Horjus

Zit ik net, tijdens de Ibizamarkt te Heerenveen lekker even op een bankje van het zonnetje en de muziek te genieten, spreekt onbekende jongeman mij aan. Of ik het allemaal wel leuk vind? En;

Of hij me mag interviewen?

Nou, ja, natuurlijk wel.

Want voor de promotie van mefrouw’s eco-shop;  de webshop van mijn oudste dochter doe ik alles.

Het was André van de Leeuwarder Courant, zo had hij zichzelf voorgesteld en daar zocht ik verder niks achter. Ik vertelde unverfroren dat mijn hippie kleding speciaal voor de gelegenheid was uitgekozen en wist niet dat ik daarmee mijn eigen glazen ingooide, want achteraf gezien, had hij vooraf al zijn eigen programma opgesteld.

Op het moment dat we elkaar de hand gaven en we onze achternaam noemden, gingen er rillingen door mijn lijf;

Hij is familie.

Notabene: We zouden elkaar terug kunnen vinden in het genealogie boek over onze familie en zijn misschien wel van de zelfde tak, alhoewel ik dat laatste betwijfel.

Hoe bizar kan het leven soms zijn.

Helaas heeft deze ontmoeting niet geleid tot een vernoeming in het artikel wat hij over de markt heeft geschreven. En helaas heeft zijn artikel de gedrukte krant niet gehaald.

Terwijl mijn dochter en ik nog alles uit de kast haalden om bepaalde producten van mefrouw’s eco-shop aan te prijzen, zat er in zijn hoofd al een heel ander verhaal.

Het onze was er niet bij.

Volgende keer beter.

Groet SH

Advertenties

Back to school

Het afgelopen schooljaar was ik, dankzij een sabbatical van mijn zoon,  voor het eerst in 37 jaar gevrijwaard van het strakke regime van schoolvakanties, sportdagen, ouderavonden, tienminutengesprekken, schoolreizen, tentamens, examens enz. Nu hij zich voor een nieuwe studie heeft ingeschreven, gaan we letterlijk terug naar school, al zal mijn rol daarin een stuk bescheidener zijn dan vroeger.

Ik stel me zo voor dat ik nog steeds wel zijn sportkleding uit zijn in de hoek gesmeten sporttas zal moeten vissen, om die in de was te doen en dat míjn wekkertje ook nog wel op tijd af zal gaan, om hém op tijd in beweging te krijgen.

Ook sta ik vast, net als al die duizenden andere ouders, maandag ook weer te bedenken wat er in zijn Brown Paper Bag (herbruikbare lunch-zak) moet en vul ik zijn Klean Kanteen (Sportdrinkfles) onder de kraan, want die keuze was dankzij mefrouw’s ecoshop gelukkig niet zo moeilijk.

Er is een ruim aanbod aan duurzame lunchverpakkingen en drinkflessen voor iedere scholier of student, die zijn eigen boterhammen mee naar school neemt, want je wilt ze natuurlijk niet opschepen met een dagelijkse hoeveelheid restafval. En als ze bijvoorbeeld niet met pakken papier in hun tas willen lopen slepen is een Correctbook (whiteboard schrift) reuze handig!

Voor de rest zal hij het zelf moeten uitzoeken en doen.

Er zal van hem een veel grotere zelfstandigheid verreist  worden dan voorheen.

Maar dat is ook iets wat je van een HBO student mag verwachten, toch?

Ik heb er alle vertrouwen in.

Groet SH

Shop hier nog meer Back to school producten.

A problem as old as Eve

“Ah, een plastic tampon!” roept een mevrouw als ze voor de kraam van mefrouw’s eco-shop langs loopt. “Die zijn heel goed voor het milieu”.

Mijn moeder en ik lachen heimelijk, een typisch geval van “de klok wel horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt.” De mevrouw loopt helaas te hard om het haar precies uit te leggen maar dat kan hier op deze plek natuurlijk wel.

Om te beginnen is de menstruatiecup juist helemaal geen tampon. Het is een zoals de naam al doet vermoeden, cupje die het menstruatiebloed opvangt in plaats van het absorbeert. De opname capaciteit van een Ruby Cup is drie keer een super tampon!

