Guestblog: Herkenbaar?

Al een langere  tijd hoorde ik, steeds als ik op het toilet zat, een fluittoon. Denkend dat het een buurtgenoot was die zijn hond floot, schonk ik er in eerste instantie geen aandacht aan. Totdat ik bedacht dat dit wel heel toevallig was, zo vaak laat je je hond toch niet uit? Maar waar kwam dat geluid dan vandaan? Uiteindelijk bedacht ik me dat het wel eens iets met mijn slimme meter te maken zou kunnen hebben? Dus ik dook de meterkast in en ja de gasmeter floot !

Het plaatselijke installatie bedrijf gebeld en die waren er zo. Natuurlijk toen hoorde je niets, maar het bleek een veel voorkomende storing te zijn, die geen kwaad kan.

Maar je moet  dus het bedrijf bellen die de gasmeters levert. Afspraak gemaakt. Ter bevestiging 2 berichtjes en 2 mailtjes gehad. We komen tussen 11.30 en 16.30, dat is ruim genomen. Mijn zoon gevraagd of hij de hond uit wilde laten en de hele middag zitten wachten: niemand en dus geen meter!

De volgende ochtend maar weer gebeld, me door 4 keuze menu’s geworsteld, daarna doorverbonden, weer 2 keuze menu’s, weer doorverbonden, in de wacht gezet en uiteindelijk nog geen antwoord op mijn vraag, we bellen u zo spoedig mogelijk terug.

En wie belde mij terug? Juist ja het plaatselijke installatie bedrijf! Terug bij af. Die wisten van niets.

In de loop van de daarop volgende week zou ik worden teruggebeld voor een nieuwe afspraak. Tot nu nog niets gehoord. Volgende week maar weer bellen.

” Geduld is een schone zaak” hoor ik mijn Oma zeggen.

En mijn gasmeter fluit ondertussen  vrolijk door.

Groet AKH

Advertenties

Guestblog: Koken voor 1 persoon

Kook jij wel? Een vraag die me regelmatig gesteld werd nadat mijn man was overleden en waarop ik volmondig ja antwoordde. Maar als ik nu terug denk aan de eerste tijd dan moet ik toegeven dat mijn zoon het in het begin veelal deed. En de keren dat hij op reis was gooide ik mijn aardappeltje  bij de groente in en was heel snel klaar. De potjes kruiden bleven onaangeroerd in de kast staan.

Totdat ik ineens bedacht dat ik misschien weleens iets meer tijd en aandacht aan mijn maaltijden zou kunnen geven. Gaandeweg gebeurd dat nu ook, al zijn het geen culinaire hoogstandjes. Ondertussen heb ik mijn porties aardig kunnen aanpassen zodat de maaltijd ook op is in 1 keer. Ik ben niet zo’n kliekjes mens.

Een kookboek met recepten en tips voor de solokok heeft me zeker op weg geholpen. In de zomer lekker veel salades en nu weer de uitdaging om de stamppotten voor 1 persoon te maken. Het kan en uiteraard gaan de snert ( erwtensoep ) en bruinebonensoep wel in de vriezer. Want maak daar maar eens kleine porties van! We deden dat vroeger ook en dan is het zo af  en toe  best makkelijk zo’n portie uit de vriezer halen en alleen even opwarmen.

Tijdens mijn boodschappen rondjes door de supermarkt heb ik  ontdekt dat er steeds meer rekening wordt gehouden met alleenstaanden wat betreft het aanbod van de portie grootte. Maar soms blijft het nog een hele uitdaging om er creatief mee om te gaan.  Want wat doe je bv met een zak zuurkool van 500 gram dat krijg ik niet in een keer op! Kun je dat invriezen? Dat soort vragen kwamen nooit bij mij op toen ik nog voor het hele gezin boodschappen deed. En het blijkt dat je ook zuurkool vers kunt invriezen.

Regelmatig denk ik aan mijn Oma die haar broodje doormidden sneed en iedere helft met iets anders belegde en gaf dan ook nog de wijze raad:  “overal waar te voor staat is niet goed behalve tevreden”  Wat we zeker gemeen hebben mijn Oma en ik, als de kleinkinderen komen eten dan stonden en staan er pannenkoeken op het menu!

Die dan soms door hun ooms met ervaring gebakken moeten worden. “Want die doet het elke dag”

Uiteraard  voorzien mijn zonen met hun liefde voor eten koken me ook graag van tips. Want een moeder die ooit van entrecote, na herhaalde mislukte pogingen, suddervlees maakte moet je wel af en toe er even op wijzen dat dat soort acties heel erg zonde zijn!

