Quote of the friday: stappen

Op Facebook werd ik uitgedaagd om
zeven dagen, zeven zwart/wit foto’s te plaatsen die te maken hebben met mijn dagelijkse leven. Er mogen geen mensen op en er mag geen uitleg bij, da’s nog wel een lastige mij kenende maar met de blog in mijn achterhoofd als escape heb ik de uitdaging aangenomen!

Vandaag foto nummer 1.

Na vier maanden intensieve revalidatie is deze foto een overwinning! Mijn grote droom was om weer beter te kunnen lopen. Ik ben er nog lang niet maar met een heleboel kleine stapjes ben ik wel onderweg.

“Het leven gaat om stappen,
niet om snelheid”

-unknown-

Fijn weekend allemaal,

Liefs MR

Advertenties

De lift 

“Het leven is soms moeilijk, vindt u ook niet? ”

Vraagt de enigszins uitgebluste dame van middelbare leeftijd me, terwijl ze haastig de sigaret uitdrukt, die ze in de lift natuurlijk niet had mogen opsteken.

“Nou…” durf ik  voorzichtig te betwijfelen, want ik weet niet welke kant dit gesprek opgaat.

Met kinderen bedoelt ze, zo blijkt. Als ik opmerk dat die ook veel vreugde kunnen schenken, werpt ze me een  wanhopige blik toe.

“Ja, maar met pubers dan? ” probeert ze nog als we, inmiddels op de benedenverdieping aangekomen, uitstappen.

“Oh, pubers…”, alsof dat alles verklaart wat het leven soms zo ingewikkeld maakt.

We wensen elkaar toch maar een fijne dag toe.

Groet SH

Sinterklaasfeest 2003

In het hart van mijn zoon schuilt een speurder. Wanneer hij een cadeautje in zijn schoen vindt, gaat hij op zoek naar aanwijzingen dat er een Piet is geweest. Het was namelijk eenzelfde kaartspel wat hij was kwijtgeraakt en wat nu weer op wonderbaarlijke wijze is opgedoken.

In de hal vindt hij gelukkig blaadjes en andere sporen die naar zijn mening niet van ons of de honden afkomstig kunnen zijn, dus trekt hij de juiste conclusie.

In mijn hart bestaat al jarenlang een kleine angst. Al is die niet geheel ongegrond, want mijn kleindochter heeft me verteld, dat ze soms bidt tot God en als die gebeden verhoord worden is ze heel blij zegt ze vol enthousiasme, maar God hoort haar niet altijd en dan in ze intens verdrietig….

En net daar ben ik nu zo bang voor in deze tijd van het jaar, want je kind zal maar stiekem zijn of haar schoen zetten en een Sinterklaasliedje zingen waar jij niet bij bent, dan heb je heel wat uit te leggen.

Voorlopig is dat in al die tijd nog nooit gebeurd en gaan we vrolijk naar de intocht. De raderboot die de Sint hier gebruikt, omdat de stoomboot te groot is voor de stadsgrachten, vaart voorbij en mijn zoon rent mee met de snelheid van het schip. Langs bermen, loop- en fietspaden en de modderige hellingen van de walkant volgen zijn vader en ik; hem angstvallig in de gaten houdend.

We lopen ook nog even mee met de optocht, maar als hij moe wordt en moet plassen keren we huiswaarts, waar ons pizza, ijs en een spelletje Uno wachten. Als hij dan ook nog mag opblijven,  voor de finale van het Junior Songfestival, kijkt mijn zoon me gelukzalig aan: “Het lijkt wel kinderdag!”

Alvorens de uitslag bekend is, slaapt hij.

Laat het heerlijk avondje maar komen!

Groet SH

Guestblog: Daar zit ze weer te schrapen!

“Ze zijn er weer, de Tuinvrouwen!” We zijn al een begrip geworden. Mijn zus en ik. We mogen sinds kort de tuin van het woonzorgcentrum onderhouden. Vandaag heeft mijn zus andere verplichtingen. Ik mis haar vertrouwde gezelschap, zoals de fysiotherapeut door het open raam ons gekwebbel mist op de dagen dat we er allebei niet zijn. Vandaag lijk ik het dus (zittend op mijn knieën in een perkje) te moeten doen met de grijsheid van motregen, een vrij krachtige wind en piekergedachten die als sprinkhanen door mijn hoofd gaan. Niets blijkt minder waar.

Een roodborstje is onophoudelijk dichtbij. Geïnteresseerd in de regenwormen die ik steeds weer tevoorschijn tover. Een meeuw wandelt doodgemoedereerd op een meter afstand voorbij. Eigenwijs het tuingereedschap inspecterend.

‘Daar zit ze weer te schrapen!’, roept een breedlachende voorbijgangster vanaf de fiets.

Door de verlegde focus ontstaat langzaam maar zeker mijn speelruimte. Net zoals je onkruid kunt wieden en je  daar iets anders voor in de plaats kun laten groeien, zo kun je niet helpende gedachten schrappen en gelegenheid geven aan een dienend besef. Innerlijke groei.

Het zonnetje komt er af en toe bij. Een regenboog komt en gaat. Gelijk een van de bewoners achter de rollator langs komt schuifelen en genoeg tijd heeft voor een goed gesprek over respect. Ze doopt ons daarin luisterrijk om tot ‘Tuinkabouterinnen’. ‘Wat zoek juhh?! … Guldens of rijksdaalders?!’, roept de volgende humoristische rollatorchauffeuse vrolijk. Geheel verrassend komt vervolgens mijn zus om de hoek aanrijden om mij toch nog met haar collegialiteit te verblijden.

En dan dat tienjarige jongetje op de fiets, met zijn neus in de lucht. ‘Het is alsof we geknuffeld worden door de wolken!’, roept hij. ‘Ze zijn overal om ons heen!!’ Ik kijk zoals hij kijkt. De wolken zijn laag rondom. Ik voel wat hij bedoelt. Mag ik die tuin onderhouden, of onderhoudt die tuin mij? Ik schraap niet alleen het onkruid. Ook mijn keel. Mijn wangen zijn niet enkel nat van de motregen. Al schrapend beleef ik geluk.

GH