Guestblog: Vriendinnen

We zien elkaar niet vaak en toch hebben we een hechte vriendschap.

We leerden elkaar kennen toen we beiden aan een nieuwe opleiding begonnen op 16 jarige leeftijd. Ze kwam naast me zitten, vast besloten om een nieuwe start te maken en nieuwe vriendschappen. Ik net van het eiland af en me gesetteld in mijn kosthuis in afwachting van wat mijn nieuwe leven me zou brengen. Vanaf dat moment waren onze levens met elkaar verbonden. We gingen samen op vakantie, we logeerden bij elkaar en  ze kwam een zomer werken op de parel van de Waddenzee.

Na de opleiding was er een tijd waarin onze mannen en werk onze aandacht opslokten en hadden we veel minder contact.

Maar nadat we in het zelfde jaar moeder waren geworden, kreeg ik een brief. Vanaf dat moment volgden er vele kantjes tellende brieven, lange telefoon gesprekken en uitgebreide mails. We kunnen alles  bij elkaar kwijt!

Soms zoeken we elkaar op, al heeft dat soms wel enige voeten in aarde. De afspraken moeten gemaakt worden op een stormloze en ook niet op een te warme dag. En zo is mijn richtingsgevoel ,net als naar verluid bij meerdere vrouwen het geval is, niet om over naar huis te schrijven. Zo ben ik eens, in het mobiel loze tijdperk , vanaf de bushalte het halve dorp, waar mijn vriendin woont doorkruist voordat ik op mijn plaats van bestemming was, terwijl het echt niet zo’n moeilijke route is! Zij zat te wachten met koffie en snapte er niets van! Sindsdien staat ze bij de bushalte of haalt me op met de auto onder het motto : zonde van onze tijd, dat soort acties.

Op zo’n dag praten we de hele dag door,  hebben het over van alles en nog wat, voeren de meest serieuze gesprekken op de meest onverwachte plekken, want ja er moet ook gewinkeld worden en dan beseffen we ons soms dat dit toch wel een heel intiem gesprek was midden in een winkel om ons dan vervolgens in een enorme lachbui met onze buit naar de kassa te spoeden en de caissières in stomme verbazing achter te laten. Daarna wordt er besloten waar we gaan eten en gaan de gesprekken uiteraard onverminderd door totdat we ons beseffen dat ik ook nog een boot moet halen.

Ja, ondanks de afstand , kunnen we met elkaar lachen,  maar elkaar ook zeker vinden in de moeilijke perioden die we beiden mee maken  in ons leven. En dat maakt onze vriendschap op afstand  zo dichtbij en zo waardevol.

Groet AKH

Advertenties

Guestblog: SOMS HEB JE ER WAT MEE

Ze zagen ons niet. We konden heel hard

‘Joehoe!’ en ‘Hallo!’

roepen, maar ze zagen ons niet. De toeristen, die over het schelpenpad tussen de IJsbaan en de Lutinelaan reden of liepen, deden natuurlijk wel hun best, maar ze toch zagen ons niet. Wij zaten in de boom. Tussen de bladeren.

Onze boom. Een echte klimboom. Met sterke betrouwbare takken. ‘Badgasten bespieden’ was een van onze favoriete bezigheden. De ene keer was ik met mijn oudere zus, van wie ik het spelletje leerde. De andere keer met mijn vriendin of mijn buurmeisje. Giechelend om de verbaasde gezichten met zoekende blik. Wat een vaak herhaald plezier voor ons als lagere schoolkinderen.

Hele gesprekken voerden we in die boom. Gedurfde kunsten werden vertoond. Ik keek op tegen mijn zus, die maar steeds hoger durfde te klimmen. We hingen ondersteboven, met losse handen, een tak in de knieholten geklemd.

Wachtend op de volgende slachtoffers.

Diezelfde boom bood bescherming, toen mijn vriendin en ik bang waren voor een man die ons volgde. Diezelfde boom probeerden we te bereiken wanneer we het duin af kwamen sleeën en tot over het schelpenpad gleden. Diezelfde boom, waar ik mijn kinderen en kleinkinderen in leerde klimmen, als stille getuige van het strammer worden van mijn lijf.

Een paar weken geleden liep ik met de hond aan het einde van het bospad dat uitkomt bij die boom. Er was licht. Verontrustend veel licht. De boom was geveld. Snel en vakkundig in stukken gezaagd. De delen van de takken netjes gestapeld. De boom die jarenlang jeugdherinneringen heeft bewaakt en als vanzelfsprekend de tand des tijds en vele stormen heeft doorstaan. Voorbeeldig.

