Lampje

Bij de Nederlandse student bedrijfskunde Sam van Tol, ging een paar jaar geleden, tijdens een vakantie in Zuid Afrika een lampje branden. Hij ontdekte dat als er iets is wat kinderen uit sloppenwijken echt graag willen, het wel iets om op te schrijven is.

Meer dan 250 miljoen kinderen over de hele wereld namelijk, hebben geen toegang tot schrijfmateriaal. De ontwikkelingsgelden voor onderwijs, worden door overheden en stichtingen in eerste instantie vnl.  besteed aan de bouw van scholen en voor de aanstelling van personeel, waarbij er weinig overblijft voor schoolmateriaal. Als de schaars aanwezige schriften vol raken, is er geen geld is voor nieuwe.

Samen met een groep studenten uit Litouwen heeft Sam hiervoor een oplossing bedacht. Ze hebben een herbruikbaar schrift ontwikkeld wat bestaat uit blanco of gelinieerde whiteboard pagina’s in verschillende formaten: het Correctbook, met marker en minispons, om oneindig in te kunnen schrijven. Het heilig vuur was ontstoken.

Omdat Sam een groot voorstander is van sociaal ondernemen strijdt hij met zijn prijswinnende bedrijfsopzet (Rotterdamse Startersprijs) tegen wereldwijd analfabetisme. Tien procent van de B2B en 25 procent van de B2C omzet doneert Correctbook namelijk aan het goede doel en werkt hiervoor samen met de stichtingen Kwasa en Risa, die zorgen dat kinderen in nood voorzien worden van Correctbooks en ander schoolmateriaal.

“Rijk hoef ik er niet van te worden” zegt Sam, “Impact maken is belangrijker! “

Mefrouw staat helemaal achter deze gedachte en daarom zijn de Correctbooks eveneens verkrijgbaar in onze webwinkel.

Want ze hebben ook in onze maatschappij eindeloos veel gebruiksmogelijkheden: Studenten, schrijvers of vergadertijgers kunnen er supersnel aantekeningen in maken. Kinderen kunnen er in tekenen of spelletjes doen, thuis of op reis in de auto, het vliegtuig of de trein, het is overal te gebruiken. Op kantoor een handige vervanging voor al het papierwerk.

Bovendien veeg je niks uit als je er per ongeluk met je hand overheen veegt, alle notities zijn alleen uitwisbaar met het gummetje of een droge doek. Geen kliederboel, dus!

Bovenop al het andere is Correctbook ook nog eens ontzettend milieuvriendelijk door de enorme besparing aan papier en bovendien plant de organisatie een boom terug voor elke boom die bijvoorbeeld gekapt wordt voor verpakkingsmateriaal.

Misschien te laat voor het heerlijk avondje, al wordt je bestelling nog tot en met morgenavond gratis bezorgd in Leeuwarden e.o, maar misschien een overweging voor de Kerst?

Groet SH

NB. Correctbook produceert haar producten in Europa zonder uitstoot van schadelijke stoffen en CO2.

Advertenties

De lift

“Aardig wat bouwerij hier, of niet?” merkt de vriendelijke al wat oudere heer op. En inderdaad de geluidsoverlast van al het hak-, breek- en sloopwerk, waarmee, in ons flatgebouw sinds kort mee is begonnen, dringt zelfs tot in de lift door.

“Het moet eerst altijd slechter worden, voordat het beter wordt. “

Zegt hij wijsgerig.

Nadat we tot de conclusie zijn gekomen, dat dat op veel vlakken geldt,  wensen we elkaar een fijne dag toe.

Groet SH

De lift

Net op tijd komt mijn jonge benedenbuurman aanhollen;  hij perst zich bij ons in de lift en drukt op het knopje voor de tweede verdieping.

De forse man achter me, die naar zevenhoog gaat, grapt dat hij voor dat kleine stukje ook de trap had kunnen nemen.

