De lift

Buurvrouw gaat verhuizen en als ik haar zie slepen met een deel van haar spullen probeer ik mee te leven.
Op mijn meest vriendelijke toon informeer ik of dit de laatste loodjes zijn.
Haar vriend verzucht, terwijl hij nog wat bij elkaar sprokkelt om in de lift te tillen:

 ” Nou, misschien niet de laatste, maar wel loodzwaar”.

Ik wens hun veel succes;  de humor is er al.
Groet SH
Advertenties

Niks veranderd

Vandaag vertelde mijn moeder mij, dat zij ooit voor de geboorte van mijn oudste zus de hele babyuitzet van haar nicht kado gekregen heeft.
Ik kreeg datzelfde van een ex-buurvrouw en tevens vriendin voor de geboorte van mijn eerste kind. 
Mijn (schoon-) zussen en ik wisselden ook regelmatig babykleertjes uit. Als die dan uitgezocht moesten worden, zat mijn oudste dochter op de eerste rij. 
Want uit de langverwachte Pamperdozen kwamen verschillende categorieën voorbij: Behouden, wassen, twijfel of iets voor het goede doel van de familie Houter op Vlieland;  een compound in Zuid Afrika.
Als er dan nog iets overbleef, was het voor haar pop.
Deze week stond ik tot mijn eigen verbazing wederom babykleertjes op zo’n zelfde manier te schiften. Maar nu met haar, voor haar zus. 
En weer waren er de twijfels, maar die werden opgelost, door moderne technieken zoals FaceTime, zodat de aanstaande moeder zelf kon beslissen, wat ze wilde behouden.
Ook nu ging er een substantieel deel naar een goed doel.
En ook deze keer zat mijn oudste te azen op de restjes, alhoewel voor heel andere doeleinden dan voor haar pop.
Als ik zo naar mijn waslijn kijk, heb ik gekregen, wat ik nooit meer verwacht had; er hangt een babywas en wat ben ik blij!
Tussen ( groot-) moeders, vriendinnen, tantes, nichtjes en andere al dan niet anders aanverwanten is er al generaties lang sprake van een circulaire economie.
Ons eerste keus kinderen liggen gewoon in gebruikte kleding. Met tweede, derde of meerhands is helemaal niks mis.
Dat zie je wel aan de wieg waarin ik zelf heb gelegen. Die gaat nu mee van Vlie naar Ameland.
De cirkel is rond. 
Groet SH

De lift: Des honds

“Je moet je hond beter op moet voeden!” riep laatst een oud klasgenootje tegen mij.

En inderdaad vertoont mijn hond  herhaaldelijk het gedrag waar zij dus aanstoot aan nam.
Maar is het erg als Hunter zijn neus opeens in jouw kruis steekt om je beter te leren kennen of om te bepalen wie jij ook alweer bent?
Alleen maar als je jezelf afvraagt, zoals laatst iemand in de lift: 
“Oh, heb ik me daar wel goed gewassen?”
Sorry, maar ik ga een oud beest geen nieuwe kunstjes leren.
 Het is des honds.
Groet SH

Haar

Sinds mijn op Vlieland geboren dochter naar  Ameland verhuisd is, heb ik een probleem: Mijn haar wordt niet meer geknipt. Tenminste niet zo vaak als het zou moeten gebeuren en ook niet zo regelmatig als vroeger gebruikelijk was, toen zij nog thuis woonde en mijn vaste kapster was. 
Dat dat niet gebeurt valt op. Het is zelfs zover, dat één van mijn collega’s het haar uit mijn gezicht strijkt en heel lief vraagt of ik nog wel wat zie.
 
Dus ik begrijp wat het voor mijn moeder, zussen en aangetrouwde nicht betekent, nu hun vaste kapster verhuist vanaf Vlie naar de wal. Je zult haar maar zo kunnen gaan missen.
Maar misschien moest ik eerst op vakantie naar Egypte om bij de kapster aldaar een verhelderend inzicht te krijgen.
 
Nooit was er iemand zo voorzichtig met een schaar. Nog nooit heeft er iemand met  zoveel liefde en passie mijn haar geknipt. Voor haar was het helemaal nieuw om uiteindelijk te ontdekken wat het resultaat zou zijn.
Voor mij was het resultaat een onderkenning van wat ik eigenlijk even was vergeten:
Met mijn haar zou het niet zo moeilijk moeten zijn om een nieuwe kapster vinden, die er wel wat van kan maken.
Dat mijn dochter definitief niet meer terugkomt is nu wel duidelijk.
Ik ga op zoek!
Groet SH
.

Kroonjaar

‘Goh, oma ‘ zegt mijn enige kleinzoon tegen mij “Wat hebben wij elkaar allang niet meer gezien.” Dat klopt. Al een hele maand niet…

Vroeger zagen wij elkaar meerdere keren per week in de tijd dat ik nog op hem paste.

Tegenwoordig is dat veel minder. Als ik dat inzicht met zijn moeder deel, merk ik dat dat haar raakt.

Maar ik besef tegelijkertijd dat het gaat zoals het gaat.

Daarna vraag ik uit de gein aan hem of het echt waar is, of hij echt tien wordt? Want dan zou het een kroonjaar zijn.

Nou daarop legt hij iets uit: 

“Kijk, oma, als ik al moet onthouden hoe oud jullie allemaal zijn, wat voor mij al moeilijk is, dan wil ik wel dat jij weet hoe oud ik ben”.

Mijn grapje komt verkeerd aan; voor hem is dat de harde werkelijkheid.  Bij deze geef ik hem volkomen gelijk.

Tenslotte hoor ik hem fluisteren bij het weggaan:

“Oma, ik ga je missen”

En nu op vakantie zijnde mis ik hem natuurlijk helemaal. Vooral op zijn verjaardag.

Groet SH