Kids kitchen with love: Kerstdiner

mefrouw2 reacties

Ik kan me de kerstdiners op mijn eigen lagere school nog goed herinneren. De kerststukjes, toen nog met echte kaarsen op tafel en de hele klas geurde naar den. Je mooiste kleren aan en stiekem lippenstift op die een vriendinnetje mee naar school had gesmokkeld. Wat spannend allemaal! Voor Finn was het vandaag niet anders.

“Mam, ik wil een blouse aan hoor”.

Oh shit, daar had ik even geen rekening mee gehouden, ik dacht dat jongens hier iets minder mee bezig zouden zijn en de zoveelste groeispurt past hij geen enkele blouse meer. Gelukkig is het uitverkoop in de stad dus dan nog maar snel eentje scoren maar als ik wil afrekenen blijk ik mijn pinpas vergeten te zijn. Gelukkig wil mijn lief in zijn pauze even snel met mij heen en weer rijden, dat scheelt weer!

Elk kind moet iets lekkers meenemen voor het kerstdiner, dit levert me een stuk minder stress op want ik laat me inspireren door de chickeslovefood.

Benodigdheden:

  • pakje bladerdeeg
  • cocktailworstjes of knakworstjes op maat gesneden
  • 1 eierdooier
  • velletje bakpapier
  • ketchup

Werkwijze:

  • verwarm de oven voor op 200 graden
  • laat het bladerdeeg ontdooien
  • teken een ster op je bakpapier door middel van twee driehoeken bekleed je bakblik hiermee
  • snijd de bladerdeegplakjes door de helft en dan elke helft in drieën
  • rol de cocktailworstjes in het bladerdeeg en vul de punten van de ster hiermee op laat het midden open voor een schaaltje. Druk de ingewikkelde worstjes licht aan
  • Kluts het eierdooier en besmeer de ster van worstjes hiermee voor een mooie goudgele kleur
  • bak het geheel voor twintig minuten in de oven
  • vul een schaaltje met ketchup en zet deze in het midden van de ster

Finn en ik hebben een leuke middag in de keuken en vol trots vertelt hij me dat iedereen van zijn ster wilde proeven!

MR

Mooie woorden: Jólabókaflóðið

mefrouw6 reacties

Misschien schuilt er wel een IJslander in mij?

Met Sinterklaas geef ik vaak gekkigheidjes, iets wat verwijst naar het afgelopen jaar maar met kerst geef ik het liefst boeken. En precies dat boeken geven blijkt ook een IJslandse traditie, genaamd:

“Jólabókaflóðið”

De viering van kerst vormt een belangrijk onderdeel van de IJslandse folklore. Net als bij ons met Sinterklaas, is het in IJsland met kerst traditie dat kinderen hun schoen mogen zetten, vanaf 12 december tot 6 januari zetten zij elke avond hun schoentjes en de 13 Joelmannen (een soort kwajongensachtige kabouters) stoppen er ‘s nachts een klein cadeautje in (stoute kindjes krijgen hier niet een zakje zout maar een aardappel). De volwassen in IJsland geven elkaar boeken op kerstavond. De rest van de avond brengen ze lezend in bed door met wat lekkers erbij. Ze noemen deze traditie Jólabókaflóðið, oftewel ´the Christmas book flood´.

Love it!

Wat geef jij het liefst met kerst?

MR

De Lift

mefrouw6 reacties

Ik sta met haar in de lift en we knikken elkaar toe. Bijna wordt de stilte tussen ons wordt steeds ongemakkelijker,  want we zeggen verder niets. Ik weet ondertussen, dat dat niets hoeft te betekenen.

In de motregen buiten proberen we allebei het slot van onze fiets te halen en ik bied haar het doekje aan, wat ikzelf altijd gebruik om mijn zadel mee droog te maken.

Ze is er blij mee.

“Anders heb je zo’n natte kont op het werk” zegt ze.

Die mevrouw met haar hoofddoekje kampt gewoon met dezelfde  problemen als iedereen.

Groet SH

Guestblog: LAAT DIE EMMER NOOIT VOORBIJ GAAN

mefrouw4 reacties

Het is midden in de nacht. Ik loop op blote voeten vanuit de slaapkamer via de overloop de badkamer in om naar het toilet te gaan. Overal ligt zand. Altijd. Het blijft vertrouwd aan mijn voeten plakken. Teruggekomen bij mijn bed veeg ik eerst de onderkant van mijn voeten voordat ik er in stap. Altijd. De volgende dag zie ik dat mijn bed niet verschoond is gebleven. Nooit. Ach, ik wil ook weten dat ik op een eiland woon. Altijd en overal zand. Zand stuift, zand kriebelt, zand vloeit, zand schuurt, zand kruipt, zand plakt. In mijn oren, in mijn haar, in mijn bed, in mijn ogen, tussen mijn billen en mijn tenen, op de vloer, onder mijn nagels, in de auto, in mijn tas, in mijn jaszak, in de wind en in mijn schoenen. Nergens niet. Ergens wel fijn.

Ik neem het mee naar Terschelling. Ik kom er niet vanaf. Ook daar is het zand overal, zelfs in de kerk. Mijn vriendin, de dominee, houdt er een preek. Over zand. Natuurlijk. Ze laat een klein emmertje met zand rond gaan en nodigt iedereen uit daar wat van te nemen. De emmer gaat van hand tot hand, wordt glimlachend doorgegeven. De een neemt een handvol, de ander pakt het als zout tussen vinger en duim. De oude man in de bank naast mij neemt niets uit het emmertje. Hij geeft het direct door. Hij kijkt stuurs. Het zand raakt steeds verder van hem vandaan.

‘Stel je voor’, zegt mijn vriendin, ‘stel je voor dat het zand liefde is. Bedenk eens hoeveel zandkorrels er zijn. Genoeg voor de hele mensheid!’

Ik kijk nog eens naar het vreugdeloze gezicht van mijn buurman. Ik strek mijn arm, toon hem het zand in mijn hand en schenk hem een glimlach. Verbaasd houdt hij zijn hand op. Ik laat van mijn zand in zijn hand vloeien. Hij lacht terug. Breeduit. Hoe en hoelang heeft hij zijn huis zo schoongehouden?

Schurende Kerstdagen en een kriebelig nieuwjaar!

GH