“Juf eet jij vanavond ook op school? vraagt Tim mij. Vanavond is het kerstdiner. De kleuters hebben er enorm veel zin in en ik ook. Ik antwoord bevestigend: “Ja”. Met dit antwoord groeit de brede lach op het gezicht van Tim en slaat hij z’n armen om me heen en geeft hij mij een dikke knuffel.

Elf november was het Sint Maarten. Dit feest werd gevolgd door Sinterklaas en als kers op de taart vieren we kerst op school. Deze periode is de druktste, maar vooral een van de leukste periodes tijdens het schooljaar. Mijn kleuters en ik. Samen zijn we verantwoordelijk voor de sfeer in onze groep. We zingen liedjes, we werken hard, maken grapjes, spelen buiten, huilen en lachen.

Het is donker. Samen met mijn collega’s hebben we de school versierd en onze kleuterhal ziet er prachtig uit. De kleuters druppelen langzaam binnen. Allemaal met een schaal eten. We hebben eten in overvloed. Iedereen ziet er prachtig uit. Soms is het een beetje spannend, maar als iedereen zit, en we hebben even gekletst is de spanning al snel verdwenen. We openen het buffet en een ieder mag pakken wat hij of zij lekker vindt.       Gideon: ” Juf, ik vind deze suiker zo lekker”. Ik zie z’n bord vol met poedersuiker. Er ligt geen pannenkoek onder en de poffertjes liggen ook niet op z’n bord. Hij loopt naar z’n plekje en begint te smullen van z’n bord. Ik twijfel… Vind ik dit oké? Een bord met alleen poedersuiker? Ik besluit dat het vanavond gewoon mag. Ik kijk maar een van de andere kleuters. Hij staat de smullen van het sap van de stoofpeertjes. Mijn kleuters; echte Bourgondiërs.

Het is donderdag. De dag na woensdag. Na het opruimen en het afzakkertje met mijn collega’s ben ik alleen even thuis geweest, om te slapen en heel even te knuffelen met Olivia. Veel te snel moet ik alweer maar mijn werk. De deur gaat open en de kleuters stromen binnen. De laatste dag voordat we vakantie hebben. Een moeder kijkt me aan: “Wat was het gezellig gisteren. Het voelt nu een beetje als the day after”. Ik ben het met haar eens. De kleuters gaan rustig aan het werk, maar ze zijn moe net als ik. We slepen elkaar de dag door. Als we ’s middags buitenspelen plakken een paar kleuters aan me vast. We lopen hand in hand over het plein en zingen kerstliedjes. Er sluiten steeds meer kinderen aan. We gaan weer naar binnen en zitten in de kring voordat we naar huis gaan. “Juf, dit hartje is voor jou”. Wat lief. “We gaan zo naar huis en dan hebben we vakantie. Dan zien we elkaar een hele tijd niet. Ik zal jullie missen”. Ik heb de woorden nog niet uitgesproken, of de eerste kleuters slaan hun armen om me heen. We eindigen de dag in een groepsknuffel.

Ik heb vakantie, maar ik zal ze missen.

ER