Tag: ER

Wall of memories

mefrouwEen reactie plaatsen

  
Ik houd van foto’s. En dan met name zwart-wit foto’s. Ik vind het heerlijk om weg te dromen in een foto en in het verhaal achter de foto. Een foto zegt meer dan duizend woorden en dit is waar. Een foto geeft herinneringen weer, vertelt een verhaal, geeft sfeer, brengt een lach en soms ook een traan.

Ik heb het geweldige idee om een wall of memories te maken. Het enige wat ik nodig heb is een schaar, tape en zwart-wit foto’s. Tenminste dat denk ik…… Alle benodigdheden liggen op de bank en ik wil aan de slag. Na vijf minuten kijken ligt alles nog steeds op de bank. Hoe doen andere mensen dat toch? De deurbel gaat. Mijn moeder en Foka. Ze komen even een taartje eten voor mijn verjaardag, want ik ben vandaag jarig! Ik geef ze thee en taart, maar ik heb geen rust in mijn kont. Ze merken het direct. Ik begin over mijn foto’s en ze weten wat ik nodig heb. Niets rustig kletsen, niets rustig taart eten voor mijn verjaardag. Ze schieten me direct te hulp. Mama neemt Olivia, en Foka neemt de schaar en het tape. Ik pak een foto en wil die op de muur plakken. “Ehm…….” klinkt het uit Foka’s mond, ” misschien kun je beter…”  “Ja”, zegt mama “die foto is ook mooi om mee te beginnen”. Ik begrijp de hint en pak de andere foto. Een beetje inzicht is misschien ook wel handig. 


ER

Het dertigers dilemma….

mefrouw1 reactie

Ja, ja…. 30! The big 30. Ik ben dan eindelijk 30 en nee het dertigers dilemma ken ik niet. Ik ken wel het dilemma van: moet ik nu meer wijn kopen, of is het genoeg? Heb ik genoeg hapjes, of zal ik nog wat chips kopen. Passen die statafels wel in de auto, of moet ik de kar ophalen? Past in iedereen wel in mijn huis, of had ik het toch beter in de kroeg kunnen vieren? Zal ik dat leuke rokje aandoen, waar ik overigens niet in kan zitten, of zal ik die nieuwe broek aan doen? Zal ik mijn platte All Stars aan doen, of die enorm hoge hakken, die me geheid pijnlijke voeten zullen bezorgen. “Keuzes Eveline, keuzes” hoor ik mijn moeder in gedachten.

Het feest is in volle gang! De mensen hebben het gezellig. Mijn keukenprins zorgt voor de hapjes in de keuken. Ik loop rond met de hapjes. Ik lach, maak een praatje, ik shine op mijn dertigersfeest! Mijn keukenprins en ik; een geoliede machine en we stralen allebei. We doen beiden waar we goed in zijn en we staan in onze kracht. De deurbel gaat. Qyra en Marc! Qyra nu nog zeventien, maar al bijna achttien! Een cadeau! Leuk, ik houd van cadeautjes!

Van Qyra krijg ik het boek: HET GROTE DILEMMA OP DINSDAG BOEK- Altijd natte sokken, of elke dag een frikandel speciaal als ontbijt. Dit boek is werkelijk te gek. In dit boek staan 1600 dilemma’s en dit doet het heel goed op feestjes. Het zorgt voor hilarische gesprekken en tranen over je wangen. De dilemma’s in dit boek zijn overigens niet alleen voor dertigers. Qyra, bedankt voor het cadeau! Nu mag ik 1600 keer een keuze maken en ik ben al zo goed in keuzes.
HET GROTE DILEMMA OP DINSDAG BOEK- Altijd natte sokken, of elke dag een frikandel speciaal als ontbijt- Blossom Books- ISBN: 9789020 679502

ER

Een kaartje

mefrouwEen reactie plaatsen

Wat leuk! Ik reik naar de twee kaartjes die in mijn brievenbus liggen. Terwijl ik de trap oploop probeer ik de handschriften te ontcijferen. Een van de twee handschriften herken ik niet. Dat kaartje besluit ik als laatste te openen.

Ik zou willen dat ik tot de groep mensen behoor die, regelmatig, een kaartje stuurt. In mijn gedachte zijn deze mensen attent, hebben ze discipline, hebben ze de adressen netjes geordend, hebben ze kaartjes en postzegels op voorraad en hebben ze een brievenbus op de hoek van hun straat staan. Ik vind deze mensen werkelijk fantastisch. Wanneer ik een kaartje krijg dan word ik blij, raak ik ontroerd, of voel ik me bijzonder.Toen mijn vader ziek was vond ik regelmatig een kaartje in de bus van lieve mensen die mij een hart onder de riem wilden steken in deze moeilijke tijd. Later toen mijn vader overleed werd ik overladen met kaartjes van lieve vriendinnen, familie, collega’s, jeugdvriendinnen, of kennissen. Vaak heb ik huilend de kaartjes gelezen, omdat de woorden mij raakten. Soms lees ik deze kaartjes allemaal nog eens een keer, omdat ze een waardevolle herinnering levend houden. De kaartjes die ik kreeg omdat ik voor het eerst moeder werd…. Volgens mij zijn de kilo’s eraf gevlogen, omdat ik steeds naar de brievenbus moest. Maar de verjaardagskaart van mijn tante tovert ook altijd een lach op mijn gezicht. Eerlijk is eerlijk; de kaart is steevast drie dagen te laat, maar hij komt altijd! De kaart die ik ontving na het behalen van vaste contract, super lief. De kaartjes omdat mijn dochter een is geworden. Gewoon een ik-denk-aan-je-kaart, de kerstkaartjes en niet te vergeten de vakantiekaartjes. De ouderwetse kaart moeten we koesteren, eren, levend houden!