Al draaien 2 daarvan hun hand er niet voor om, om voor heel wat meer mensen een diner te bereiden dan voor 1 persoon!

Groet AKH

Guestblog: zwerfafval derde kwartaal 2018

De bewustwording van het  opruimen van zwerfaval  wordt gelukkig wereldwijd steeds groter. Dit gezien het feit dat we op 15 – 9 – 2018 de World clean up day hadden en dat op 8 – 9 – 2018 de Ocean clean up is gestart. Ook door andere organisaties zie ik steeds opschoon acties voorbij komen zoals Supporter van schoon, Doe mee verlos de zee en de jaarlijkse Boskalis Beach clean up Tour. Hier op Vlieland wordt het strand aan het begin en tijdens het seizoen  op de stukken waar de meeste toeristen zitten ook keurig schoongehouden. Zo hebben we een paar keer daar een ronde op het strand gedaan zonder een stuk zwerfaval tegengekomen te zijn! Anders was dat weer aan de andere kant.

Na de halve marathon en  ITGWO geen plastic waterzakje of ander zwerfafval  te bekennen op mijn rondes! Hulde voor de organisatie’s!

Maar…… wordt de bewustwording ook steeds groter bij degene die zo’n complete lunch verpakking achterlaat in de berm? Zou er dan enig schuldgevoel te bespeuren zijn? Of ligt het daar omdat er gedacht wordt: er is vast wel iemand die het opruimt? Of bij degene die zijn blikje / plastic flesje achteloos in de berm gooit? Het was deze zomer te warm om veel te snoepen denk ik ” maar ” 32 Snoeppapiertjes. Nee de schoenen en sokken waren niet uni.

Feit is wel dat ik van steeds meer dorps en buurtgenoten weet en zie dat ze ook regelmatig zwerfaval opruimen en toch  is mijn lijst ook dit kwartaal weer behoorlijk lang:

73 Stukjes Plastic

32 Snoeppapiertjes

1 Stoepkrijt

1 Pen

8 Stukjes Papier

16 Plastic dopjes

8 Plastic flesjes

2 Schoenen

2 Sokken

4 Ballen

13 Blikjes

3 Bierflesjes

1 Sleutelhanger

2 Plastic tassen

7 Rietjes

5 Milkshake bekers

1  Diabetes pen  ( gelukkig leeg )

1 Shag verpakking

4 Sigaretten verpakkingen

4 Vloei verpakkingen

1 Aansteker

10 Bierdopjes

1 Complete lunchverpakking

6 Plastic vorkjes / lepels

1 Plastic plantenbakje

6 Stukjes glas

3 Stuks ijzer

2 Kroegbandjes

2 Plastic bekertjes

2 Drinkpakken

9 Stukjes Touw

4 Tairibs

1 Fietsbel

Totaal 236 stuks

Groet AKH

Guestblog: Franse charme

Ze zijn dwars door de dubbele ramen hoorbaar. Een man en een vrouw. Een luidruchtig, ruziemakend echtpaar. En dan doet ook hun hond een duit in het zakje, luid blaffend. Dat maakt dat Kicky, onze hond, vanuit de achtertuin linea recta naar haar plekje in de vensterbank van de woonkamer spurt om polshoogte te nemen. We zitten op de eerste rang.

Te laat, pas nadat de man en de vrouw afzonderlijk van elkaar stomend hun weg vervolgen, herinner ik mij een ontmoeting in Frankrijk, tijdens de zomervakantie van dit jaar.

Hij blokkeert het pad tussen de weilanden, waar ik met Kicky wandel. Zijn vermoedelijke baas verzorgt in een naastgelegen weiland de schapen, in het gezelschap van twee andere niet geïnteresseerde honden. De Border Collie  staat daar maar terwijl ik nader. Roerloos met zijn kop naar beneden. Letterlijk en figuurlijk mooi van lelijkheid. Een halve staart, een zwarte vacht en een gezicht als van een blaarkop-koe. Zijn blik intens en onpeilbaar. Kicky wil hem met de staart tussen de benen ontlopen en aan de hand daarvan begin ook ik te twijfelen aan zijn bedoelingen. Vlak voordat wij passeren, komt hij in beweging. Eerst zijn gehavende staart, klein kwispelend. Vervolgens sjokt hij naar Kicky toe en inspecteert haar vergezeld van zachte lichaamstaal en Kicky ontspant. Er zit blijkbaar geen kwaad in deze hond.

