Guestblog: zwerfafval derde kwartaal 2018

De bewustwording van het  opruimen van zwerfaval  wordt gelukkig wereldwijd steeds groter. Dit gezien het feit dat we op 15 – 9 – 2018 de World clean up day hadden en dat op 8 – 9 – 2018 de Ocean clean up is gestart. Ook door andere organisaties zie ik steeds opschoon acties voorbij komen zoals Supporter van schoon, Doe mee verlos de zee en de jaarlijkse Boskalis Beach clean up Tour. Hier op Vlieland wordt het strand aan het begin en tijdens het seizoen  op de stukken waar de meeste toeristen zitten ook keurig schoongehouden. Zo hebben we een paar keer daar een ronde op het strand gedaan zonder een stuk zwerfaval tegengekomen te zijn! Anders was dat weer aan de andere kant.

Na de halve marathon en  ITGWO geen plastic waterzakje of ander zwerfafval  te bekennen op mijn rondes! Hulde voor de organisatie’s!

Maar…… wordt de bewustwording ook steeds groter bij degene die zo’n complete lunch verpakking achterlaat in de berm? Zou er dan enig schuldgevoel te bespeuren zijn? Of ligt het daar omdat er gedacht wordt: er is vast wel iemand die het opruimt? Of bij degene die zijn blikje / plastic flesje achteloos in de berm gooit? Het was deze zomer te warm om veel te snoepen denk ik ” maar ” 32 Snoeppapiertjes. Nee de schoenen en sokken waren niet uni.

Feit is wel dat ik van steeds meer dorps en buurtgenoten weet en zie dat ze ook regelmatig zwerfaval opruimen en toch  is mijn lijst ook dit kwartaal weer behoorlijk lang:

73 Stukjes Plastic

32 Snoeppapiertjes

1 Stoepkrijt

1 Pen

8 Stukjes Papier

16 Plastic dopjes

8 Plastic flesjes

2 Schoenen

2 Sokken

4 Ballen

13 Blikjes

3 Bierflesjes

1 Sleutelhanger

2 Plastic tassen

7 Rietjes

5 Milkshake bekers

1  Diabetes pen  ( gelukkig leeg )

1 Shag verpakking

4 Sigaretten verpakkingen

4 Vloei verpakkingen

1 Aansteker

10 Bierdopjes

1 Complete lunchverpakking

6 Plastic vorkjes / lepels

1 Plastic plantenbakje

6 Stukjes glas

3 Stuks ijzer

2 Kroegbandjes

2 Plastic bekertjes

2 Drinkpakken

9 Stukjes Touw

4 Tairibs

1 Fietsbel

Totaal 236 stuks

Groet AKH

Advertenties

Guestblog: Franse charme

Ze zijn dwars door de dubbele ramen hoorbaar. Een man en een vrouw. Een luidruchtig, ruziemakend echtpaar. En dan doet ook hun hond een duit in het zakje, luid blaffend. Dat maakt dat Kicky, onze hond, vanuit de achtertuin linea recta naar haar plekje in de vensterbank van de woonkamer spurt om polshoogte te nemen. We zitten op de eerste rang.

Te laat, pas nadat de man en de vrouw afzonderlijk van elkaar stomend hun weg vervolgen, herinner ik mij een ontmoeting in Frankrijk, tijdens de zomervakantie van dit jaar.

Hij blokkeert het pad tussen de weilanden, waar ik met Kicky wandel. Zijn vermoedelijke baas verzorgt in een naastgelegen weiland de schapen, in het gezelschap van twee andere niet geïnteresseerde honden. De Border Collie  staat daar maar terwijl ik nader. Roerloos met zijn kop naar beneden. Letterlijk en figuurlijk mooi van lelijkheid. Een halve staart, een zwarte vacht en een gezicht als van een blaarkop-koe. Zijn blik intens en onpeilbaar. Kicky wil hem met de staart tussen de benen ontlopen en aan de hand daarvan begin ook ik te twijfelen aan zijn bedoelingen. Vlak voordat wij passeren, komt hij in beweging. Eerst zijn gehavende staart, klein kwispelend. Vervolgens sjokt hij naar Kicky toe en inspecteert haar vergezeld van zachte lichaamstaal en Kicky ontspant. Er zit blijkbaar geen kwaad in deze hond.

