Foto’s

Regelmatig kijk ik ze terug.

De foto’s die gemaakt zijn in mijn leven. Wat een mooie, waardevolle, dierbare  herinneringen zijn er in al die jaren vastgelegd!

Uit mijn jeugd zijn er niet zo heel veel en het fotoalbum uit die tijd is zo langzamerhand een rommeltje geworden doordat er voor reünies ed wel eens foto’s uitgehaald werden en nee niet weer terug gezet. Misschien moet ik dat toch maar weer eens doen? Voor de kinderen heb ik altijd fotoalbums gemaakt waarin de mooiste foto’s kwamen, wat over bleef kwam in onze albums. Anders dan nu was je heel zuinig op de foto’s die op je rolletje stonden en waarop je weken moest wachten voordat ze afgedrukt waren. 

In het begin van mijn digitale tijdperk, waarin een wereld voor mij openging, was ik ook heel zuinig op de foto’s , als er ook maar een armpje van de kleinkinderen op de foto  stond bewaarde ik hem. Dat is nu wel anders, foto’s waar ik niet tevreden over ben worden “opgeruimd”. 
En toch heb ik er nog heel veel. 
Want het is zo leuk,
om samen met mijn zus, zoon,  of alleen, met  de camera tijdens het honden uitlaten op pad te gaan. Mijn man riep altijd: ” help mijn vrouw heeft een hobby”. We kunnen tijdens die wandelingen met compleet andere foto’s thuiskomen en volledig opgaan in het maken van onze foto’s.  
Om  foto’s van elkaar te maken, zonder dat de ander dat door heeft uiteraard, als we weer eens in onmogelijke houdingen zitten/ liggen tijdens het fotograferen van bv paddestoelen of destijds van de puppy’s. 
Om foto’s tijdens familie feestjes/uitjes te maken. 
Om foto’s van de kleinkinderen te maken, vooral als ze het niet in de gaten hebben. 

De laatste jaren is het een hobby geworden om de dierbaarste, mooiste foto’s zodanig dat ze allemaal tot hun recht komen in een jaarboek te plaatsen zodat we weer terug kunnen kijken op mooie, waardevolle, dierbare herinneringen. 

Groet AKH

Advertenties

Duifje

“Pas maar op mama, want papa heeft hem nu een naam gegeven.”

Riep mijn zoon onlangs. En dat is wat betreft ons Duifje helemaal waar.

Vanaf februari broeden er twee Turkse Tortels op ons balkon en ze hebben er ondanks het vallen en breken van de eieren, ondertussen drie nesten groot gebracht, waarvan er vier jongen uitgevlogen zijn. 
Alhoewel; die laatste weigert te vertrekken.
Ons duivenkind wordt nog verwend door zijn of haar vader en door mijn man, die voer en water levert.
Moeder komt hier soms ook nog even langs om wat duivenmelk te geven en ondanks dat het toch echt een Turkse Tortel is, blijft hij nog steeds in de buurt. Tegen zijn aard in blijft hij scharrelen op het balkon en pikt de bloemknopjes van  de fuchsia’s af.
Derde leg; vierde kind. Hoe herkenbaar is dat.
Ik heb er zelf nog eentje thuis van de tweede leg. 
Ook mijn vierde  wordt soms nog gepamperd;
En niet alleen door mij!
Soms vliegen onze duiven niet uit, voordat ze ons heel veel inzicht en liefde hebben gegeven.
Opeens zie ik mijn vierde net als mijn andere kinderen fladderen, net als Duifje;  net op de rand; het evenwicht zoekend en toch ergens landen. Bij de een duurt dat wat langer, dan bij de ander.
En gelukkig is er dan ook altijd nog een nest
om op terug te keren…..
Groet SH

Plasticdieet

Alweer een challenge hoor ik je denken.

Ja, dat klopt want al die challenges dienen een doel. Ze vragen aandacht voor een probleem en creëren bewustwording. Maar wat is bewustwording nou eigenlijk?

