Guestblog: Elkaar Groeten

Niet meer dan normaal toch?

Meestal probeer ik iedereen die ik tegenkom te groeten, mede eilanders ,zoals hier de gewoonte is en ” badgasten” vooral degene die hier al jaren komen en die je laten beseffen dat het seizoen echt is begonnen. Het is fijn om te zien dat ook de jongste generatie hier het als vanzelfsprekend overneemt, de kleinkinderen groeten hun vriendjes en vriendinnetjes en alle bekenden ook altijd.

Als ik met de hond ( en ) loop volgt er na een begroeting vaak een hondenpraatje. Of mensen kijken je verbaast aan. Immers het is niet overal meer de gewoonte om even goedendag te zeggen?

Ook onze oudste kleinzoon is daar heel consequent in, hij groet iedereen die hij tegenkomt! In het begin dat ik meeliep tijdens het uitlaten van de hond in hun dorp vroeg ik hem eens: ken je al deze mensen? Waarop hij antwoordde : nee niet allemaal maar ik zeg gewoon hoi of zo. En het werkt, met een glimlach op hun gezicht groeten de mensen hem terug!

Soms ben ik als ik aan de wal ben wel eens te enthousiast en denk ik iemand te kennen, begroet degene joviaal om dan tot ontdekking te komen dat het een volkomen vreemde is!

Of het is  weleens andersom dan wordt ik begroet en of gevraagd hoe het gaat en dan gaan alle radertjes in mijn hoofd heel snel heen en weer: wie is dit? waarvan ken ik hem/ haar ook alweer ? Om dan gaande weg het gesprek te denken oh ja!

Wat mij altijd verbaasde dat er mensen waren  die mijn man goed kenden hem met naam en toenaam begroetten en dan zo doorliepen! Terwijl ik ernaast liep!

Tijdens de vaarvakantie’s die wij als kinderen maakten met onze ouders maakten vond ik het altijd een heel bijzonder gevoel, wildvreemde mensen genietend van dezelfde omgeving even groeten. Vroeger als we een reisje mee mochten met onze vader op de veerboot en de Doeksen schepen passeerden elkaar of andere bekende schepen werd er ook altijd even getoeterd  als groet.

Als we nu met de boot gaan wordt iedereen  goedemorgen/ middag / avond  gewenst terwijl we onze plaatsen opzoeken. Dat probeer ik in het openbaar vervoer ook te doen maar dan moet je niet per ongeluk  in een stilte coupe gaan zitten! Daar wordt praten door mensen die er bewust voor kiezen niet op prijs gesteld!

En ja misschien is daar een knikje dan ook wel genoeg.

Gewoon  hoi of zo tegen elkaar zeggen

niet meer dan normaal toch? Je krijgt er vaak een glimlach voor terug!

Groet AKH

Advertenties

Ideaalbeeld

Het onweer was er ineens. Zonder waarschuwing vooraf begon het te donderen en te plenzen. Zo loom als ik vlak daarvoor op het zonnebed lag, zo haastig zocht ik vervolgens een onderkomen. Net als de andere saunabezoekers. Boeken, tijdschriften, handdoeken en slippers werden bijeen gegrist en op een drafje ging iedereen naar binnen.

Behalve zij. Daarom viel ze me op. Ze bewoog anders. Op geleide van de onthaasting van de ouderdom. Te midden van het losgebarsten tumult stond ze gebukt over het zonnebed haar spullen te vergaren. Gestaag en doelbewust. Haar gerekte borsten reikten tot aan haar rimpelige knieën. Haar uitstraling, zonder spoor van gene of verbloeming, reikte nog verder, want ik verkeerde in een onvergetelijk moment van diepe bewondering voor haar vrouw-zijn. ‘Daar wil ik ook naar toe, naar die staat van zijn’, dacht ik toen.

