About books and reading: Bruidsvlucht

Een van de mooiste romans die ik de laatste tijd gelezen heb, is toch wel deze van Marieke van der Pol.

Kortweg gezegd is dit een verhaal, over vier mensen, die toevallig bij elkaar in een vliegtuig zitten op een historische vlucht van Engeland naar Nieuw Zeeland, wat begint en eindigt met de dood van een van hen.

In 1953 wint de KLM de laatste grote luchtrace van Londen naar Christchurch. Er vliegen tientallen jonge vrouwen mee om te gaan trouwen met hun verloofdes, die al eerder geëmigreerd zijn, en daarom wordt deze vlucht in de volksmond de ‘Bruidsvlucht’ genoemd.

Dit is natuurlijk zeer toepasselijk, omdat de bruidsvlucht voor het voortbestaan van bijvoorbeeld een insectenkolonie essentieel is en dit boek bol staat van buitenechtelijke, onwelkome of zeer gewenste zwangerschappen.

Gaandeweg krijgt de lezer meer inzicht in het verloop van ieders leven en de onthulling daarvan is dan opeens niet meer zo spannend, maar het is dan ook geen thriller.

Zware  onderwerpen zoals het geloof, illegale adoptie, overspel, de Watersnoodramp en de nasleep van de Tweede Wereldoorlog worden niet geschuwd, maar de centrale vraag is of je kunt vluchten voor wie je bent.

Als je het wilt lezen, geniet dan van de poëzie in de zinsopbouw en van het feit dat elke punt en komma op de juiste plaats staan.

Niet voor niets verfilmd, met mijn jeugdheld Rutger Hauer in een van de hoofdrollen!

Groet SH

ISBN nummer 978 90 295 6712 1/NUR 301

Copyright 2007 Marieke van der Pol

Uitgeverij De Arbeiderspers

 — Deze blogpost bevat een affiliatie link. Dat betekent dat wanneer jij via deze link een aankoop doet, wij een klein percentage van het aankoopbedrag krijgen. Dit kost je niks extra’s maar je steunt mefrouw hier wel mee. Bij voorbaat heel veel dank hiervoor! —

Advertenties

De lift

Wild gebarend staat hij met iemand te praten. Ik zie het van verre al weer gebeuren.

Eenmaal samen aangekomen bij de lift, gedraagt hij zich als een belboy uit de jaren dertig.

Hij zet mijn tassen erin, vraagt naar welke verdieping ik wil en drukt voor me op de knoppen.

Glimlachend glijd ik in de lift naar boven. Ik geef hem nog net geen fooi.

Iedereen zijn eigen plezier.

Groet SH

Konijnen

Er is een hoop veranderd in de zorg sinds ik zelf op zeventienjarige leeftijd in het bejaardenhuis Ter Reede in Vlissingen werkte. In die tijd werd het beestje nog niet bij de naam genoemd. Tegenwoordig wordt er op een heel ander niveau met elkaar gecommuniceerd dan toen. De relatie tussen zorgvrager en dienstverlener is nu veel opener en meer gelijkwaardig, volgens mijn waarneming tenminste.

Ook is het niet meer te vergelijken met twintig jaar geleden, toen mijn schoonmoeder heel erg ziek was. Toen werd haar nog respectvol gevraagd of ze haar bh wilde uittrekken voor het maken van röntgenfoto’s…

Mijn moeder mocht vorige week de konijnen wel uit het hok laten van de röntgenologische assistent, terwijl ze net van de thuiszorg geleerd heeft dat het “dames” zijn!

Ik laat in het midden of het een verbetering is, maar ik weet wel dat je  tentijde van vervelende dingen, veel meer lol hebt.

Groet SH

Opruimen 

Zwerfafval vindt, in tegenstelling tot dat wat mijn oudste zus er regelmatig bij ervaart en waar mijn oudste dochter tijdens de “Himmelwike” naar op zoek ging ; naar mij toe zelf altijd wel een weg.

Patatbakjes, losse handschoenen, lege bier- en frisdrankblikjes, aanstekers, sigaretten- doosjes, haarbandjes, pennen en nog persoonlijker voorwerpen zoals natte zakdoekjes en zo; alles krijgt zijn eigen  verhaal.

Daarbij denk ik ook, net als zij: Hoezodan? Hoedan? Hoekandat?

Het is mijn fietsmandje waar in dat alles belandt en dat is echt geen prullenbak. Of zou men weten, dat ik het vervolgens niet in de berm gooi? Staat er soms een  bordje bij?

Tóch  mooi, dat er tenminste een paar mensen het besef hebben om de straat niet te vervuilen.

En ja, uhm….inderdaad. Ik ruim het nog op ook.

Groet SH

De lift

Het pitbulachtigehondje, dat door haar baasje in de hoek van de lift wordt geworpen en op de grond wordt gedrukt, heeft nou ook niet mijn liefde, zoals zij  tegen me gromt, maar ik vind  nu ook weer niet dat ze zo’n behandeling verdient. Daar leert ze niks van.

Als ik dat tegen haar baasje zeg, krabbelt hij terug. “Ze zoekt andere hondjes” is zijn verklaring. Eenmaal buiten zie ik hem het weer doen. Ik vind het zielig voor haar.

Had ik nou mijn eigen hond maar bij me gehad?

Stilletjes vervolg ik mijn weg.

Groet SH