Quote of the Friday: Taurus


“Taurus stay up late every night.

  Regret it every morning and

  then do it all over again.”

       -unkown-

            
Morgen is t eindelijk zover! Mijn broertje gaat mee naar z’n eerste echte grote feest, een hardstyle feest. Ik heb er zin in! De voetjes van de vloer en de volgende ochtend moe en voldaan terug met de trein. 
De quote past daar helemaal bij en we zijn allebei een stier!
Let’s dance!
FR

Advertenties

An die (hand)arbeit

imageOp de montessori-school in Enschede vond ik vrijdag altijd de leukste dag.
’s Ochtends hadden we tot de kleine pauze eerst gewoon vrij werken en dictee. Na de pauze verkeersles, daarna Engels en tussendoor keken we het weekjournaal . Na het overblijven hadden we altijd handenarbeid (dat had natuurlijk wel een andere naam, maar dat ben ik vergeten).

Het leuke hiervan was, was dat je zelf uit een aantal mogelijkheden kon kiezen, wat je leuk leek en wilde leren en dit was altijd een duur van vier weken. Je werkte dan in kleine groepjes en dit werd begeleid door ouders. Dit was mijn favoriete onderdeel van de week. Vier weken origami, vier weken figuurzagen, vier weken doosjes maken met de allermooiste stofjes erheen, maar ook breien, kalligrafie schrijven, collages maken, timmeren, tuinieren, papier-maché of solderen. Heel divers en als je iets toch niet zo leuk vond? Ach het duurde toch maar vier weken. Ook werd er altijd goed op de seizoenen ingespeeld. Zoveel nieuwe vaardigheden die je kon leren, ontdekken en ervaren, je kan het allemaal met je handen doen en het duurde nooit té lang. Behalve als je voor je gevoel echt iets moois aan het maken was, maar soms werd toch afgeraffeld door tijdgebrek. Meestal kon ik niet wachten totdat het weer vrijdag was en ik weer verder kon werken aan mijn project.

Waar ik vroeger stiekum best trots op was, was dat mijn moeder de kookles voor haar rekening had genomen. Altijd als we ons weer moesten inschrijven voor een nieuwe vierweekse workshop, zaten de “kooklessen” van Mama altijd als eerste vol. Zo was het de ene week was het pannenkoeken bakken, de andere week koekjes bakken, met de Sinterklaas periode uiteraard pepernoten, de derde week volgens mij pizza of soep (dit weet ik niet meer zeker) en de laatste week werd altijd afgesloten met gourmetten. Het was elke keer weer een groot succes!

Niet veel van de gemaakte projecten zijn bewaard gebleven, ik geloof dat mijn moeder nog wel ergens de prachtig gemaakte fruitschalen van mij en Eef heeft en mijn egel van klei staat in de kast bij haar. Elk jaar hangt er in mijn kerstboom een prachtig kerstengeltje. Zo kwam ik laatst in een verdwaalde doos nog een marionetpop, wat breiwerkjes en deze dia met eigen gedicht tegen.

Een dia? Huh? Hoe dan? Hoor ik in mijn hoofd mijn broertje vragen.
Dat is echt “old-skool”!!

FR

Quote of the Friday: Albert Camus

image

“Don’t walk behind me; I may not lead. Don’t walk in front of me; I may not follow. Just walk beside me and be my friend.”

– Albert Camus –

Met het skûtsjesilen kwam ik een aantal oude vriendinnetjes weer tegen, dat zette mij aan het denken over mijn vriendinnen in mijn leven. Toeval treft dat mijn moeder een blog plaatst over vriendinnen. Ik stuur haar een apje dat ik een gelijk soort blog wilde schrijven, dus bij deze…

Vriendinnen zijn er in verschillende soorten en maten. Het begint al op de basisschool; ik had een beste vriendin op school, schoolpleinvriendinnetjes, speel-, overblijf-, buurt-, sport-, Vlieland-, vakantie-, mijn zusje (maar dat noem je als kind écht niet je vriendinnetje), mijn nichtje (toen die naast me in de wieg werd gelegd, werd het automatisch mijn allerbeste…) en mijn grote zus (mijn grote vriendin).
Na je basisschoolperiode en een aantal verhuizingen probeer je een heleboel vriendschappen in stand te houden, maar goed, dan leer je vriendinnen komen en gaan, maar een aantal van de hiervoor genoemde vriendinnetjes zijn er nog steeds.