Even is het stil, maar voor hij uitstapt werpt mijn anders zo beleefde buurman een taxerende blik achterom en antwoordt adrem:

“Dat zou jij eerder moeten doen! “

Thuis gniffel ik nog een beetje na, hij had niet helemaal ongelijk.

Groet SH

Mijn laarzen!

Mijn prachtige, stoere, bruinsuède Ecco’s!
Voor de foto trek ik ze nog één keer aan, maar daarna gaan ze echt weg, want het wordt levensgevaarlijk om er nog op rond te lopen, zo spekglad zijn de zolen er van geworden.
Vorige week gleed ik bijna onderuit. Mijn vorig jaar geopereerde knie sloeg dubbel en ik verging van de pijn. Van alles schiet er dan door je heen, maar mijn eerste gedachte gold stom genoeg vooral mijn laarzen en daarbij het besef, dat dit het einde van een warme liefdevolle relatie betekende……Al eerder had mijn heus vakkundige schoenenreperateur de diagnose gesteld: “hier valt niets meer aan te doen!” Terwijl hij toch echt van goede huize komt, zag hij er geen heil meer in om dit paar laarzen nog een keer te verzolen.
Toen had ik het al kunnen weten, maar eigenwijs als ik ben besloot ik om ze dan alleen nog maar te zullen dragen als het niet zou regenen of ijzelen. Met bovenstaande scène als gevolg, want dat heb je niet altijd zelf in de hand.

Ik heb dus eigenlijk nog mazzel gehad en er geen nare gevolgen van overgehouden, maar tegelijkertijd ben ik me van iets anders bewust geworden. Ik heb ook een tic.
Een laarzen-tic!
Zoveel paren, die ik me nog moeiteloos nog voor de geest kan halen, maar waarvan ik met net zoveel moeite afstand van heb moeten doen. Zoveel die er nog in de kast staan, maar die hèt net niet helemaal hebben.

Gelukkig staan de opvolgers allang klaar en draag ik die ook al vaak. Mooie halfhoge van Tamaris en super, zwarte suède van Gabor.

Wat wil een meisje nog meer!

Groet SH

Sinterklaasfeest 2003

In het hart van mijn zoon schuilt een speurder. Wanneer hij een cadeautje in zijn schoen vindt, gaat hij op zoek naar aanwijzingen dat er een Piet is geweest. Het was namelijk eenzelfde kaartspel wat hij was kwijtgeraakt en wat nu weer op wonderbaarlijke wijze is opgedoken.

In de hal vindt hij gelukkig blaadjes en andere sporen die naar zijn mening niet van ons of de honden afkomstig kunnen zijn, dus trekt hij de juiste conclusie.

In mijn hart bestaat al jarenlang een kleine angst. Al is die niet geheel ongegrond, want mijn kleindochter heeft me verteld, dat ze soms bidt tot God en als die gebeden verhoord worden is ze heel blij zegt ze vol enthousiasme, maar God hoort haar niet altijd en dan in ze intens verdrietig….

En net daar ben ik nu zo bang voor in deze tijd van het jaar, want je kind zal maar stiekem zijn of haar schoen zetten en een Sinterklaasliedje zingen waar jij niet bij bent, dan heb je heel wat uit te leggen.

Voorlopig is dat in al die tijd nog nooit gebeurd en gaan we vrolijk naar de intocht. De raderboot die de Sint hier gebruikt, omdat de stoomboot te groot is voor de stadsgrachten, vaart voorbij en mijn zoon rent mee met de snelheid van het schip. Langs bermen, loop- en fietspaden en de modderige hellingen van de walkant volgen zijn vader en ik; hem angstvallig in de gaten houdend.

We lopen ook nog even mee met de optocht, maar als hij moe wordt en moet plassen keren we huiswaarts, waar ons pizza, ijs en een spelletje Uno wachten. Als hij dan ook nog mag opblijven,  voor de finale van het Junior Songfestival, kijkt mijn zoon me gelukzalig aan: “Het lijkt wel kinderdag!”

Alvorens de uitslag bekend is, slaapt hij.

Laat het heerlijk avondje maar komen!

Groet SH