All that we share

Oordelen en veroordelen. Ik zie het in mijn omgeving vaak gebeuren en ik ben moeder Theresa ook niet. Ik doe het ook. Ik probeer open minded te zijn en vaak lukt dit, maar niet altijd. Bij lange na niet altijd, helaas. 

Ik vraag me af waarom ik dit soms doe. Is het een gewoonte? Is het makkelijker om te oordelen? Is het zodat ik m’n ego kan voeden, zodat ik me beter kan voelen? En wanneer doe ik het dan, als ik het doe? Oordeel ik als ik me onzeker voel? 

Namasté

“I honour the light, love, truth, beauty & peace within you, because it is also within me”.

Maar hoe mooi zou het zijn als we, in plaats van te kijken naar de verschillen, leren en durven te kijken naar de overeenkomsten? Durven we te kijken naar wat we herkennen in elkaar met een open blik, zonder oordeel. Kunnen we naar elkaar kijken vanuit liefde vanuit het licht? 

Durf jij? 

Namasté.

ER

Zal ik?

Elk jaar is er die twijfel. Ga ik, of ga ik niet? Zal ik, of zal ik niet. Wil ik, of wil in niet. Elk jaar ben ik aan het twijfelkonten en elk jaar is het antwoord nee. En elk jaar weet ik niet of ik nu blij moet zijn met dit antwoord, of niet. 
En mijn zus? Mijn zus gaat er gewoon voor. Die keiharde bikkel; ze ziet ergens staan dat ze zich zou kunnen opgeven en ze geeft zich op. Geen twijfel, gewoon doen. Typisch mijn zus! Wat een held! 
De Telegraaf loopt echter wel iets mis. De Telegraaf breekt met de traditie van het Unox-meisje op de voorpagina. Ze weten niet wat ze missen daar bij de telegraaf. Ze is dapper, besluitvaardig, impulsief, houdt van een grapje en een dolletje, ze stond 1 januari in bikini met muts van Unox te rillen in de kou en dit alles met een prachtige smile van oor tot oor. Als je dan geen Unox-meisje bent dan weet ik het ook niet meer!

ER