Anderhalf uur later loop ik over een steil bospad omhoog richting de weg. En daar staat hij weer, tot mijn verraste verbazing. Kicky rent kwispelend op hem af. De vreugde is wederzijds. Bij de weg aan gekomen ga ik rechtsaf en hij steekt doodgemoedereerd over naar een boerderij waar de auto staat, die bij de vorige ontmoeting naast het weiland stond. Op de routebeschrijving staat dat ik het eerste pad links moet nemen. Dus aan het einde van een lange, hoge heg sla ik met Kicky linksaf. Meteen links van het pad, aan de andere kant van die heg, komt onze nieuwe vriend alweer zo verassend te voorschijn. Nog steeds zonder haast, met zijn kop naar beneden sjokt hij weer naar ons toe en staat op een paar meter afstand stil. Hij doet zijn kop omhoog en nu komt het:

“Woef”…, zegt hij. Dat is alles. Eén enkel woord. Eerder zacht dan hard en zonder agressie. Het lijkt niet eens uit zijn keel te komen. Het is slechts verbaal, het woord wordt niet vergezeld van ontblote voortanden of aangezette spieren. Gewoon rustig, zonder klemtoon. Het is niet eens een blaf, maar liever het geven van helpende feedback. Niet gemotiveerd, maar meer omdat het moet en tegelijk duidelijk: dit is niet het pad dat wordt bedoeld in de routebeschrijving. Dit is het terrein van zijn roedel. Hij heeft zich op zijn eigen vredelievende wijze van zijn taak gekweten. Ik heb door het voorbeeldige zijn van deze hond aan dat ene woord genoeg en respecteer lachend zijn grenzen.

Leerzaam voor de mensheid en een gemiste kans daarnet. Ik had naar buiten kunnen lopen en ik had op die vredelievende manier de ruziënde echtgenoten feedback kunnen geven: “Woef”.

GH

Guestblog: Die Cactus

Al 46 jaar  ” pronkt”  hij in alle vensterbanken die we in onze huizen hebben gehad.

Eerst was hij een klein cactusje in een klein geel potje, gekocht samen met mijn zus voor in ons flatje. Nu uitgegroeid tot een cactus van formaat. Mooi vind ik hem niet. Maar wegdoen is nooit een optie geweest.

Het is de enige plant die het zo lang bij mij uitgehouden heeft. De rotscactus die mijn man meenam uit zijn tijd dat hij op kamers woonde was een goede tweede, maar die konden we niet meer uit zijn emmertje krijgen waarin hij was vast gegroeid en heeft dat uiteindelijk niet overleefd. De groene vingers heb ik nu niet bepaald van mijn moeder geërfd. Als een kerstster in januari nog staat ben ik altijd zeer verbaasd. Een bijzondere behandeling krijgt hij ook niet, met zeer onregelmatig eens een beetje water en eens  in de zoveel tijd even besproeien  is hij kennelijk dik tevreden. En uiteraard is de pot ook regelmatig iets groter geworden in de loop der jaren. Dat verpotten is een tijdrovend klusje dat met enige vindingrijkheid te doen is.

Soms prikt hij een van ons venijnig in de handen met die behoorlijke stekels. Maar dat overkomt  alleen de volwassenen in ons gezin. Alle kinderhandjes van onze zonen, neefjes, nichtjes en kleinkinderen  hebben we voor zover ik me kan herinneren altijd voor die scherpe naalden kunnen beschermen, door ze te vertellen dat het “prik au” deed als je daaraan kwam. Of hij werd even aan de kant gezet als ze gingen kijken wat hun vader/ oom/ opa aan het doen was in de tuin met iets waarbij ze niet konden helpen. Ook hangt hij graag, tot ergernis van degene die ze opent, in de gordijnen.

Hij heeft nooit  gebloeid. Maar voor zover ik weet zijn er cactus soorten die dat eens in de 40 jaar doen? Dus wie weet maak ik dat nog eens mee.

Ik heb echt geen idee wat voor soort cactus het is.  Misschien de Sereus cactus? Iemand een idee? Na 46 jaar rustig en gestaag doorgroeien, ondanks alle ontberingen , wordt het nu wel eens tijd dat hij een serieuze naam krijgt in plaats van ” die cactus.” Al werden daar wel eens krachtige bijvoeglijke naamwoorden aan toegevoegd na een prik van de stekels of het tijdens het ontwarren van de stekels uit de gordijnen.

Groet AKH

Guestblog: Balans trutje

Onlangs kwam ik het woord tegen en krijg het niet uit mijn hoofd. Want waarom is het woord trutje in dit geval gebruikt? Het roept nu niet bepaald een positief beeld op.

En als je het opzoekt al helemaal niet: het wordt omschreven als een trage treuzelachtige langzame saaie onaantrekkelijke harkerige vrouw en die is dan ook nog op zoek naar balans in haar leven?