Ik onderken het belang van natuurbeheer. Er zijn geen verwijten. Enkel besef. Besef van wederom een stukje ontworteling van mijn jeugd. Deze overdenking is een afscheid van de boom, die stond voor veel.

Met welke boom heb of had jij wat?

GH

Guestblog: Backpackend boemerang kind

Ons  Backpackende boemerang kind vliegt via Zuid – Afrika de deur weer uit!

Als Millenial heeft hij het druk gehad voordat hij op reis ging. Klussen, werken, voorbereiden en pakken. Maar hij kan het aan, hij is niet opgevoed door Curling ouders. Daardoor heeft hij wel geleerd om zijn eigen pad te bewandelen. Dat begon al op de basisschool, hij begon er net en besloot voordat de ochtend voorbij was om naar huis te gaan, waar ze druk bezig waren om een schuur te bouwen. Ook besloot hij om samen met een vriendje af en toe dat het tijd was voor een ” snippermiddag ” en dan bleven ze lekker spelen terwijl de andere kinderen al binnen waren. Ook al zat hij niet in een Plofklas toch viel het niet meteen op bij de net beginnende juf dat er een leerling miste. Nu behoorde hij niet tot de Achterbankgeneratie, omdat we naast de school woonden, en dus vielen deze acties van hem thuis snel op en werd het gemeld op school.

Later tijdens de studie aan de wal maakte hij ook zijn eigen beslissingen: soms kwam het voor de eilander kinderen ( en dat gebeurt al generaties lang ) wel eens goed uit om een boot eerder naar het eiland te nemen, hij kondigde op zijn tijd aan dat de gekozen studie richting niet de juiste was en switchte.

Na het met succes afronden van de studie heeft hij een tijd gewoond en gewerkt aan de wal en kwam toen dus weer thuis wonen.

Hier woonde hij niet bij een Weiger Oma ( Zijn er ook Weiger Opa’s ? )

Behorend tot de  Sandwichgeneratie schakelt zijn moeder tussen de oppas van haar kleinkinderen en de Mantelzorg voor haar ouders. En dus zaten wij af en toe gezellig met zijn neefjes en nichtjes aan tafel de door hem gebakken pannenkoeken te eten.

En dan kom je op een dag thuis en kondigt hij aan dat hij op reis gaat! De tickets waren al geboekt! Oké dat word wel heel serieus.

Maar nu hij voor de derde keer op reis is weet ik ondertussen een beetje hoe het werkt: geen vaste afspraken maken over wanneer contact en van te voren wil ik niet weten wat hij allemaal gaat doen. Die spannende verhalen hoor ik liever achteraf! Het is genieten zoals hij geniet, van zijn reizen, zijn werk hier en ik hoop ook straks van zijn eigen huis!

En de honden? De moederhond wordt straks een Deeltijdhond!

Groet AKH

Guestblog: Drie generaties condooms

Een beerput opentrekken. Geheime details in openbaarheid brengen. Dat zou ik gewoon eens vaker willen doen. Aan de koffietafel bij mijn ouders bijvoorbeeld.

Mijn zus vertelt dat haar huis anno 2017 wordt aangesloten op het riool. De beerput is eindelijk verleden tijd. Met die mededeling trekt ze nou net het deksel van die spreekwoordelijke put, want mijn vader weet als eerste over dit onderwerp wel iets te vertellen. Natuurlijk. Hij begint al te lachen voor zijn verhaal begint.

Over meneer X, die aan de Havenweg op Vlieland woonde met zijn nieuwe huishoudster. Lang geleden, want mijn vader was nog een kwajongen. Hij speelde met een kameraadje overal en nergens. En zo belandden ze bij de beerput achter het betreffende huis. Het deksel moest er af. Natuurlijk. Het verhaal leert niet wat ze verwacht hadden te zien, maar verrassend genoeg staken een heleboel ballonnetjes fier boven de stinkende massa uit. “Nou meneer X doet het nog aardig”, concludeerden mijn vader en zijn vriendje na grondige inspectie.

