Kroonjaar

‘Goh, oma ‘ zegt mijn enige kleinzoon tegen mij “Wat hebben wij elkaar allang niet meer gezien.” Dat klopt. Al een hele maand niet…

Vroeger zagen wij elkaar meerdere keren per week in de tijd dat ik nog op hem paste.

Tegenwoordig is dat veel minder. Als ik dat inzicht met zijn moeder deel, merk ik dat dat haar raakt.

Maar ik besef tegelijkertijd dat het gaat zoals het gaat.

Daarna vraag ik uit de gein aan hem of het echt waar is, of hij echt tien wordt? Want dan zou het een kroonjaar zijn.

Nou daarop legt hij iets uit: 

“Kijk, oma, als ik al moet onthouden hoe oud jullie allemaal zijn, wat voor mij al moeilijk is, dan wil ik wel dat jij weet hoe oud ik ben”.

Mijn grapje komt verkeerd aan; voor hem is dat de harde werkelijkheid.  Bij deze geef ik hem volkomen gelijk.

Tenslotte hoor ik hem fluisteren bij het weggaan:

“Oma, ik ga je missen”

En nu op vakantie zijnde mis ik hem natuurlijk helemaal. Vooral op zijn verjaardag.

Groet SH

Advertenties

De  lift

Met zijn van school meegekregen Pietendilpoma in de hand, staat er een heel sip jongetje bij mij in de lift.

Als ik vraag wat hem verdrietig maakt, geeft hij aan dat er tegenwoordig gewezen wordt op de kleur van de Pieten. …..

En dat terwijl hij zich er eerder nooit van bewust was dat het ook zijn kleur is.

Moet het nu zo?

Groet SH

De lift

Hijgend bereikt mijn buurvrouw van zeven hoog nog net op tijd de lift.

Ze moet naar huis om andere schoenen aan te gaan trekken. Deze zijn veel te glad want ze is er net mee van de trap gegleden.

Ik heb er bewondering voor, dat ze iets aan haar overgewicht probeert te  doen, maar haar zoon lacht haar uit:

“Haastige spoed is zelden goed! “

Groet SH

Heerlijk avondje 

“Mam! Maar ga jij het dan niet missen?!”

Roept een van mijn dochters mij toe, als ik haar vertel, dat ik, op wat stiekeme kadootjes na, dit jaar aan (wat vroeger HET feest van het jaar was) voor de rest niets ga doen.

Natuurlijk mis ik het, maar mijn jongens zijn er niet zo van. Dus: Geen koopstress. Geen gedichten meer schrijven of speurtochten plannen. Niks inpakken. Zelfs niet gourmetten.

Zo gaat dat in het het leven, maak ik haar duidelijk voordat ik wegfiets en voor de show somber nog een traantje weet weg te pinken.

Maar stiekem verheug ik mij op het boek dat op me ligt te wachten en dat ik nu helemaal uit kan lezen.

Eindelijk.

Hij komt niet meer: Elk nadeel heeft  zijn voordeel.

Dat is het ultieme cadeau!

Groet SH

De lift

Het pubermeisje, dat gisteravond in de hal bij de lift met haar vriendje zat te blowen, ziet vandaag toch weer iets herkenbaars als ze mijn hond spot.

“Dat is toch dezelfde? Deze die ik gisteren heb gezien? ”

Ik bevestig het maar, omdat ze deur van de lift voor me open houdt, alhoewel ik toen absoluut niet degene was die hem op dat moment uitliet.

“Dat zou zo maar kunnen kloppen” is dan ook mijn halfzachte

tegenopmerking.

Soms is het gemakkelijk om te doen alsof je weet waar het over gaat.

Groet SH