“Mirel!! Ik kan straks ook wel vast een uurtje langskomen met wat kookboeken en een kopje thee?”, deze app stuur ik naar mijn zus. Zij viert, sinds een aantal jaar, haar verjaardag eerste paasdag. In mijn optiek sinds dit jaar een echte traditie, want dit jaar valt haar verjaardag niet eens in het paasweekend en toch vieren we het nu. Ze pakt elk jaar groots uit: er worden eieren verstopt en gezocht, de paasbrunch is tot in de puntjes aan toe voorbereid en dat is toch elk jaar weer een groot feest. Geen wonder dat de hele familie elk jaar opdraaft. Is er lekker eten? Dan kun je op ons rekenen. 

Dit jaar is de paasbrunch een uitdaging en dat begint bij de allergieën en intoleranties van mijzelf en mijn lieve neefje Finn. We delen sommige allergieën en we hebben beide een histamine intolerantie. Niet zo moeilijk zou je denken. Ware het niet dat een histamine intolerantie vrij lastig is en dat diverse onderzoeken elkaar tegen spreken. Mirelle en ik steken soms beide onze kop in het zand. Zo negeren we beide het feit dat vele soorten kruiden niet aan te raden zijn, maar koken zonder kruiden is geen lolletje. Dus: kop in het zand en negeren maar. Koken met kruiden it is. Tomaten? Ik struisvogel er een eind op los. We komen op het idee om heerlijke, gevulde pannenkoeken te maken, voor het gemak speelt Mirelle de struisvogel wat betreft het eiwit. Wanneer ze haar hoofd, vol zand, weer boven de grond laat zien begin ik over de smoothies. “Lekker met banaan en blauwe bes”‘ Mirelle probeert me aan te kijken, maar mijn hoofd heb ik alweer in het zand gestoken. Bananen is een no go. 

Volgens de Dikke van Dale: 
struis·vo·gel·po·li·tiek (de; v)
1 handelwijze waarbij je opzettelijk de ogen sluit voor gevaren

Gelukkig eindigen we met een hoop heerlijke recepten. Zonder banaan,  zonder ei en met gele tomaten. Deze mogen wel. Ondanks dat we een sterk staaltje struisvogelpolitiek hebben laten zien is de gehele brunch allergie en histamine vrij. De regering zou een voorbeeld aan ons kunnen nemen. 

ER