Mijn moeder doet ook een duit in het zakje. Zij had in die tijd nog nooit een condoom gezien, maar weet met een ondeugende glinstering in haar ogen wel te vertellen dat er vaak om theezakjes gevraagd werd in het plaatselijke warenhuis. Enthousiast vertel ik daarop dat in onze tijd een vriendin met extreem lange vingers (letterlijk en figuurlijk) de enige Durex-automaat in het dorp plunderde en daarmee haar vriendenkring gratis bescherming bood. En dat doet mij vervolgens denken aan mijn dochter, toen ze 5 jaar oud was. Ze had een portemonnee gevonden op het Kerkplein. Ik haalde hem leeg en noemde hardop wat ik zag: een foto, wat kleingeld, een werpster en …. “Een condoom!!”, vulde ze zonder aarzeling aan op het moment dat ik het ding tevoorschijn trok en die splitsecond nadacht ‘wat’ er van te maken. Natuurlijk.

Moraal van dit verhaal: van het open trekken van een beerput, word je wijzer. Of zwanger? Zoiets.

Vrij vrolijk en veilig

GH

Guestblog: Proost

Proost!!

Dat moeten ze wel tegen elkaar gezegd hebben toch? Dacht ik toen ik deze borrelglaasjes vond. Maar wie waren het? Ging het om een huwelijksaanzoek? Of werd er een jubileum gevierd? Weten zal ik het nooit, maar het is wel jammer dat de glaasjes zijn achtergebleven in de natuur. Plastic vergaat niet!

Dan moet ik nu ook een bekentenis doen. Er zijn namelijk een paar dingen die ik nooit opraap! Dat zijn:

Papieren zakdoekjes, ik weet dat die niet alleen gebruikt worden om neuzen te snuiten en we weten allemaal wel waarvoor ook wel!Inlegkruisjes, Maandverband, tampons en sigarettenpeuken. Ja, ik weet, ik stop alles in hondenpoepzakjes maar dit pak ik zelfs daar niet mee op, dat gaat me net iets te ver. Toevallig weet ik dat een dorpsgenoot wel altijd sigaretten peuken opraapt en tot voor kort ( misschien nu nog ? ) stond er altijd een pot vol voor het raam. Bewustwording!

Neemt niet weg dat  ik een heleboel wel heb opgeraapt.

Zo komen mijn zus en ik regelmatig in de tuin van het Zorgcentrum zwerfafval tegen. Van plastic plantenbakjes tot verwaaide stukken papier en plastic.

Af en toe maak een ik een rondje langs de glooiing of over het strand en elke keer weer vind je wel weer wat. Zoals die mondharmonica: hoelang heeft die al rondgezweefd? Het was er zo een waar wij vroeger ook mee speelden. Daar vond ik de meeste plastic flesjes. Nu heeft het de laatste tijd veel geregend en zo heel groot was de verbazing dan ook niet dat er een complete verpakking van een wegwerp regencape in de berm lag. Maar toch….

Het is ook weer de tijd dat we allemaal met een goede verlichting op onze fietsen rond moeten rijden en ja die kleine lampjes ben je zo verloren!

De paden die ik bijna dagelijks loop, zijn nu op af en toe een verdwaald snoeppapiertje of blikje na redelijk schoon en er zijn dan ook regelmatig wandelingen bij dat ik niets tegen kom. Maar als ik dan weer eens een andere route neem verbaas ik me weer over wat ik allemaal tegenkom.

De lijst van dit kwartaal:

– 48 Stukjes Plastic

– 48 Snoeppapiertjes

– 4 Handschoenen

– 8 Plastic rietjes (een alternatief koop je hier)

– 1 Bal

– 5 Plastic dopjes

– 2 Bierdopjes

– 1 Vloeipakje

– 3 Aanstekers

– 3 Sigaretten verpakkingen

– 5 Plastic Flesjes (een alternatief koop je hier)

– 2 Spuitbussen

– 1 Ijs krabber

– 1 Mondharmonica

– 1 Stukje glas

– 3 Plastic Plantenbakjes

– 16 Stukjes papier

– 2 Zakdoek pakjes

– 1 Uitzet ijzer

– 5 Ballonnen

– 1 Medicijn strip

– 4 Blikjes

– 4 Plastic bekertjes (een alternatief koop je hier)

– 4 Drinkpakjes (een alternatief koop je hier)

– 1 Chips zak

– 2 Fietslampjes

– 1 Tairib

– 1 Plastic salade bakje (een alternatief koop je hier)

– 2 Plastic borrelglaasjes

– 5 Stukjes touw

– 1 Plastic tas (een alternatief koop je hier)

Totaal 184 stukken Zwerfaval

913 stukken Zwerfaval in 2017

Proost!

Op een schoon 2018!

Groet AKH