En dat is nu meer dan 10 jaar geleden. Het voorleven van vrouw-zijn, zoals deze vrouw dat deed, lijkt van steeds groter belang in onze zogenoemde welvaartsmaatschappij. Een maatschappij waarin het grote geld ons voorspiegelt wat wij vrouwen allemaal nodig zouden hebben. Fillers, borstimplantaten, schaamlipcorrecties, haarverf, anti-aging cremes enz. Een ideaalbeeld. Met als doel vrouwen aan te moedigen de strijd tegen de ouderdom aan te gaan.

Gelukkig blijft er altijd keus. Tussen uiterlijk kapitaal en de rijkdom van innerlijke vrede bijvoorbeeld.

Wie pakt de winst?

GH

NB Medisch noodzakelijke ingrepen staan wat mij betreft los van deze beschouwing

Guestblog: Vriendinnen

We zien elkaar niet vaak en toch hebben we een hechte vriendschap.

We leerden elkaar kennen toen we beiden aan een nieuwe opleiding begonnen op 16 jarige leeftijd. Ze kwam naast me zitten, vast besloten om een nieuwe start te maken en nieuwe vriendschappen. Ik net van het eiland af en me gesetteld in mijn kosthuis in afwachting van wat mijn nieuwe leven me zou brengen. Vanaf dat moment waren onze levens met elkaar verbonden. We gingen samen op vakantie, we logeerden bij elkaar en  ze kwam een zomer werken op de parel van de Waddenzee.

Na de opleiding was er een tijd waarin onze mannen en werk onze aandacht opslokten en hadden we veel minder contact.

Maar nadat we in het zelfde jaar moeder waren geworden, kreeg ik een brief. Vanaf dat moment volgden er vele kantjes tellende brieven, lange telefoon gesprekken en uitgebreide mails. We kunnen alles  bij elkaar kwijt!

Soms zoeken we elkaar op, al heeft dat soms wel enige voeten in aarde. De afspraken moeten gemaakt worden op een stormloze en ook niet op een te warme dag. En zo is mijn richtingsgevoel ,net als naar verluid bij meerdere vrouwen het geval is, niet om over naar huis te schrijven. Zo ben ik eens, in het mobiel loze tijdperk , vanaf de bushalte het halve dorp, waar mijn vriendin woont doorkruist voordat ik op mijn plaats van bestemming was, terwijl het echt niet zo’n moeilijke route is! Zij zat te wachten met koffie en snapte er niets van! Sindsdien staat ze bij de bushalte of haalt me op met de auto onder het motto : zonde van onze tijd, dat soort acties.

Op zo’n dag praten we de hele dag door,  hebben het over van alles en nog wat, voeren de meest serieuze gesprekken op de meest onverwachte plekken, want ja er moet ook gewinkeld worden en dan beseffen we ons soms dat dit toch wel een heel intiem gesprek was midden in een winkel om ons dan vervolgens in een enorme lachbui met onze buit naar de kassa te spoeden en de caissières in stomme verbazing achter te laten. Daarna wordt er besloten waar we gaan eten en gaan de gesprekken uiteraard onverminderd door totdat we ons beseffen dat ik ook nog een boot moet halen.

Ja, ondanks de afstand , kunnen we met elkaar lachen,  maar elkaar ook zeker vinden in de moeilijke perioden die we beiden mee maken  in ons leven. En dat maakt onze vriendschap op afstand  zo dichtbij en zo waardevol.

Groet AKH

Guestblog: SOMS HEB JE ER WAT MEE

Ze zagen ons niet. We konden heel hard

‘Joehoe!’ en ‘Hallo!’

roepen, maar ze zagen ons niet. De toeristen, die over het schelpenpad tussen de IJsbaan en de Lutinelaan reden of liepen, deden natuurlijk wel hun best, maar ze toch zagen ons niet. Wij zaten in de boom. Tussen de bladeren.

Onze boom. Een echte klimboom. Met sterke betrouwbare takken. ‘Badgasten bespieden’ was een van onze favoriete bezigheden. De ene keer was ik met mijn oudere zus, van wie ik het spelletje leerde. De andere keer met mijn vriendin of mijn buurmeisje. Giechelend om de verbaasde gezichten met zoekende blik. Wat een vaak herhaald plezier voor ons als lagere schoolkinderen.