Als puber en jong-volwassene loop je eigenlijk ongeveer het zelfde rijtje weer af; school- , buurt-, hang-, Vlieland-, vakantie-, stage,- Engeland-, werk-, maar ook vriendinnen van vriendinnen worden ook weer vriendinnen en de vriendinnetjes van vrienden worden ook weer vriendinnen. Maar goed dan leer je weer vriendinnen komen en gaan, kun je enorm op je bek gaan en erg gekwetst worden, maar gelukkig zijn een aantal van de hiervoor genoemde vriendinnen er nog steeds.

En als volwassene heb je eigenlijk weer het zelfde riedeltje, maar nu heb je al geleerd dat je in sommige vriendschappen niet zoveel energie hoeft te stoppen, als je vroeger gedaan zou hebben, want je weet al dat het voor een bepaalde periode is of dat ze een bepaald soort vriendin is.

Iedereen heeft het druk, dus soms duurt t even om elkaar weer te zien. Met sommige vriendinnen heb je aan een half woord genoeg, sommige hoef je maanden niet te zien en ga je gewoon weer verder. Een andere zie je alleen op Vlieland en dan is het ook goed. Met de één sport je, de ander ga je terrassen, met de ander kijk je een filmpje en met anderen heb je het over gerust uren over poep. En dan blijven er nog een aantal over, : mijn ouwe ouwe schoolvriendinnetje van Vlieland (waar ik zelfs dezelfde tattoo mee heb terwijl ruzie niks vreemd is), mijn nichtje en mijn zusters, mijn valse zuster ( mijn allerbeste vriendje) en moeke.

Het maakt eigenlijk niet uit hoe en in welke vorm. Het begint bij een basis en zoals eigenlijk het met alles is, als de basis maar goed is. Of zoals ik vaak zeg op het werk: het begint bij de basis, maar zo is het met alles. Een goed recept, een kledingcollectie, een concept, een muziekstuk, een outfit, een collage, een studie, een sport, etc, etc.

Wat ik een fijne gedachte vind, is dat mijn basis er is en dat die blijft, maar dat hoe oud ik ook ben steeds weer nieuwe vriendschappen kan sluiten.

Vriendinnen, in welke vorm dan ook, ik ben blij dat ze er zijn.

FR

Quote of the Friday: Seniorenmoment

image“Één haar op het hoofd is beter dan twee op de borstel.”
– onbekend –

Met het opruimen van het magazijn vond ik een leuk boekje. Oeps, een seniorenmoment. Toen ik bij deze quote kwam, moest ik meteen aan mijn Pake denken, want deze geldt totaal niet voor hem. Zolang ik leef heeft hij al een kale kop, met een paar haren erop, maar met een mooie krans.

Als klein meisje wilde ik al kapstertje spelen. Dan zat ik op de eettafel, met mijn korte pootjes bungelend over de rand en hij op de stoel, dan moest hij een theedoek om als kapkleed en dan had ik alle borstels en kammen die er waren en een soort aftershave netjes uitgestald naast mij op de tafel. En dan speelde ik kapstertje, altijd bleef Pake rustig zitten, totdat ik er weer genoeg van had. Voor mijn gevoel kon ik uren borstelen en net alsof knippen, die paar haren meer of minder, het maakte hem niets uit. De finishing touch was altijd met de aftershave-roller, dat vond ik altijd mooi werk, met dat ding over die hele kale kop heen rollen, hartstikke veel natuurlijk en stinken! Maar ach zolang Pake z’n grapjes maar kon maken en dat we met z’n tweetjes gewoon plezier hadden, daar ging het om. Good memories…

En het mooie is, dat ik nu al 15 jaar Pake’s haar in het echt mag knippen.

Waarschijnlijk ben hij de grondlegger geweest, dat ik de kappersopleiding heb gedaan.
Dus Pake: bedankt!

FR