Anderhalf uur later loop ik over een steil bospad omhoog richting de weg. En daar staat hij weer, tot mijn verraste verbazing. Kicky rent kwispelend op hem af. De vreugde is wederzijds. Bij de weg aan gekomen ga ik rechtsaf en hij steekt doodgemoedereerd over naar een boerderij waar de auto staat, die bij de vorige ontmoeting naast het weiland stond. Op de routebeschrijving staat dat ik het eerste pad links moet nemen. Dus aan het einde van een lange, hoge heg sla ik met Kicky linksaf. Meteen links van het pad, aan de andere kant van die heg, komt onze nieuwe vriend alweer zo verassend te voorschijn. Nog steeds zonder haast, met zijn kop naar beneden sjokt hij weer naar ons toe en staat op een paar meter afstand stil. Hij doet zijn kop omhoog en nu komt het:

“Woef”…, zegt hij. Dat is alles. Eén enkel woord. Eerder zacht dan hard en zonder agressie. Het lijkt niet eens uit zijn keel te komen. Het is slechts verbaal, het woord wordt niet vergezeld van ontblote voortanden of aangezette spieren. Gewoon rustig, zonder klemtoon. Het is niet eens een blaf, maar liever het geven van helpende feedback. Niet gemotiveerd, maar meer omdat het moet en tegelijk duidelijk: dit is niet het pad dat wordt bedoeld in de routebeschrijving. Dit is het terrein van zijn roedel. Hij heeft zich op zijn eigen vredelievende wijze van zijn taak gekweten. Ik heb door het voorbeeldige zijn van deze hond aan dat ene woord genoeg en respecteer lachend zijn grenzen.

Leerzaam voor de mensheid en een gemiste kans daarnet. Ik had naar buiten kunnen lopen en ik had op die vredelievende manier de ruziënde echtgenoten feedback kunnen geven: “Woef”.

GH

Guestblog: Die Cactus

Al 46 jaar  ” pronkt”  hij in alle vensterbanken die we in onze huizen hebben gehad.

Eerst was hij een klein cactusje in een klein geel potje, gekocht samen met mijn zus voor in ons flatje. Nu uitgegroeid tot een cactus van formaat. Mooi vind ik hem niet. Maar wegdoen is nooit een optie geweest.

Het is de enige plant die het zo lang bij mij uitgehouden heeft. De rotscactus die mijn man meenam uit zijn tijd dat hij op kamers woonde was een goede tweede, maar die konden we niet meer uit zijn emmertje krijgen waarin hij was vast gegroeid en heeft dat uiteindelijk niet overleefd. De groene vingers heb ik nu niet bepaald van mijn moeder geërfd. Als een kerstster in januari nog staat ben ik altijd zeer verbaasd. Een bijzondere behandeling krijgt hij ook niet, met zeer onregelmatig eens een beetje water en eens  in de zoveel tijd even besproeien  is hij kennelijk dik tevreden. En uiteraard is de pot ook regelmatig iets groter geworden in de loop der jaren. Dat verpotten is een tijdrovend klusje dat met enige vindingrijkheid te doen is.

Soms prikt hij een van ons venijnig in de handen met die behoorlijke stekels. Maar dat overkomt  alleen de volwassenen in ons gezin. Alle kinderhandjes van onze zonen, neefjes, nichtjes en kleinkinderen  hebben we voor zover ik me kan herinneren altijd voor die scherpe naalden kunnen beschermen, door ze te vertellen dat het “prik au” deed als je daaraan kwam. Of hij werd even aan de kant gezet als ze gingen kijken wat hun vader/ oom/ opa aan het doen was in de tuin met iets waarbij ze niet konden helpen. Ook hangt hij graag, tot ergernis van degene die ze opent, in de gordijnen.

Hij heeft nooit  gebloeid. Maar voor zover ik weet zijn er cactus soorten die dat eens in de 40 jaar doen? Dus wie weet maak ik dat nog eens mee.

Ik heb echt geen idee wat voor soort cactus het is.  Misschien de Sereus cactus? Iemand een idee? Na 46 jaar rustig en gestaag doorgroeien, ondanks alle ontberingen , wordt het nu wel eens tijd dat hij een serieuze naam krijgt in plaats van ” die cactus.” Al werden daar wel eens krachtige bijvoeglijke naamwoorden aan toegevoegd na een prik van de stekels of het tijdens het ontwarren van de stekels uit de gordijnen.

Groet AKH