Guestblog: Die Cactus

Al 46 jaar  ” pronkt”  hij in alle vensterbanken die we in onze huizen hebben gehad.

Eerst was hij een klein cactusje in een klein geel potje, gekocht samen met mijn zus voor in ons flatje. Nu uitgegroeid tot een cactus van formaat. Mooi vind ik hem niet. Maar wegdoen is nooit een optie geweest.

Het is de enige plant die het zo lang bij mij uitgehouden heeft. De rotscactus die mijn man meenam uit zijn tijd dat hij op kamers woonde was een goede tweede, maar die konden we niet meer uit zijn emmertje krijgen waarin hij was vast gegroeid en heeft dat uiteindelijk niet overleefd. De groene vingers heb ik nu niet bepaald van mijn moeder geërfd. Als een kerstster in januari nog staat ben ik altijd zeer verbaasd. Een bijzondere behandeling krijgt hij ook niet, met zeer onregelmatig eens een beetje water en eens  in de zoveel tijd even besproeien  is hij kennelijk dik tevreden. En uiteraard is de pot ook regelmatig iets groter geworden in de loop der jaren. Dat verpotten is een tijdrovend klusje dat met enige vindingrijkheid te doen is.

Soms prikt hij een van ons venijnig in de handen met die behoorlijke stekels. Maar dat overkomt  alleen de volwassenen in ons gezin. Alle kinderhandjes van onze zonen, neefjes, nichtjes en kleinkinderen  hebben we voor zover ik me kan herinneren altijd voor die scherpe naalden kunnen beschermen, door ze te vertellen dat het “prik au” deed als je daaraan kwam. Of hij werd even aan de kant gezet als ze gingen kijken wat hun vader/ oom/ opa aan het doen was in de tuin met iets waarbij ze niet konden helpen. Ook hangt hij graag, tot ergernis van degene die ze opent, in de gordijnen.

Hij heeft nooit  gebloeid. Maar voor zover ik weet zijn er cactus soorten die dat eens in de 40 jaar doen? Dus wie weet maak ik dat nog eens mee.

Ik heb echt geen idee wat voor soort cactus het is.  Misschien de Sereus cactus? Iemand een idee? Na 46 jaar rustig en gestaag doorgroeien, ondanks alle ontberingen , wordt het nu wel eens tijd dat hij een serieuze naam krijgt in plaats van ” die cactus.” Al werden daar wel eens krachtige bijvoeglijke naamwoorden aan toegevoegd na een prik van de stekels of het tijdens het ontwarren van de stekels uit de gordijnen.

Groet AKH

Advertenties

Guestblog: Balans trutje

Onlangs kwam ik het woord tegen en krijg het niet uit mijn hoofd. Want waarom is het woord trutje in dit geval gebruikt? Het roept nu niet bepaald een positief beeld op.

En als je het opzoekt al helemaal niet: het wordt omschreven als een trage treuzelachtige langzame saaie onaantrekkelijke harkerige vrouw en die is dan ook nog op zoek naar balans in haar leven?

Nu het zo warm is deze zomer kan ik me er aardig in vinden. Op zoek naar een balans in noodzakelijke activiteiten en vooral zo weinig mogelijk doen met deze hitte maakt dat ik op momenten dat er iets moet gebeuren  langzaam en traag ben. Met het zweet in het pasgewassen haar en klotsende oksels, nou ja het komt eigenlijk overal uit als je je überhaupt beweegt of soms zelfs als je gewoon stilzit, zie je er niet op je voordeligst uit.

Maar goed in het artikel waarin het woord balanstrutje gebruikt werd hadden ze het natuurlijk niet over deze hete zomer.

Er werd verwezen naar de vrouwen die op zoek zijn naar de balans tussen hun werk en privé. Een voor vele vrouwen (en ik denk ook mannen) in deze tijd een serieuze zoektocht die voorlopig ook nog wel even blijft, nu er bijvoorbeeld meer vraag dan aanbod is in de kinderopvang , ze moeten schipperen tussen hun werk, waarin men ook nog wil dat vrouwen een treetje hoger in de top komen en de zorg voor hun ouders of hulpbehoevende partners, hun vrijwilligers werk.

