Gooi mij maar in het bos

    
Vorige week was het de landelijke donorweek. Bijna 24.000 Nederlanders hebben zich aangemeld. Nu staan er 5,8 miljoen mensen geregistreerd en 3,6 miljoen van hen zijn bereid te doneren.
Ik ben al donor vanaf mijn negende. Vanaf het moment dat ik erover hoorde heb ik meteen tegen mijn moeder gezegd dat ik dat ook wil doen. Zo gezegd zo gedaan.
Door de jaren heen heb ik dit nog een tikkeltje uitgebreid. Zo ben ik nog steeds donor, uitgezonderd van mijn hoornvliezen (ik heb zo mijn leven bekeken) en mijn longen (die zijn toch al verpest). Ik wil ook graag mijn lichaam na mijn dood aan de wetenschap geven, maar dan wel op mijn manier.
Ik wil graag na dat mijn lichaam is leeggehaald en mijn huid wordt gebruikt voor mensen met brandwonden (lijkt me fantastisch als mijn tattoos een tweede leven krijgen). En daarna wil ik graag dat mijn lichaam in een bos wordt gegooid en dat dan de nieuwe CSI-mensen dat moeten onderzoeken.
Veel mensen vinden dit een beetje luguber iets. Zo had ik eens een vriendje die hier niks over wilde weten. Hij wilde ook niet eens over zijn eigen dood nadenken, wel of geen donor? Crematie of begrafenis?
Ik vind dat je dit soort dingen moet delen met je geliefden en familie, want het is juist moeilijker als je de keus voor een ander moet maken.
FR

Advertenties

Een gedachte over “Gooi mij maar in het bos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s