfde tak, alhoewel ik dat laatste betwijfel.

Hoe bizar kan het leven soms zijn.

Helaas heeft deze ontmoeting niet geleid tot een vernoeming in het artikel wat hij over de markt heeft geschreven. En helaas heeft zijn artikel de gedrukte krant niet gehaald.

Terwijl mijn dochter en ik nog alles uit de kast haalden om bepaalde producten van mefrouw’s eco-shop aan te prijzen, zat er in zijn hoofd al een heel ander verhaal.

Het onze was er niet bij.

Volgende keer beter.

Groet SH

De lift

Op het balkon pakt mijn kleindochter er wat kussens bij, om er lekker mee te gaan liggen loungen:  “Even chillen, oma!” zegt het tevreden mens van vier jaar oud.

In de lift van boven naar beneden, alwaar haar vader haar op staat te wachten, showt ze me haar ballet moves.

In haar ogen zijn de barre en de spiegel er speciaal voor dat doel aangebracht.

Verbaasd en geamuseerd blijf ik achter; die kleine guit; die kleine artiest in wording: ze zal het nog ver schoppen .

Heerlijk om zo relaxed in het leven te staan.

Groet SH

Guestblog: Franse charme

Ze zijn dwars door de dubbele ramen hoorbaar. Een man en een vrouw. Een luidruchtig, ruziemakend echtpaar. En dan doet ook hun hond een duit in het zakje, luid blaffend. Dat maakt dat Kicky, onze hond, vanuit de achtertuin linea recta naar haar plekje in de vensterbank van de woonkamer spurt om polshoogte te nemen. We zitten op de eerste rang.

Te laat, pas nadat de man en de vrouw afzonderlijk van elkaar stomend hun weg vervolgen, herinner ik mij een ontmoeting in Frankrijk, tijdens de zomervakantie van dit jaar.

Hij blokkeert het pad tussen de weilanden, waar ik met Kicky wandel. Zijn vermoedelijke baas verzorgt in een naastgelegen weiland de schapen, in het gezelschap van twee andere niet geïnteresseerde honden. De Border Collie  staat daar maar terwijl ik nader. Roerloos met zijn kop naar beneden. Letterlijk en figuurlijk mooi van lelijkheid. Een halve staart, een zwarte vacht en een gezicht als van een blaarkop-koe. Zijn blik intens en onpeilbaar. Kicky wil hem met de staart tussen de benen ontlopen en aan de hand daarvan begin ook ik te twijfelen aan zijn bedoelingen. Vlak voordat wij passeren, komt hij in beweging. Eerst zijn gehavende staart, klein kwispelend. Vervolgens sjokt hij naar Kicky toe en inspecteert haar vergezeld van zachte lichaamstaal en Kicky ontspant. Er zit blijkbaar geen kwaad in deze hond.

Anderhalf uur later loop ik over een steil bospad omhoog richting de weg. En daar staat hij weer, tot mijn verraste verbazing. Kicky rent kwispelend op hem af. De vreugde is wederzijds. Bij de weg aan gekomen ga ik rechtsaf en hij steekt doodgemoedereerd over naar een boerderij waar de auto staat, die bij de vorige ontmoeting naast het weiland stond. Op de routebeschrijving staat dat ik het eerste pad links moet nemen. Dus aan het einde van een lange, hoge heg sla ik met Kicky linksaf. Meteen links van het pad, aan de andere kant van die heg, komt onze nieuwe vriend alweer zo verassend te voorschijn. Nog steeds zonder haast, met zijn kop naar beneden sjokt hij weer naar ons toe en staat op een paar meter afstand stil. Hij doet zijn kop omhoog en nu komt het:

“Woef”…, zegt hij. Dat is alles. Eén enkel woord. Eerder zacht dan hard en zonder agressie. Het lijkt niet eens uit zijn keel te komen. Het is slechts verbaal, het woord wordt niet vergezeld van ontblote voortanden of aangezette spieren. Gewoon rustig, zonder klemtoon. Het is niet eens een blaf, maar liever het geven van helpende feedback. Niet gemotiveerd, maar meer omdat het moet en tegelijk duidelijk: dit is niet het pad dat wordt bedoeld in de routebeschrijving. Dit is het terrein van zijn roedel. Hij heeft zich op zijn eigen vredelievende wijze van zijn taak gekweten. Ik heb door het voorbeeldige zijn van deze hond aan dat ene woord genoeg en respecteer lachend zijn grenzen.

Leerzaam voor de mensheid en een gemiste kans daarnet. Ik had naar buiten kunnen lopen en ik had op die vredelievende manier de ruziënde echtgenoten feedback kunnen geven: “Woef”.

GH