Maar ben je dan een trutje? Langzaam en saai? Misschien niet altijd even aantrekkelijk als je ’s avonds na een lange werkdag geen zin meer hebt in sporten of iets afspreken met  vriendinnen maar  lekker in je joggingbroek op de bank ploft?

Want ja houd alle ballen maar eens omhoog je hebt er niet altijd de puf voor toch?

Ik blijf er een misplaatst gevoel aan overhouden: Balanstrutje?!

Groet AKH

Guestblog: HYPOCRIET?

Ik mep muggen. Ik mep ze dood met genoegen, moet daar aan toegevoegd worden.

‘Wham!’ klinkt het. “Ha, raak!”, roep ik. ‘Klets!’ Nog een! “Zo, irritant beest!”, mopper ik.

Het bloed en de restanten van wat was, veeg ik zonder berouw van de wanden. De vliegenmepper, het moordwapen leg ik weg (voor het grijpen dan natuurlijk), spiedend of ik ze deze ronde nu werkelijk allemaal heb gehad, want muggenmededogen ken ik niet.

Nu ik me heb ontdaan van mijn plaaggeesten open ik Facebook op mijn telefoon. ‘Effe chillen op de bank’. De eerste scroll-beweging stopt bij een filmpje (het geluid heb ik standaard uit staan). Ik beoordeel altijd in een paar fracties van een seconde of ik een filmpje wil bekijken. Mijn brein registreert deze keer ‘een man die met een hond speelt’. Dus ik kijk een paar fracties langer en besef daarin dat de hond is vastgebonden en ik probeer nog steeds het spel te snappen. De bliksem slaat in op het moment dat ik besef dat de man niet een speeltje, maar een gasbrander in zijn hand heeft en deze op de hond richt, welke de hond kansloos probeert te ontwijken. Geen sprake van een spel, gewoon pure mishandeling, waar mijn slokdarm en maag acuut van in de knoop raken. Mijn telefoon smijt ik aan de kant. De berichten over het Chinese hondenvleesfestival, die ik de afgelopen tijd zo bewust heb gemeden, heb ik zojuist allemaal tegelijk ‘gelezen’ in die 2 seconden film.

Ik heb behoefte aan nazorg. Dus ik open de reacties op het filmpje. De man wordt daarin figuurlijk afgebrand, maar ook wordt hem dat letterlijk toegewenst, om hetgeen wat hij de hond aandoet. Er is echter ook iemand die schrijft dat we niet moeten vergeten wat we hier met varkens doen. Deze schrijver benoemt tevens de verschillen in cultuur en dat we dat zouden moeten respecteren. Er is weinig bijval voor deze mening te vinden.

Verrassend snel creëert mijn brein een muggenmepmovie. En daarbij nogal wat vragen: Wat is het verschil? Is het oké, dat wat ik met muggen (lees: alles wat vliegt én steekt of kriebelt, behalve vlinders en bijen enzo) doe, omdat ik dat van jongs af aan zo heb meegekregen? Zo ja, waarom zou dat wat die man uit China met de hond doet niet oké zijn? Waarom mag kat een vogel doden en eten? Valt muggenmeppen misschien ook onder instinctief gedrag? Honden levend verbranden toch zeker niet?

Ik kom er niet uit. Ik weet het écht niet.

Wat ik wel weet is dat ik het filmpje liever niet had gezien en dat ik die man dan nog liever had zien muggenmeppen.

GH (=hypogrietje)

Guestblog: Rouwen

Veel wordt erover gesproken of juist niet….

Voor iedereen volgt er na het overlijden van een dierbaar iemand een rouwproces.

Een proces wat voor iedereen anders verloopt, wat ieder op zijn eigen manier doorleeft.

Duurt het een jaar? Of langer? Of gaat het nooit over?

Wanneer kun je zeggen:  nu is het Rouwproces voorbij?

” Het eerste jaar is het het ergste” .

Hoe vaak hoor je dat niet zeggen?

Maar wat is “het” Het missen van? Het niet meer samen kunnen delen? Niet meer samen leven? Het uiteindelijk alles alleen moeten doen? Of juist dingen vermijden omdat je er nog niet aan toe bent? Maar is dat in het tweede jaar of de jaren daarna minder erg?