Hele gesprekken voerden we in die boom. Gedurfde kunsten werden vertoond. Ik keek op tegen mijn zus, die maar steeds hoger durfde te klimmen. We hingen ondersteboven, met losse handen, een tak in de knieholten geklemd.

Wachtend op de volgende slachtoffers.

Diezelfde boom bood bescherming, toen mijn vriendin en ik bang waren voor een man die ons volgde. Diezelfde boom probeerden we te bereiken wanneer we het duin af kwamen sleeën en tot over het schelpenpad gleden. Diezelfde boom, waar ik mijn kinderen en kleinkinderen in leerde klimmen, als stille getuige van het strammer worden van mijn lijf.

Een paar weken geleden liep ik met de hond aan het einde van het bospad dat uitkomt bij die boom. Er was licht. Verontrustend veel licht. De boom was geveld. Snel en vakkundig in stukken gezaagd. De delen van de takken netjes gestapeld. De boom die jarenlang jeugdherinneringen heeft bewaakt en als vanzelfsprekend de tand des tijds en vele stormen heeft doorstaan. Voorbeeldig.

Ik onderken het belang van natuurbeheer. Er zijn geen verwijten. Enkel besef. Besef van wederom een stukje ontworteling van mijn jeugd. Deze overdenking is een afscheid van de boom, die stond voor veel.

Met welke boom heb of had jij wat?

GH

Guestblog: Backpackend boemerang kind

Ons  Backpackende boemerang kind vliegt via Zuid – Afrika de deur weer uit!

Als Millenial heeft hij het druk gehad voordat hij op reis ging. Klussen, werken, voorbereiden en pakken. Maar hij kan het aan, hij is niet opgevoed door Curling ouders. Daardoor heeft hij wel geleerd om zijn eigen pad te bewandelen. Dat begon al op de basisschool, hij begon er net en besloot voordat de ochtend voorbij was om naar huis te gaan, waar ze druk bezig waren om een schuur te bouwen. Ook besloot hij om samen met een vriendje af en toe dat het tijd was voor een ” snippermiddag ” en dan bleven ze lekker spelen terwijl de andere kinderen al binnen waren. Ook al zat hij niet in een Plofklas toch viel het niet meteen op bij de net beginnende juf dat er een leerling miste. Nu behoorde hij niet tot de Achterbankgeneratie, omdat we naast de school woonden, en dus vielen deze acties van hem thuis snel op en werd het gemeld op school.

Later tijdens de studie aan de wal maakte hij ook zijn eigen beslissingen: soms kwam het voor de eilander kinderen ( en dat gebeurt al generaties lang ) wel eens goed uit om een boot eerder naar het eiland te nemen, hij kondigde op zijn tijd aan dat de gekozen studie richting niet de juiste was en switchte.

Na het met succes afronden van de studie heeft hij een tijd gewoond en gewerkt aan de wal en kwam toen dus weer thuis wonen.

Hier woonde hij niet bij een Weiger Oma ( Zijn er ook Weiger Opa’s ? )

Behorend tot de  Sandwichgeneratie schakelt zijn moeder tussen de oppas van haar kleinkinderen en de Mantelzorg voor haar ouders. En dus zaten wij af en toe gezellig met zijn neefjes en nichtjes aan tafel de door hem gebakken pannenkoeken te eten.

En dan kom je op een dag thuis en kondigt hij aan dat hij op reis gaat! De tickets waren al geboekt! Oké dat word wel heel serieus.

Maar nu hij voor de derde keer op reis is weet ik ondertussen een beetje hoe het werkt: geen vaste afspraken maken over wanneer contact en van te voren wil ik niet weten wat hij allemaal gaat doen. Die spannende verhalen hoor ik liever achteraf! Het is genieten zoals hij geniet, van zijn reizen, zijn werk hier en ik hoop ook straks van zijn eigen huis!

En de honden? De moederhond wordt straks een Deeltijdhond!

Groet AKH