De Lift

Het stel opgeschoten jongeren zet doodgemoedereerd het gesprek voort als ik de lift inkom:

“Over twee jaar ben jij ook zestien, dan doe je ook niet alles meer volgens de regels van je ouders ” beweert de één ervan stellig.

“Jij kan nu toch ook niet alleen doen wat je zelf wilt ” werpt de andere tegen.

“Nee. Maar wel tot in hoge mate. Ik denk dat mijn gedrag vrij normaal is ” zegt de eerste.

Het klinkt niet eens arrogant; het klinkt net alsof er verder niemand bij betrokken is en hij alleen de wereld in pacht heeft.

Ik vind het bijna jammer, dat ik op mijn bestemming ben aangekomen, want alhoewel ik razendnieuwsgierig ben geworden naar de aanleiding en de afloop van deze discussie; moet ik wel de lift weer uit.

Oh, zestien zijn; zo overtuigd van jezelf en met de wereld nog aan je voeten; hoelang is dat geleden?

Groet SH

Advertenties

De lift

Giebelend laten ze elkaar, gebogen over hun mobieltjes, filmpjes zien. Het zijn pre- pubers  van een jaar of tien, twaalf.

“Serieus, je mag niet lachen om hoe ik lach”, dekt een van de twee zich alvast in, voor wat er komen gaat.

Als de lift op mijn verdieping stopt hoor ik tot in alle hoeken, een klaterende meisjeslach schallen…

Voor mij heerlijk herkenbaar, maar gelukkig ziet de aanstichtster ervan, mij niet met een glimlach weggaan.

Groet SH

De lift

“Die schoonmaker is lekker bezig” zegt de ene mevrouw zomaar. En ze heeft gelijk, want de plaatsvervanger van de conciërge is in de hal de ramen aan het zemen.

“Dat moeten ze bij mij ook ook nog doen” zegt de andere. “Dat was toch ook de bedoeling….” doe ik een duit in het zakje, terwijl we gezamenlijk de lift instappen.

“Daarom ik ga het zelf niet doen, ze moeten eerst maar bij mij buitenom komen” snuift een van de twee, als ze op twee hoog de lift uitstuift.

“Precies beloofd is beloofd” bevestig ik haar nog.

Het wachten is op de glazenwassers.

Groet SH

#plasticfreejuly

Sinds een jaar alweer spaar ik alle plastic dopjes en doppen van potjes en potten, tubes, flessen, limonadeblikken, zuivelkartonnen, flacons en wat dies meer zij op.

Bijna maandelijks gaat er een zakvol naar de school van mijn kleinzoon, die ze weer doneert aan een inzamelingsactie voor blindengeleide- of andere hulphonden. Wat op zich al een goed doel is, terwijl en passant, door de recycling van al die verzamelde doppen; het milieu ermee gediend is.

Toch blijft er steeds een schuldgevoel aan mij knagen. Want al die zakken vol, betekenen maar één ding: plastic vrij leven is bijna niet te doen. Ik haal het zelf in huis en al heb ik er dan een mooie bestemming voor gevonden waarmee ik dat schuldgevoel af kan kopen, het feit blijft er wel.

Voor een plastic vrij leven, moet je leren omdenken. Er bestaan in veel gevallen, in ieder geval voor wegwerp plastic, voldoende milieuvriendelijke alternatieven. Soms moet je er even naar op zoek, maar ze zijn zeker te vinden. Al zou ik het voor al die dopjes nog niet weten.

Wat ik wel kan proberen is ze niet meer in een plastic broodzak te gooien, maar in een stoffen tasje of een kartonnen doos, dat scheelt ook weer, want je kunt de bakker vragen om het brood in je eigen voilebroodzak te verpakken en dan ben je weer een klein stapje verder.

Alle beetjes helpen!

Groet SH

De lift

Mijn oud collega, die op zeven hoog woont, straalt ; zoals ze zwaar zwanger van haar tweede voor me staat, in de lift.

“Goh, ik wist niet dat je in verwachting was. ….” zeg ik verbaasd.

Trots vertelt ze me wanneer ze is uitgerekend en hoe blij ze ermee is. Haar geluk spat ervan af.

Ik weet op datzelfde moment, dat ze nooit meer zó mooi zal zijn.

Groet SH