Daar ging ze hoor, mijn meisje, mijn oudste, mijn baby.
Samen met de liefde van haar leven had ze geklust, geverfd en gezwoegd om hun eerste optrekje in gereedheid te brengen en nu werden ze tegelijk met alle spullen opgehaald door zijn ouders en vertrokken ze naar de andere kant van de stad. Eigenlijk gingen ze alletwee het huis uit, want hij had ook een tijdje bij ons gewoond.
In de weken erna dwaalde ik rusteloos door het huis. Het was zo leeg. De keuken zo opgeruimd. De badkamer netjes. Hier en daar vond ik nog een verdwaald boek, sokken, scheermesjes. (van haar of van hem?) De laatste geuren snoof ik op. Hun kamer moest gezogen, gepoetst, gelucht. Aan tafel; op de bank; voor de tv: haar plaats bleef leeg. In de supermarkt realiseerde ik me, dat ik teveel voedsel insloeg.
Opeens drong het tot me door. In verwarring vroeg ik me af: ” Het zal toch niet? Dat kan toch niet? Heb ik soms last van het lege nest syndroom? ” Maar? Maar dat overkwam je toch pas op latere leeftijd. Als alle kinderen het huis uit zouden zijn. Ik had er nog twee op het honk. Die gingen nog lang niet weg!
Toch viel het niet te ontkennen. Alle tekenen wezen erop. Ik miste alles. Ruzie, slaan met de deuren, discussies, warmte, gelach, spelletjes samen, de verhalen, gezelligheid. Ik wist niet meer van minuut tot minuut waar ze mee bezig was. Zonder haar dagelijkse aanwezigheid, was de stilte overweldigend, het gezin zo klein, de ruimte te groot. Zelfs haar vriendje miste ik.
Mijn nest was niet leeg, maar er was wel een jong uitgevlogen. Naar later zou blijken, herhaalt zich dat gevoel iedere keer als een kind je gaat verlaten om het eigen pad te volgen.
Gelukkig heb ik daarna nog een zoon gekregen en zoons blijven, als je de statistieken mag geloven, langer thuis. En ik heb nog een ” comeback-kid “. Ik was er zelf een en ook zij maakt af en toe weer deel uit van het gezin. Dan steek ik de sleutel in het slot van de voordeur en hoor ik haar schaterende lach of boze stem. Gein of ruzie met haar broertje. Heerlijk!
SH
mefrouw 