Raising a boy

Het zijn toch die jongens, de vrienden van mijn zoon, die zich vaak ongevraagd op mijn logeerbedden storten. Die hier zonder schroom, na een avondje stappen hun roes uit komen slapen.

Die jongens waar ik dan zomaar op een ochtend blij van wordt, als ze mij met een slaperig hoofd begroeten.

Het zijn ook de jongens waarvan ik niet weet of er ergens een moeder of een meisje op ze zit te wachten…..

Soms zijn er ook wel meisjes.

Vriendinnen of  ‘een vriendin’, maar die vertrouw ik dan veel meer op dat vlak.

Vroeger met mijn meiden ging het namelijk heel anders. Toen werd alles tot in de puntjes gepland en kon ik over en weer bellen met de ouders van eventuele slaapgenootjes.

Nu met die jongens twijfel ik er wel eens aan, of en dat ze een appje naar het thuisfront hebben verstuurd over waar ze geweest zouden kunnen zijn en waar ze op dat moment zouden kunnen verblijven.

Bij mijn zoon probeer ik dat er nog steeds in te hameren, maar ook daar gaat de communicatie weleens fout en dan ben ik die vrouw, die bedenkt dat haar zoon niet in zeven sloten tegelijk hoeft te lopen, maar ja, het zal er maar eentje te zijn…. Je hebt er geen enkele grip meer op.

Dus vraag ik tegenwoordig meestal aan die jongens of ze hun moeder al gebeld hebben en dat brengt ze dan snel weer bij de les.

Sneller dan de kop koffie die ze zichzelf in mijn keuken bereiden.

Groet SH

Advertenties

Zerowaste Sint Maarten

In ons gezin is het de traditie dat Papa met de kinderen langs de deuren gaat en dat ik bij de deur blijf om lekkers uit te delen. Het liefst doe ik er wel wat leuks mee maar dit jaar zou het er na een pittig weekend bijna bij inschieten.

Gelukkig was het Qyra die voldoende daadkracht had zodat we er samen iets leuks van hebben gemaakt.

Het idee was simpel zerowaste en geen voedselverspilling, dat stond voorop.

Ik had nog een heleboel oud stevig verpakkingsmateriaal wat sterk genoeg was om te naaien. Dus Qyra knipte er huisjes van en ik naaide ze vast met een zigzag-steekje. Daarna vulde we ze met mandarijntjes en snoepjes die Finn toch niet mocht hebben en zonde zijn om weg te gooien (pffff het is ongelofelijk wat kinderen allemaal krijgen). Daarna nog de laatste steekjes om het huisje helemaal dicht te maken.

De reacties van de kinderen was goud waard, terwijl ze nog helemaal niet wisten wat ze precies gekregen hebben.

Ik heb weer genoten van dit heerlijke feest. De prachtige liedjes, lampionnen en geversgeluk.

Liefs MR

Mantelzorger van de eeuw

Wie zou jij op de dag van de mantelzorger graag in het zonnetje willen zetten?

Dit werd ons de laatste tijd door verschillende instanties via verschillende wegen gevraagd.

Nou, daar hoef ik natuurlijk niet lang over na te denken. Dat is namelijk mijn eigen vader.

Hij is als bijna achtentachtigjarige, al jaren mantelzorger voor zijn zevenentachtigjarige vrouw.

Al die tijd zorgt hij voor haar, alsof ze nog steeds zijn prinses is.

Haar wens is zijn bevel en nog steeds hebben ze het samen leuk en ze maken nog altijd grapjes. Al hoe ongemakkelijk het leven soms ook is.

Afgelopen jaar ging het eerst niet zo goed met hem, er moest een pacemaker worden geplaatst en hij kreeg een hematoom, maar toch krabbelde hij er steeds weer bovenop. Het eerste wat ie daarna weer deed was zorgen voor huis en gezin.

Dat er sindsdien een aantal taken van hem overgenomen zijn door de Thuiszorg, zint hem nog steeds niet. Het liefst trekt hij zelf die steunkouzen nog bij mijn moeder aan of uit; en uit liefde voor haar maakt hij nog steeds hun eigen goten zelf schoon.

Als de jonge god, die mijn moeder ooit in hem zag.

Daarom: petje af voor mijn vader!

Groet SH

De lift

De deuren van de lift sluiten zich niet onmiddellijk, want er zijn een paar buurjongetjes in de hal aan het voetballen.

De eerste glijdt voorbij: “Ik ben Fernández”.

De tweede landt net voordat de deuren uiteindelijk toch dicht gaan, vlak voor mijn voeten: “Ik ben Messi!”

Heel zuur zegt de man die tegenover mij staat: ” Meneer Messi dan toch, hè. ….?.”

Hij begrijpt de lol niet.

Groet  SH

Guestblog: Koken voor 1 persoon

Kook jij wel? Een vraag die me regelmatig gesteld werd nadat mijn man was overleden en waarop ik volmondig ja antwoordde. Maar als ik nu terug denk aan de eerste tijd dan moet ik toegeven dat mijn zoon het in het begin veelal deed. En de keren dat hij op reis was gooide ik mijn aardappeltje  bij de groente in en was heel snel klaar. De potjes kruiden bleven onaangeroerd in de kast staan.

Totdat ik ineens bedacht dat ik misschien weleens iets meer tijd en aandacht aan mijn maaltijden zou kunnen geven. Gaandeweg gebeurd dat nu ook, al zijn het geen culinaire hoogstandjes. Ondertussen heb ik mijn porties aardig kunnen aanpassen zodat de maaltijd ook op is in 1 keer. Ik ben niet zo’n kliekjes mens.

Een kookboek met recepten en tips voor de solokok heeft me zeker op weg geholpen. In de zomer lekker veel salades en nu weer de uitdaging om de stamppotten voor 1 persoon te maken. Het kan en uiteraard gaan de snert ( erwtensoep ) en bruinebonensoep wel in de vriezer. Want maak daar maar eens kleine porties van! We deden dat vroeger ook en dan is het zo af  en toe  best makkelijk zo’n portie uit de vriezer halen en alleen even opwarmen.

Tijdens mijn boodschappen rondjes door de supermarkt heb ik  ontdekt dat er steeds meer rekening wordt gehouden met alleenstaanden wat betreft het aanbod van de portie grootte. Maar soms blijft het nog een hele uitdaging om er creatief mee om te gaan.  Want wat doe je bv met een zak zuurkool van 500 gram dat krijg ik niet in een keer op! Kun je dat invriezen? Dat soort vragen kwamen nooit bij mij op toen ik nog voor het hele gezin boodschappen deed. En het blijkt dat je ook zuurkool vers kunt invriezen.

Regelmatig denk ik aan mijn Oma die haar broodje doormidden sneed en iedere helft met iets anders belegde en gaf dan ook nog de wijze raad:  “overal waar te voor staat is niet goed behalve tevreden”  Wat we zeker gemeen hebben mijn Oma en ik, als de kleinkinderen komen eten dan stonden en staan er pannenkoeken op het menu!

Die dan soms door hun ooms met ervaring gebakken moeten worden. “Want die doet het elke dag”

Uiteraard  voorzien mijn zonen met hun liefde voor eten koken me ook graag van tips. Want een moeder die ooit van entrecote, na herhaalde mislukte pogingen, suddervlees maakte moet je wel af en toe er even op wijzen dat dat soort acties heel erg zonde zijn!

Al draaien 2 daarvan hun hand er niet voor om, om voor heel wat meer mensen een diner te bereiden dan voor 1 persoon!

Groet AKH