Bewustwording is inzicht krijgen in een situatie. We leven vanuit een onbewuste programmering, we hebben het zo geleerd en we weten vaak niet dat het op een andere manier kan. Dat is precies waarom challenges zo effectief zijn want zodra we beseffen dat bepaalde patronen nutteloos zijn kun je ongewenst gedrag bewust gaan veranderen en dan je al op de halverwege. De rest hangt helemaal af van waarvan je, je bewust bent geworden. Wat wil je veranderen en dat is voor iedereen verschillend.

Er zijn gelukkig vele challenges op het gebied van duurzaamheid maar het #plasticdieet heeft een speciaal plekje in mijn hart omdat ik toen ik voor het eerst meedeed echt stappen heb gezet op het gebied van zerowaste. Ik heb toen mijn restafval weten te halveren en weet nu waar mijn eco-zondes liggen. Gemak is en blijft mijn grootste valkuil.

Dus daarom doe ik dit jaar weer mee want er valt nog zoveel winst te behalen! Doe jij ook mee?

Je kan je hier opgeven.

Een aantal vuistregels:

⁃ Doe een poging om alle plastic wegwerp producten te weigeren in september

⁃ Onthoud, dat het niet makkelijk gaat zijn! Het is een challenge, niet een competitie dus maak je geen zorgen als alles niet helemaal perfect verloopt

⁃ het maakt niet uit hoe lang je meedoet, een dag, een week, maand of misschien wel langer. Alles draagt bij!

Heel veel succes,

Liefs MR

Bio-snob

Geloof het of niet, maar dit woord bestaat en ik ben zelfs bang dat ikzelf onder de definitie ervan val. Dat ik er ook eentje ben.
Alice Fokkema, schreef daar een stukje over in de Volkskrant laatst en ik ben flabbergasted. Zij had het dan weer van Koen Haegens en vraagt zich nog steeds af of de politiek en de economie op den duur verandering kunnen brengen in het klimaat debat, maar ook waarom je ondertussen niet zelf zou beginnen om verandering in je leefstijl aan te brengen.
Bio-snob betekent zo’n beetje dat je als je je groen, biologisch en duurzaam voordoet; dat je daar dan ook naar moet leven. Strookt het een niet met het ander, dan ben je dus eigenlijk een ‘Bio-snob’.
Wist ik niet. Maar ik herken mezelf er ten dele wel in. 
Ik scheid mijn afval, koop voornamelijk tweedehands kleding en andere artikelen, ik heb geen auto, mijn huis is  energiearm, ik kook elektrisch ipv op gas enz. Ik probeer dus mijn steentje bij te dragen en mijn ecologische foot print zo veel mogelijk te verkleinen.
Maar als ik eerlijk ben?
Ik doe niet aan voedsel verspilling, maar niet alles wat ik voor de maaltijd koop is biologisch.
Tenminste één en soms twee keer in de week eet ik vegatarisch en ook vaak vis. Maar wat smaakt een stukje vlees  daarna dan weer lekker.
Ik probeer het wegwerp plastic zo veel mogelijk uit mijn huis te weren, maar vaak lijkt het zich juist daar op mysterieuze wijze in of rond te verzamelen, waarna ik het natuurlijk wel  hergebruik als dat kan.
Als ik op vakantie ga weet ik niet altijd of er wel een boom geplant wordt voor de vlucht die ik kies.
Kortom hoezeer ik ook op micro niveau probeer mee te doen om het tij te keren; misschien heeft het al die tijd maar beperkt zin gehad.
Om de toekomst van de generaties na ons veilig te stellen, mag iedereen me overigens uitschelden, voor wat voor snob dan ook.
Als er maar een oplossing komt.
Groet SH

De lift

Een stelletje ongeregeld  houdt zich op in de hal bij de liften, maar ik wring me er tussendoor. Uiteindelijk zijn het gewoon mijn buurjongens.

Er moet een fiets de lift in en dat gaat niet zonder slag of stoot.
Tenslotte lukt het, met mij in een hoekje  gedrukt. 
Ingewikkelde boxen en handslagen volgen totdat  iemand zich iets realiseert: 

“Oh, buurvrouw, gaat het wel goed met u?”

In mezelf lachend kan ik nog net bedingen dat we op drie hoog moeten stoppen.
Groet SH