Vanmorgen las ik een artikel in de Volkskrant dat ging over dat mensen in het Noorden twee keer per dag zouden poepen. Als het over poepen gaat, heb je mijn aandacht. Ik heb namelijk last van spastische darmen, dus het toilet is een van mijn beste vrienden. Achteraf bleek het artikel te gaan over het slechte onderzoek. Maar dit zet me wel weer aan t denken.

Gisteravond belde mijn vriendin CW, op een gegeven moment zegt ze: wacht even Fook, ik moet een scheet laten. “Haha, ik ook. Komt gewoon omdat ik jouw stem weer hoor.” Altijd als we samen zijn hebben we t wel even over ons poepgedrag. We kunnen rustig bij elkaar scheten laten, geen probleem.

Het is erg vervelend als je in een wokrestaurant zit en je moet rennen dat je op de wc komt, of dat je er altijd rekening mee moet houden, wat je eet. Dit doe ik niet altijd en daar ondervind ik dan ook weer snel de consequenties van. Ik zou al blij zijn als ik elke dag normaal zou kunnen poepen, bij mij is het eerder andersom, vijf dagen aan de dunne en twee dagen normaal.

Er zijn ook stellen die al jaren bij elkaar zijn en die nooit een scheet in elkaars bijzijn laten. Dit gaat mij nooit gebeuren. Ik moet namelijk regelmatig een scheet laten en als ik dit niet doe, krijg ik ontzettende buikpijn.

Mijn directe omgeving weet van mijn probleem, een vriend vraagt ook altijd als ik weer naar de wc ben gegaan. “Heb je weer last van SD?” (SD= spastische darmen)

Zo ging ik een keer op een tweede date met een jongen en op een gegeven moment vraag ik hem hoe hij over scheten laten denkt. “Nee, dat kan niet, een vrouw hoort echt geen scheten te laten.” Ja, hoor, wij ruiken naar bloemetjes. Heb dus deze jongeman verteld dat we er dan meteen maar mee kunnen stoppen, want het gaat hem echt niet worden, als ik geen scheet in zijn bijzijn kan en mag laten. Het was dus ook de laatste date.

Een beetje poeppraat, ik ben er niet vies van.

FR