Sint Maarten vier je met je hart!

Als je op dit moment een winkel binnenloopt schreeuwen de feestdagen om het hardst. Ze verdringen zich om de eerste plek. De schappen liggen vol met uitdeel verpakkingen, pepernoten, chocoladerepen en kerstkransjes. Finn neem ik al sinds de zomervakantie niet meer mee naar de supermarkt. Zoveel prikkels het is niet meer te overzien voor hem. Terwijl juist de lichtfeesten draaien om net als de natuur naar binnen te keren en de verbinding te zoeken met je hart.

Sint Maarten is het eerste lichtfeest. Hij was een Hongaarse ridder. Volgens de legende kwam hij in het donker, te paard aan bij de stadspoort van Amiëns. Daar zat bij een kampvuur een bedelaar. Martinus zag dat de bedelaar half naakt was en het koud had. Dit raakte hem diep in zijn hart en met zijn zwaard sneed hij zijn eigen mantel in twee stukken en gaf de bedelaar de helft.

Deze daad van ontferming staat symbool voor de activiteiten op zijn feestdag.

Mijn lief en ik hebben de taken goed verdeeld hij gaat elk jaar met de kinderen zingen en ik mag bij de deur staan. Elk jaar probeer ik weer iets nieuws te verzinnen om er een feestje van te maken.

Dit jaar liet ik me inspireren door een geweldige patroon van sew natural. Mijn hart maakte echt sprongetje toen ik bedacht om deze DIY te maken voor Sint Maarten want dit is echt de ultieme zero waste traktatie. Geen saaie mandarijntjes of gezonde rozijntjes maar de oplossing voor los snoep zodat het niet blijft plakken aan andere verdiende lekkernijen.

Wat het extra leuk maakt is dat je als je Sint Maarten buit op is, je deze snoepzak kan hergebruiken en hem bijvoorbeeld bij jamin kan vullen met los schepsnoep. Dat scheelt weer een hoop plastic en is geheel in de traditie van Sint Maarten want zo ontferm je, je ook een beetje om de aarde.

Sint Maarten vier je met je hart!

Liefs MR

Guestblog: Piere Pauwe

Behalve het opkleden waar ik eerder over schreef is ook 2 november de dag waarop een traditie gevierd wordt. Deze dag is voor de kinderen altijd een feest. Ze mogen dan met een lampion en een tas langs de deuren, zingen hun  liedje en krijgen dan iets lekkers. 
Niemand organiseert het, niemand last het af als het te slecht weer is. 
Iedereen weet op 2 november is het weer zover. 
Er wordt snoep, fruit, iets te drinken in huis gehaald. 
Op school worden de lampions gemaakt en tussen 18.00 en 19.00 uur kun je de allerkleinsten aan de deur verwachten. De oudere kinderen houden het 
meestal  langer vol en zijn zo rond 20.30 wel het hele dorp rond geweest. 
Uiteraard is de Dorpsstraat waar de winkels zijn het meest populair ! 
Waarom het op 2 november gevierd wordt? Dat is niet te achterhalen. 
Vroeger liepen wij met lampionnen met echte kaarsjes erin. De volgende dag vond je menig uitgebrande lampion op straat terug. Als het hard waaide was je kaarsje ook snel uit! 
Vaak is het slecht weer op die dag en toen onze kinderen zover waren pakten we ze dik in en gingen we op pad. Toen ze groter werden gingen ze uiteraard zelf bij de deuren langs met vriendjes  en neefjes en nichtjes. Thuis gekomen werd de buit bekeken en mochten ze elke dag iets uit hun trommel pakken als ze uit school kwamen. 
Nu komen de kleinkinderen en zo zijn er al vele generaties met hun lampion langs de deuren gegaan.