In mijn hoofd bedenk ik wel dat ik mijn vriendinnetje een kaart stuur, omdat ze net is afgestudeerd, of omdat ze een nieuwe baan heeft, of omdat ze is verhuisd, of omdat ze een harde scheet heeft gelaten, maar de kaart haalt bij mij 49 van de 50 keer de brievenbus niet. Waar dat aan ligt is variabel: geen postzegels, geen tijd om een kaartje te halen, ik vergeet het, geen adres, geen discipline, ik kan de juiste woorden niet vinden, een schrijffout op de kaart…… Het excuus van geen brievenbus gaat niet op, deze kan ik namelijk zien wanneer ik naar buiten kijk. Dan nu het officiële voornemen: ik word een kaartjes stuurder. Ik beloof plechtig de kaartjes op te sturen, wanneer ik ze koop. Ik beloof ze niet meer ongeschreven in de kast te gooien. Ik beloof ze niet meer te vergeten wanneer ik de zelf-gelikte postzegel erop geplakt heb. Ik beloof dat ik zoveel kaartjes zal sturen, dat er een nieuwe fulltime baan als postbode zal ontstaan!

Oké, nog een poging om het handschrift de analyseren…… Nee, ik herken het toch echt niet….. Ik open het kaartje: ” Lieve Eef……” Een lach op mijn gezicht. Ik lees verder. Ik word stil van de woorden. Een kaartje, een groots gebaar, een groot effect.

ER

Een goed idee!

mefrouw15 reacties


Ideeën altijd maar ideeën. Nieuwe plannen, altijd maar nieuwe plannen. Het lijkt wel alsof wij als zussen, niet anders kunnen. In onze wildste fantasieën zijn we al meerdere bedrijven begonnen. Het zijn overigens altijd familiebedrijven. Een kinderdagverblijf, een (web)winkel, een klusbedrijf, en misschien wel het aller mooiste idee: een onderneming voor begrafenissen en crematies. ROUW En Dochters; van kist tot afscheid. In mijn gedachte zie ik ons bedrijfslogo al op de gevel van het pand staan. Eerlijk is eerlijk het ene idee is misschien sterker, en creatiever dan het andere idee. Iedereen vervult overigens een rol waarbij een ieder werkt vanuit zijn of haar eigen kracht. Foka neemt veelal het creatieve gedeelte voor haar rekening. Mirelle verzorgt de catering en is organisatorisch heel sterk. ” En ik dan? Wat doe ik?” Ik hoor het mezelf elke keer weer zeggen. ” Ehm, tja, jij kan wel….. Ja, ehm….” Hmmmm wat doe ik? Ach, ook ik vind wel een plekje in ons familiebedrijf. Toch stranden al onze ondernemingen, voordat ze überhaupt het levenslicht hebben gezien. Waar ligt het aan? Geld, tijd, lef? Wie zal het zeggen.

Een whatsapp bericht van Mirelle: Lieve zussen. “Lieve zussen, ik heb het er met Foka al even over gehad. “O crap, wat is er aan de hand” Mijn hart zit in mijn keel: wat heb ik gemist, is er iemand jarig geweest, had ik moeten oppassen, wie ligt er in het ziekenhuis, is het een voorstel voor het pannenkoekenfeestje, WAT IS ER TOCH AAN DE HAND? Rustig blijven, kalm aan. Mirelle typt….. Staat er boven in mijn scherm. Adem in adem uit. “Laten we een Blog beginnen over alles wat een vrouw bezig houdt. Onze naam hebben we al mee! Mirelle, Foka en Eveline Rouw. Als je dit husselt krijg je MefRouw!” Mijn hart gaat sneller kloppen. Ik spring op de bank uit enthousiasme! Dit is vet! Dit gaan we doen! Alles klopt! Ik zie het al voor me! Foka typt…… “Coole naam, we gaan het doen!” Yes Foka is enthousiast! “Ja, leuk!” zeg ik, “Zondagavond?”

Zo gemakkelijk is het dus! Drie zussen, een goed idee, een coole naam, en veel enthousiasme. Die zondag leggen we onze domeinnaam vast, onze blog, ons familiebedrijf ziet het levenslicht!

ER