Of: ” je doet het goed” ” je bent sterk, je komt er wel” Wat doe je dan goed? Waar kom je uiteindelijk?  Je staande houden en wennen aan het feit dat je weduwe / weduwnaar / ( half )  wees / kinderloos of ouders van een overleden kind bent geworden,  je ouders, je broer of zus is overleden?  Gaat het ooit wennen dat degene er niet meer is?

Dag voor dag dient het leven zich aan, daar kun je op inhaken of niet, doen wat goed voelt voor jezelf, meedeinen op de golven van je emoties zonder boeien die je de weg wijzen. De warmte van je familie, vrienden, collega’s,  de buurt en huisdieren om je heen voelen. Je werk en de zorg voor hen die het nodig hebben weer oppakken. Spullen opruimen en bewaren. Hulp vragen en / of aanvaarden waar nodig. Herinneringen levend houden en ook weer nieuwe herinneringen maken…..

Het is een proces waarin het soms hard werken is, om uiteindelijk het leven weer te kunnen vieren….

Voor iedereen anders…… ieder op zijn eigen manier.

En ik? Ik moet er nog altijd aan wennen dat er op mijn id kaart w/ v Kikstra staat ipv e/ v Kikstra in die ene letter verschil ligt alles besloten……

Groet AKH

Guestblog: Elkaar Groeten

Niet meer dan normaal toch?

Meestal probeer ik iedereen die ik tegenkom te groeten, mede eilanders ,zoals hier de gewoonte is en ” badgasten” vooral degene die hier al jaren komen en die je laten beseffen dat het seizoen echt is begonnen. Het is fijn om te zien dat ook de jongste generatie hier het als vanzelfsprekend overneemt, de kleinkinderen groeten hun vriendjes en vriendinnetjes en alle bekenden ook altijd.

Als ik met de hond ( en ) loop volgt er na een begroeting vaak een hondenpraatje. Of mensen kijken je verbaast aan. Immers het is niet overal meer de gewoonte om even goedendag te zeggen?

Ook onze oudste kleinzoon is daar heel consequent in, hij groet iedereen die hij tegenkomt! In het begin dat ik meeliep tijdens het uitlaten van de hond in hun dorp vroeg ik hem eens: ken je al deze mensen? Waarop hij antwoordde : nee niet allemaal maar ik zeg gewoon hoi of zo. En het werkt, met een glimlach op hun gezicht groeten de mensen hem terug!

Soms ben ik als ik aan de wal ben wel eens te enthousiast en denk ik iemand te kennen, begroet degene joviaal om dan tot ontdekking te komen dat het een volkomen vreemde is!

Of het is  weleens andersom dan wordt ik begroet en of gevraagd hoe het gaat en dan gaan alle radertjes in mijn hoofd heel snel heen en weer: wie is dit? waarvan ken ik hem/ haar ook alweer ? Om dan gaande weg het gesprek te denken oh ja!

Wat mij altijd verbaasde dat er mensen waren  die mijn man goed kenden hem met naam en toenaam begroetten en dan zo doorliepen! Terwijl ik ernaast liep!

Tijdens de vaarvakantie’s die wij als kinderen maakten met onze ouders maakten vond ik het altijd een heel bijzonder gevoel, wildvreemde mensen genietend van dezelfde omgeving even groeten. Vroeger als we een reisje mee mochten met onze vader op de veerboot en de Doeksen schepen passeerden elkaar of andere bekende schepen werd er ook altijd even getoeterd  als groet.

Als we nu met de boot gaan wordt iedereen  goedemorgen/ middag / avond  gewenst terwijl we onze plaatsen opzoeken. Dat probeer ik in het openbaar vervoer ook te doen maar dan moet je niet per ongeluk  in een stilte coupe gaan zitten! Daar wordt praten door mensen die er bewust voor kiezen niet op prijs gesteld!

En ja misschien is daar een knikje dan ook wel genoeg.

Gewoon  hoi of zo tegen elkaar zeggen

niet meer dan normaal toch? Je krijgt er vaak een glimlach voor terug!

Groet AKH