Piere Piere Pauwe 
Jongens en meisjes gaan trouwen
Jongens met witte overhemden aan 
En meisjes met korte mouwen
Sinte Sinte Maarten 
de koeien dragen staarten 
De ossen dragen horens 
De kerken dragen torens 
De torens dragen klokken 
De meisjes dragen rokken  
De jongens dragen broeken 
Het zijn allemaal vuile doeken

Groet AKH 

Cranberry’s

Vanaf half september mogen we weer los.

Cranberry’s plukken !

Voor het plukken met een bak heb je tegenwoordig een vergunning nodig. 
Vroeger plukte mijn man ook altijd met een bak voor de plaatselijke vergunninghouder en verdiende daar een aardig zakcentje mee in de herfstvakantie. 


Maar de laatste jaren plukten we altijd met de hand en ook nu ga ik nog het veld in om te plukken vergezeld door zonen, kleinzoon, zus en honden. 
Soms heb je leuke ontmoetingen tijdens het plukken en zo hebben we ooit eens mensen horen praten over mijn vader gelukkig alleen maar positief ! 
Ik ben een selectieve plukker, zoek de mooiste, grootste en meest donkere cranberry’s.
Daar krijg je de lekkerste jam van, ze zien er altijd prachtig uit zo met zijn allen in je emmer en daarna hoef ik thuis niet meer al die blaadjes en grasjes tussen de bessen uit te vissen.  
Voor die tijd spaar ik altijd lege potjes met een goed afsluitbaar deksel geholpen door familieleden en zorg ik dat ik de gelei suiker in huis heb. Want daar is uiteraard een run op in deze tijd. 

Dan komt het moment van de jam maken. De potjes worden in kokend heet water schoongemaakt met soda , de bessen afgewogen en schoongemaakt. 
Dan in de pan, beetje water erbij en na een tijdje hoor je de bessen knappen, flink roeren en even later de suiker erbij, zeven en in de potjes gieten.
Als alles schoon is, is het zo lekker om een schaaltje vla met nog een restje warme jam te eten! 
Altijd afhankelijk van de hoeveelheid potjes die ik gemaakt heb gaan er potjes naar mijn vader, kinderen en ook de oudste kleinzoon is dol op oma’s cranberry jam. 
Een paar zakjes met een handjevol bessen in de vriezer voor door de hachee en stoofpotjes rodekool is ook altijd lekker. 

Er staat weer een aardige voorraad klaar voor deze winter. 

Volgend jaar half september maar weer lekker los! 

Groet AKH 

Guestblog: Zwerfafval Waarom?

In het 3e kwartaal van 2019 heb ik me weer regelmatig verbaasd over wat er  allemaal weer lag in de natuur. De vraag:  waarom? kwam dan ook regelmatig bij mij op.

Zoals deze plastic tas met plastic flesjes en wijnflessen waarom verstop je die onder een boom? Waarom neem je dat niet gewoon mee? En dan heb ik het meegenomen, in de daarvoor bestemde container gegooid en bedenk me dan in al mijn onschuld en vertrouwen in de mens  ook nog: of zouden ze het nog van plan zijn om het de volgende dag op te halen?

Maar uit ervaring weet ik dat dat niet altijd gebeurd helaas.

Zoals die stukjes papier , die er al een paar dagen lagen en nu volgt een onsmakelijk verhaal, dus als je dat niet wilt weten en eigenlijk had ik het ook liever niet geweten, lees dan maar niet verder 😉.

Uiteindelijk dacht ik nu moeten ze er toch maar eens weg, dus opgeruimd. Een paar dagen later loop ik met een dorpsgenote en hadden we het over wat je zoal tegen komt onderweg en vertelde ze me dat ze iemand had zien zitten poepen en ja precies op de plek waar die papieren lagen! Vol verbazing keek ik haar aan en ja dat heb ik dus opgeruimd! Hmmm….. waarom?