Veel vrouwen denken dat het een nieuwe vinding is maar dat is niet helemaal het geval, want de in Amerika geboren actrice, auteur en uitvinder, Leona W. Chalmers patenteerde in 1937 al de eerste menstruatiecup. Helaas won de wegwerp tampon het aan populariteit maar wat wij erg veel horen van mensen in onze kraam is dat iedereen tegenwoordig wel iemand kent die een menstruatiecup gebruikt en dat die mensen, stuk voor stuk lyrisch zijn! Net als ik! Lees hier mijn persoonlijke verhaal.

En als laatste is de cup absoluut niet gemaakt van plastic want we weten allemaal wat dat met onze aarde doet. De Ruby Cup is gemaakt van 100% zachte medische siliconen en zal daardoor ongeveer tien jaar meegaan. Misschien besef je, je het niet maar de gemiddelde vrouw gebruikt gemiddeld 12.000 menstruatie producten gedurende haar hele vruchtbare leven. Dus het gebruik van een Ruby Cup zal je bijdrage aan de enorme wereldwijde afvalberg en de impact hiervan op het milieu dan ook dramatisch verminderen.

En dat is nog niet alles, zelfs je portemonnee profiteert ervan. De aanschaf van een menstruatiecup is gelijk aan de kosten voor 5-6 maanden aan traditionele producten. Dus levert het ook nog eens een lange termijnbesparing van 95% op.

Als bonus via het ‘Buy one, give one’ programma wordt voor elke Ruby Cup die verkocht wordt, eentje gedoneerd aan een meisje of vrouw in een van de geselecteerde ontwikkelingslanden. Dit heeft een enorm positief effect op de kwaliteit van leven en de gezondheidstoestand voor deze vrouwen.

“I have found the answer to a problem as old as Eve”

-Leona W. Chalmers-

MR

Koop hier je Ruby Cup

Not a picture perfect

Vorige week was de verkiezing schoonste strand van de Waddeneilanden. Het mooie eiland Vlieland waar ik ben opgegroeid heeft deze eervolle titel gewonnen.

Helaas, laat deze iconische foto, geschoten door Dirk Bruin, zien dat de werkelijkheid op Vlie niet altijd één groot feest is en als je de blog’s van AKH over zwerfvuil op Vlieland volgt ben je, je nog meer bewust van de feiten.

Ook bij feestelijkheden zijn genoeg slagen te slaan op gebied van #plasticfree. Denk bijvoorbeeld aan stoffen slingers deze zijn er in vele soorten, maten en vrolijke designs en gaan jaren mee!

Liefs mefrouw’s eco-shop

#plasticfreejuly

Sinds een jaar alweer spaar ik alle plastic dopjes en doppen van potjes en potten, tubes, flessen, limonadeblikken, zuivelkartonnen, flacons en wat dies meer zij op.

Bijna maandelijks gaat er een zakvol naar de school van mijn kleinzoon, die ze weer doneert aan een inzamelingsactie voor blindengeleide- of andere hulphonden. Wat op zich al een goed doel is, terwijl en passant, door de recycling van al die verzamelde doppen; het milieu ermee gediend is.

Toch blijft er steeds een schuldgevoel aan mij knagen. Want al die zakken vol, betekenen maar één ding: plastic vrij leven is bijna niet te doen. Ik haal het zelf in huis en al heb ik er dan een mooie bestemming voor gevonden waarmee ik dat schuldgevoel af kan kopen, het feit blijft er wel.

Voor een plastic vrij leven, moet je leren omdenken. Er bestaan in veel gevallen, in ieder geval voor wegwerp plastic, voldoende milieuvriendelijke alternatieven. Soms moet je er even naar op zoek, maar ze zijn zeker te vinden. Al zou ik het voor al die dopjes nog niet weten.

Wat ik wel kan proberen is ze niet meer in een plastic broodzak te gooien, maar in een stoffen tasje of een kartonnen doos, dat scheelt ook weer, want je kunt de bakker vragen om het brood in je eigen voilebroodzak te verpakken en dan ben je weer een klein stapje verder.

Alle beetjes helpen!

Groet SH