In mijn jeugd was kindertelevisie net in opkomst. Wij keken naar Swiebertje, Pipo de Clown, Oebele, Ja zuster, Nee zuster en natuurlijk Floris, vaak zelfs met het hele gezin.
In die tijd was het sensationeel, als je een van de hoofdrolspelers in het echt te zien kreeg. Ik heb b.v mijn arm, nadat Rutger Hauer zijn handtekening erop gezet had, een weeklang niet gewassen. Zo bijzonder vond ik dat.
Sindsdien zijn er dankzij mijn kinderen en kleinkinderen in de loop der jaren vele bekende tv series, films en tekenfilms op het gebied van kinderentertainment aan mij voorbij getrokken. Ik heb er vaak bij gelachen, me soms kapot verveeld bij de vele herhalingen en zelfs gehuild, toen ik met mijn neefje Tarzan in de bioscoop zag.
De diverse theater voorstellingen van tv persoonlijkheden als ome Willem, Bassie en Adriaan en Andre van Duin en het circus van clown Carlo waren hoogtepunten, want zij waren de besten onder hun gelijken. Mijn dochters vonden het geweldig om hun favorieten in levende lijve te zien spelen.
Mijn zoon vond Ernst, Bobby en de rest te gek en laten die nou nog steeds optreden! Vanmiddag mocht ik er weer naar toe. Deze keer met mijn kleinzoon. We hebben gezongen, gelachen en ons in geleefd. We moesten ons verstoppen en heel hard roepen. Hij werd geschminkt en in de pauze kregen we lekkere chocolademelk en “tomaten” chips.
De soepkip kwam voorbij, maar het allerleukste vond Finn toch het snellopen. Genoten hebben we en moe maar voldaan keerden we huiswaarts, naar zijn aan het bed gekluisterde moeder, die er door onze verhalen en de foto’s toch nog een beetje van kon meegenieten.
De tijden veranderen, “but some things never change”.
Groet SH
NB. Leven die nog? Vroeg mijn zoon later.
En jawel, hoor.
Nog te zien in vele theater check hun website!
mefrouw 