Maar eerlijkheidshalve moet ik nu wel bekennen dat het condoom wat ik zag liggen er nog steeds ligt brrr… de verpakking is door iemand anders opgeruimd zag ik. 👍🏼

Dat je gezellig met een paar blikjes bier bovenop het duin met een prachtig uitzicht gaat zitten snap ik, maar dan die blikjes half  onder het zand verstoppen? Waarom?

De herfst is net begonnen en overal zie je alweer paddestoelen, ik was dan ook in eerste instantie zeer verheugd dat ik het kopje van een vliegenzwam zag, dacht ik, want  wat bleek? het was een rood plastic bekertje! Teleurstelling en ergernis . Waarom?

Het is al met al weer een aardige lijst geworden dit kwartaal:

75 Stukjes Plastic

56 Snoeppapiertjes

13  Stukjes Touw

7 Stukjes Glas

1 Stuk Ijzer

2 Plastic Plantenbakjes

14 Blikjes

1 Ballon  

1 Bal

4 Stukjes Piepschuim

1 Zakdoekjes verpakking

2 Vloeiverpakking

2 Sigaretten verpakking

1 Theezakje

2 Salade bakjes

4 Bierdopjes

4 Plastic Bekertjes

4 Bierflesjes

6 Tairibs

10 Plastic Flesjes

8 Plastic Dopjes

4 Oude lappen

1 Plastic Tas

4 Plastic lepeltjes

4 Wijnflessen

3 Plastic Rietjes

1 Fietslampje

13 Stukjes Papier

1 Laars

1 Sok

1 Zonnebril

1 Papieren Bekertje

1 Papieren Rietje

3 Vuurwerkresten

Totaal:  243 Stuks Zwerfafval Waarom?

Groet AKH

Voorlezen

Ik ben de schaamte voorbij en vertel hierbij dat ik nog steeds een lezer ben.

(Van míjn leraar Nederlands mocht ik vroeger nooit een opstel of een brief beginnen met het woordje ‘ik’. 
Maar nood breekt wet en hij had in zijn tijd nog nooit iets over een blog gehoord en ondertussen ontwikkelt zich de taal altijd. Dit zou hij vast wel hebben onderkend en vast nog leuk gevonden hebben ook, maar dit terzijde.)
Laatst bijvoorbeeld komen er twee  kindjes langs mijn bankje, terwijl ik zit te lezen en die vragen zich oprecht af wat ik aan het doen ben.
Als ik vertel dat ik een boek lees, kijjken de twee mij uitermate verbaasd aan: “Maar, uh, er staan helemaal geen plaatjes in…..?”
En nee, dat klopt. Stomverbaasd kijk ik terug en laat ze te lange leste de cover dan maar zien. 
De volgende dag komt mijn buurmeisje nog even terug om te controleren of ik nog steeds in dat boek zonder plaatjes zit te koekeloeren en dan realiseer ik mij iets.
Hoe moet het verder met de maatschappij, met het Nederlands zojewil, met de taal in het algemeen, als een bepaald deel van de opgroeiende jeugd niet eens meer weet wat een boek is, laat staan dat die niet in staat is om een lezend mens te herkennen, omdat er geen voorbeelden meer zijn in de omgeving; omdat iedereen alleen maar op zijn mobiele telefoon zit te kijken. Met Instagram en You Tube erbij.
Zo jammer dat misschien niet deze generatie maar wel de daar opvolgende het genot van een goed boek zal moeten ontberen. Het genot om te kunnen lezen?
Alhoewel? Zullen er niet altijd schrijvers blijven opstaan? Zal daar niet altijd een publiek voor zijn?
Ik vind het jammer, maar mijn hoofd hoef ik er eigenlijk niet meer over te breken, want ik heb immers tenminste drie van mijn vier kinderen aan het lezen gekregen.
En de jongste leest ook. Op zijn eigen manier.
Voorlezen schijnt vaak wel te helpen.
Dat verschil maak ik graag; ook naar al mijn kleinkinderen toe.
Vandaar dat ook de jongste daarvan  straks zeker wordt voorgelezen.
Groet SH