“Eveline, heb jij die documentaire over de Backstreet Boys op Netflix al bekeken?” Het begin van een geanimeerd gesprek over de mannen. In de week erna ben ik aan het nadenken over de Backstreet Boys, ‘N Sync, Five en meer boybands. Ik ben nooit fan geweest van een bepaalde boyband, van tijd tot tijd was ik fan van allemaal, soms helemaal niet en af en toe draaide ik de nummers grijs. Misschien geen zwevende kiezer, maar zeker een zwevende fan. Eigenlijk de ideale positie, want op deze manier plukte ik de vruchten van elke Boyband.

Ik besluit de docu te bekijken en het is eigenlijk een trip down memory lane en ik zing alle nummers uit volle borst mee. Het geeft me tevens inzicht in mijn liefde voor mannen, de keuzes die ik hierin gemaakt heb en dat ik toen al op dezelfde types viel als nu. Ik vond namelijk de mannelijkste, underdog en meest mysterieuze man van de band het leukste in tegenstelling tot mijn vriendinnen die voor Nick, of Scott gingen. Justin Timberlake is dan misschien weer de uitzondering die de regel bevestigd.

Boybands een guilty pleasure? Misschien wel, maar wel eentje die ik in ere wil herstellen.

Happy weekend!

ER

Als je dit ziet en hoort, dan is het enige wat je dan nog wilt, gewoon zelf zo kunnen zingen?!!!

Prachtig!

ER

Grote bewondering heb ik voor de mensen die de hele operatie, om de renovatie van ons flatgebouw in goede banen te leiden, in handen hebben. De bedenkers, de woningbouwvereniging, de aannemers, coördinatoren, uitvoerders en de kleine zelfstandigen. Samen maken ze alles zo duurzaam mogelijk. Chapeau!

Over een paar jaar is deze flat klimaatneutraal en reeds ver voorafgaande aan de beslissing van deze regering onlangs, koken wij hier nu al niet meer op gas, in het belang van Groningen, ook al vindt men het daar een druppel op een gloeiende  plaat.

Maar nóg grotere bewondering koester ik voor het leger aan jongens en mannen ( nee, nog geen meisje tegengekomen) op de werkvloer, die er, ondanks al het gezeik en de frustraties van de bewoners, dagelijks de moed in houden en steeds weer met een lach en een grap op hun werk verschijnen.

De bouwvakkers, de asbestverwijderaars, de schilders, elektriciëns, timmerlieden, loodgieters, lassers, rioooleerders en de tegelzetters. En natuurlijk ook allen wie ik verder nog vergeten ben. Ik heb ze allemaal in huis gehad en kan alleen maar respect op brengen voor de manier waarop ze alles in goede banen proberen te leiden en iedereen tevreden willen stellen.

Onvoorstelbaar ook dat het vaak nog heel jonge jongens zijn, die als zzper optreden en vanuit alle uithoeken van de stad, het land en de wereld, hier aan dit project komen werken op hun eigen vakgebied. Voor de economie alleen maar goed, dat er nog zoveel specialisten zijn, anders zou die niet kunnen draaien en daarom alleen al groet ik ze altijd vriendelijk. En ook omdat ze er elke dag weer uren reistijd voor over hebben. Petje af!

Opeens ziet een klussende stadsgenoot vanaf ėėn van de galerijen, beneden op de begane grond, waar ik net mijn fiets van het slot haal, een collega lopen en vervolgens is de beer los. Hij begint te zingen, krijgt antwoord en voor ik het weet denk ik in het Cambuurstadion te staan; Uit het niets klinkt er bij de werkzaamheden zomaar een duet: “Twee ogen zo blauw. … Cambuur, hahaha; Twee ogen zo blauw. .. Cambuur, hahaha! ”

Ik ben gelijk wakker, ook al heb ik groene ogen en mijn bedenkingen over de betekenis van die blauwe, maar wie zou er van dat gezang, ondanks alle hecktiek, niet vrolijk worden? Even geen werk. Even een geintje tussendoor.

Heel geslaagd mannen, still going strong!

Groet SH