About books and reading: Interpunctie


Natuurlijk voelt het niet fijn, als je in de media opeens bestempeld wordt, naar aanleiding van een of ander onderzoek, als: een onaangenaam mens; louter en alleen, omdat je op de kleintjes in een tekst let. Dan ben je opeens een kommaneuker.

Ik kan me nou inderdaad ontzettend ergeren aan fouten in een gedrukte tekst, of het nu om een boek of wat anders gaat. Vooral bij mezelf. Maar bij een boek heb ik er al snel de neiging bij, om te gaan denken, dat daar dan wel een heel team achter heeft gestaan. Hoe kan het dan, dat er zoveel taal#stijl# spelfouten in staan? Heeft dan de hele redactie daar overheen gelezen? Voordat het gedrukt werd? Of hebben ze er na de proefdruk gewoon de moeite niet voor genomen om al die fouten te verbeteren, om bijvoorbeeld financiële redenen of tijdsdruk?
Ik heb mijn zusje beloofd om hier nog eens een column aan te wijden, omdat zij zich er ook aan blijkt te storen, 

maar dat doe ik toch nog maar niet. De lijst zou eindeloos zijn, vooral als het gaat over inhoudelijke fouten in een boek. Iedereen die dit ook zo voelt, snapt wat ik bedoel.

Over een spelfout maak ik me tegenwoordig niet eens meer zo druk, maar de tegenstellingen in een boek doen me nog steeds de haren ten berge rijzen. Of dat er bijvoorbeeld namen door elkaar worden gehaald. Of dat de tijdsbepaling niet klopt, terwijl ik niet eens goed kan rekenen.

Daarom lees ik graag poëzie, waarbij over elke letter en de functie van leestekens is nagedacht en wentel ik me in het compliment, dat mijn jongste dochter me laatst gaf; “mama is een taalpurist”.

Dat klinkt toch al een heel stuk beter? Toen wij samen een wat warrig boek gingen bespreken voor haar opleiding, kregen we een zeveneneenhalf. Niet onverdienstelijk.

En laat er nu dan nog een mens opduiken, die dit alles begrijpt. Die net zo gaat voor taal als ikzelf. Die haikus schrijft. Die nog weet dat de LC, vroeger de Lyrische Courant uitgaf. Die een notitieboekje naast zijn bed heeft liggen, om gedachten in op te schrijven als hij ’s nachts wakker wordt. Hij denkt ook na over komma’s, punten en lettergrepen. Hij is bijna negentig en een geestverwant. Ik zie hem elke week en ben helemaal verliefd.

Niet onaangenaam.

Groet SH