“Other things may change, but we start and end with family”.
-unknown
Liefs mefrouw
Categorie: food for the brain
Out of the box
“Ik ben Niels, de homo”, de jongen voor mij stelt zich voor. Ik ben op een feestje waar ik niet veel mensen ken. Voorstellen is dus een must. Ik vraag mezelf af of ik me nu moet voorstellen als ‘Eveline, de hetero’. Ik houd het maar gewoon bij: “Eveline”.
Het feestje is inmiddels al jaren geleden, maar deze jongen is me wel bijgebleven. Is dat omdat hij zichzelf in een hokje heeft geplaats, of vanwege zijn bizarre manier van voorstellen?!
Als ik maandag voor het eerst bij mijn nieuwe fysio kom stel ik mezelf voor. Hij vraagt mij wie ik ben en wat ik doe. Ik denk na; alle hokjes worden open getrokken, waar zal ik voor kiezen….. ? “Ik ben Eveline”. Ik merk dat ik enorm flexibel ben; ik pas in hele kleine hokjes, grote hokjes, scheve hokjes. Ik pas in het hokje van de dertigers, in het hokje van de moeders, de juffen, de hetero’s, de blonde dames, in het hokje van de flirt, van de wijndrinker, de vriendin, de zus, de dochter.
Sommige hokjes zijn heel duidelijk en daarvan weet ik zeker dat ik daar thuis hoor, maar van sommige hokjes weet ik het niet zeker, of ben ik me niet van bewust. Mijn grote liefde noemde mij laatst een: “hipster, fitgirl, blogger en foodie”. Hieruit concludeer ik dat de hokjes waar mensen mij plaatsen dynamisch zijn. Zes jaar geleden zou mijn lief mij in hele andere hokjes hebben geplaatst.
In sommige hokjes voel ik mij comfortabel en content. In andere hokjes is het benauwd en voel ik me niet thuis. Ik haat het hokje van de brildragende vrouw. Mijn verzet? Ik draag mijn bril zo min mogelijk. In mijn beleving pas ik niet in een hokje. Niemand hoort denk ik maar in een hokje thuis; daar zouden we onszelf en anderen tekort meedoen.
“Some of the most wonderful people, are the ones who don’t fit into boxes”.
-unknown
“Ik ben Eveline. Dit is mijn hokje. Mijn hokje is groot en flexibel. Ik voel me hier thuis. Ik weet niet waar de grenzen zijn. Ik ken nog niet alle mogelijkheden van mijn hok en dat is een geruststellende gedachte”.
ER
About books and reading: De verbeelding boekchallenge -update punt 22-
Deze briljante roman rondom het elfjarig wiskundig genie Tanzie is een liefdesgeschiedenis, familiedrama en roadtrip ineen. Het is puur en oprecht geschreven, met hier en daar een verdrietig rafeltje.
De goed getroffen personages zijn allemaal buitenbeentjes, zelfs de buitensporig grote hond Norman, die zich op het laatst echter wel opwerpt als de beschermer van Tanzie, tegenover haar belagers.
De scènes zijn grappig, het is een perfect uitgewerkte formule. Onderweg naar de Olympiade, die Tanzie moet winnen om te kunnen gaan studeren aan een prestigieuze middelbare school, crossen ze met zijn vijven het hele land door. (Wel langzaam, 60 km per uur, want anders wordt ze wagenziek.) Zelfs de meest onwaarschijnlijke groep mensen kan een mooie optelsom vormen en een van moeder Jess’ favoriete uitspraken is, dat gezinnen er tegenwoordig in allerlei soorten en maten zijn, zoals broer Nicky stelt in zijn allereerste blog.
Het is anders dan anders, dit boek blijft je bij. En zoals de emergentietheorie wil, een hoge mate van emergentie betekent dat de som van een getal groter kan zijn dan de cijfers waaruit het is samengesteld.
Uiteindelijk, hoe kan het ook anders wil Meneer Nicholls toch graag gaan bekijken wat de optelsom van hun allen is.
Met dit boek scoort Jojo Moyes, net zoveel punten -of misschien zelfs wel een fractie meer, als met haar laatste werk.
En puntje voor mij, de verbeelding bookchallenge 2016, nummer 22: het is een boek waarin de hoofdpersoon jonger dan 12 jaar is.
Groet SH
NB.
》Emergentie:
> het opduiken, opkomen
> Luctor et emergo: ik worstel en kom boven
> van een hogere orde
> de ontwikkeling van complex georganiseerde systemen, die niet zichtbaar zijn door epen reductie van hun delen.
Bv . van automair niveau naar menselijk visueel niveau.
Wikipedia en encyclo.nl 10608 en 10967
Oorspronkelijke titel: The One Plus One
Copyright 2014 Uitgeverij Fontein, Utrecht
Vertaling Anna Livestro
IBM 978 90 325 1471 6
Bronnen: Hello! Magazine, Red, Marie Claire, Miami Herald en Washington Post
Save the shoes
Grappig en inspirerend.
Een zinderende ontmaagding
Ik weet dat het vanavond zal plaatsvinden. Er is geen ontkomen meer aan en dat wil ik ook niet. Al lange tijd ken ik je, maar toch ook weer niet. Ik heb je voorbij zien gaan, maar ik heb je niet gevolgd. Ik weet de kleur van je prachtige haar. Ik herken je mooie stem. Ik ken je mooie kaaklijn, maar jouw geur ken ik niet. Zo intiem zijn we nog niet geweest.
Je staat voor me, ik bemerk een aangename spanning. Ik lach om je grapjes. We drinken samen wat. Jij een biertje. Ik zie dat je geniet. Je flirt openlijk, zonder schaamte. Deze zelfverzekerde houding maakt je aantrekkelijk. Je weet het, maar je weet er mee om te gaan. We dansen samen. Je verrast me. Ik word heen en weer gesleept tussen snel , langzaam en intens en weer terug naar een sneller tempo. We bereiken ons hoogtepunt, al dan niet tegelijk.
Als ik de volgende ochtend wakker word, is mijn glimlach groot. Ik denk aan mijn muzikale ontmaagding. Douwe Bob, ik wist van je bestaan, maar sinds gisteravond ben je m’n nieuwe grote liefde.
ER
mefrouw 