Nu het zo warm is deze zomer kan ik me er aardig in vinden. Op zoek naar een balans in noodzakelijke activiteiten en vooral zo weinig mogelijk doen met deze hitte maakt dat ik op momenten dat er iets moet gebeuren  langzaam en traag ben. Met het zweet in het pasgewassen haar en klotsende oksels, nou ja het komt eigenlijk overal uit als je je überhaupt beweegt of soms zelfs als je gewoon stilzit, zie je er niet op je voordeligst uit.

Maar goed in het artikel waarin het woord balanstrutje gebruikt werd hadden ze het natuurlijk niet over deze hete zomer.

Er werd verwezen naar de vrouwen die op zoek zijn naar de balans tussen hun werk en privé. Een voor vele vrouwen (en ik denk ook mannen) in deze tijd een serieuze zoektocht die voorlopig ook nog wel even blijft, nu er bijvoorbeeld meer vraag dan aanbod is in de kinderopvang , ze moeten schipperen tussen hun werk, waarin men ook nog wil dat vrouwen een treetje hoger in de top komen en de zorg voor hun ouders of hulpbehoevende partners, hun vrijwilligers werk.

Maar ben je dan een trutje? Langzaam en saai? Misschien niet altijd even aantrekkelijk als je ’s avonds na een lange werkdag geen zin meer hebt in sporten of iets afspreken met  vriendinnen maar  lekker in je joggingbroek op de bank ploft?

Want ja houd alle ballen maar eens omhoog je hebt er niet altijd de puf voor toch?

Ik blijf er een misplaatst gevoel aan overhouden: Balanstrutje?!

Groet AKH

Guestblog: HYPOCRIET?

Ik mep muggen. Ik mep ze dood met genoegen, moet daar aan toegevoegd worden.

‘Wham!’ klinkt het. “Ha, raak!”, roep ik. ‘Klets!’ Nog een! “Zo, irritant beest!”, mopper ik.

Het bloed en de restanten van wat was, veeg ik zonder berouw van de wanden. De vliegenmepper, het moordwapen leg ik weg (voor het grijpen dan natuurlijk), spiedend of ik ze deze ronde nu werkelijk allemaal heb gehad, want muggenmededogen ken ik niet.

Nu ik me heb ontdaan van mijn plaaggeesten open ik Facebook op mijn telefoon. ‘Effe chillen op de bank’. De eerste scroll-beweging stopt bij een filmpje (het geluid heb ik standaard uit staan). Ik beoordeel altijd in een paar fracties van een seconde of ik een filmpje wil bekijken. Mijn brein registreert deze keer ‘een man die met een hond speelt’. Dus ik kijk een paar fracties langer en besef daarin dat de hond is vastgebonden en ik probeer nog steeds het spel te snappen. De bliksem slaat in op het moment dat ik besef dat de man niet een speeltje, maar een gasbrander in zijn hand heeft en deze op de hond richt, welke de hond kansloos probeert te ontwijken. Geen sprake van een spel, gewoon pure mishandeling, waar mijn slokdarm en maag acuut van in de knoop raken. Mijn telefoon smijt ik aan de kant. De berichten over het Chinese hondenvleesfestival, die ik de afgelopen tijd zo bewust heb gemeden, heb ik zojuist allemaal tegelijk ‘gelezen’ in die 2 seconden film.

Ik heb behoefte aan nazorg. Dus ik open de reacties op het filmpje. De man wordt daarin figuurlijk afgebrand, maar ook wordt hem dat letterlijk toegewenst, om hetgeen wat hij de hond aandoet. Er is echter ook iemand die schrijft dat we niet moeten vergeten wat we hier met varkens doen. Deze schrijver benoemt tevens de verschillen in cultuur en dat we dat zouden moeten respecteren. Er is weinig bijval voor deze mening te vinden.

Verrassend snel creëert mijn brein een muggenmepmovie. En daarbij nogal wat vragen: Wat is het verschil? Is het oké, dat wat ik met muggen (lees: alles wat vliegt én steekt of kriebelt, behalve vlinders en bijen enzo) doe, omdat ik dat van jongs af aan zo heb meegekregen? Zo ja, waarom zou dat wat die man uit China met de hond doet niet oké zijn? Waarom mag kat een vogel doden en eten? Valt muggenmeppen misschien ook onder instinctief gedrag? Honden levend verbranden toch zeker niet?

Ik kom er niet uit. Ik weet het écht niet.

Wat ik wel weet is dat ik het filmpje liever niet had gezien en dat ik die man dan nog liever had zien muggenmeppen.

GH (=hypogrietje)