Horjus

Zit ik net, tijdens de Ibizamarkt te Heerenveen lekker even op een bankje van het zonnetje en de muziek te genieten, spreekt onbekende jongeman mij aan. Of ik het allemaal wel leuk vind? En;

Of hij me mag interviewen?

Nou, ja, natuurlijk wel.

Want voor de promotie van mefrouw’s eco-shop;  de webshop van mijn oudste dochter doe ik alles.

Het was André van de Leeuwarder Courant, zo had hij zichzelf voorgesteld en daar zocht ik verder niks achter. Ik vertelde unverfroren dat mijn hippie kleding speciaal voor de gelegenheid was uitgekozen en wist niet dat ik daarmee mijn eigen glazen ingooide, want achteraf gezien, had hij vooraf al zijn eigen programma opgesteld.

Op het moment dat we elkaar de hand gaven en we onze achternaam noemden, gingen er rillingen door mijn lijf;

Hij is familie.

Notabene: We zouden elkaar terug kunnen vinden in het genealogie boek over onze familie en zijn misschien wel van de zelfde tak, alhoewel ik dat laatste betwijfel.

Hoe bizar kan het leven soms zijn.

Helaas heeft deze ontmoeting niet geleid tot een vernoeming in het artikel wat hij over de markt heeft geschreven. En helaas heeft zijn artikel de gedrukte krant niet gehaald.

Terwijl mijn dochter en ik nog alles uit de kast haalden om bepaalde producten van mefrouw’s eco-shop aan te prijzen, zat er in zijn hoofd al een heel ander verhaal.

Het onze was er niet bij.

Volgende keer beter.

Groet SH

Advertenties

De lift

Op het balkon pakt mijn kleindochter er wat kussens bij, om er lekker mee te gaan liggen loungen:  “Even chillen, oma!” zegt het tevreden mens van vier jaar oud.

In de lift van boven naar beneden, alwaar haar vader haar op staat te wachten, showt ze me haar ballet moves.

In haar ogen zijn de barre en de spiegel er speciaal voor dat doel aangebracht.

Verbaasd en geamuseerd blijf ik achter; die kleine guit; die kleine artiest in wording: ze zal het nog ver schoppen .

Heerlijk om zo relaxed in het leven te staan.

Groet SH

Alarm

De middag nadat mijn zoon veilig teruggekeerd is van zijn vakantie in Spanje; van de vakantie, waarvan ikzelf gezegd heb dat je die een keer in je leven moet beleven; belandt hij per ongeluk met mij en een vriendin van mij in een gesprek.

Hij komt er zelfs gezellig bij zitten.

Op dat moment zie ik hem met andere ogen; de ogen van iemand die ook van hem houdt, maar die dezelfde bange vragen stelt, die ik vooraf aan zijn vakantie ook had. Omdat haar dochter op het punt stond, om de zelfde weg te gaan. Naar Portugal en met een vriendinnengroep;  net zoals hij in Blanes was, met zijn vriendengroep.

En opeens is hij de ervaringsdeskundige, als de stoere jongen, die het allemaal al had meegemaakt.

Ik geef aan dat het nog maar zo kort geleden lijkt, dat wij;

zij om haar dochter en ik om hem, ons zorgen zaten te maken, omdat we ze zelfstandig naar school moesten laten fietsen en dat soort dingen.

Volgens hem was dat niet aan de orde, want iedereen zou zogenaamd voor wel elkaar zorgen. En vervolgens hoor ik, dat zijn vrienden hem ook weleeens in de steek hebben gelaten en dat hij toen ook maar moest zien, om dronken en wel, weer in het appartement te komen. In Blanes dus.

Ik moest aan Koen denken, die, de afgelopen zomer,  zeventien jaar oud, bij het Gardameer, is verongelukt door stomme fouten. Zijn ouders waren weliswaar in de buurt, maar konden hem toch ook niet beschermen, want je moet ze nou eenmaal loslaten. Koen werd op een gegeven moment wel vermist door zijn broer en zijn vrienden; maar iedereen dacht op dat moment misschien wel dat het niet zo’n vaart zou lopen.

Ik hou mijn hart vast voor alle kinderen; vooral voor die van mij en ik hoop van harte, dat de dochter van mijn vriendin de raad van haar moeder heeft opgevolgd:

Hoe ernstig de situatie ook is: altijd bij elkaar blijven!

En dan wil ik er nog iets aan toevoegen: ga gelijk op zoek als er eentje mist.

En sla alarm!

Groet SH

De lift

Helemaal blij kondigt de jonge vrouw (die ooit mijn dwalende hond terug heeft gebracht) aan, dat ze gaat verhuizen.

Alle redenen, die ze voor deze beslissing aanvoert, zijn legitiem, want met zoveel overlast zijn de rotzooi, de stank en het lawaai voor haar inderdaad niet meer te harden.

Als ik de lift uit ga, schiet me een woordspeling op een bekend gezegde te binnen:

‘ Je kunt het meisje wel uit de flat halen; maar de flat niet uit het meisje. ‘

Zij wil het tegendeel bewijzen en vertrekt naar een dorp.

Dat geeft te denken, maar ik snap het.

De tijd zal het leren.

Groet SH