Dagen als klaagvrije maandag kunnen wij enorm waarderen, maar dat geldt ook voor donders domme donderdag, of zinderende zeurende zaterdag.
We willen graag benadrukken dat ons stom lijstje dynamisch is en geen vaststaande lijst. Tevens staan we positief in het leven, maar tegelijkertijd kunnen wij bepaalde facetten in ons leven gerust stom vinden. Stom kan dan zelfs een understatement zijn.
Liefs
mefrouw
We hadden laatst een teamuitje. Paintballen! Yes, dit stond al zo lang op mijn verlanglijstje om te doen. Hoge verwachtingen. Hoge verwachting van pijn en blauwe plekken, hoge verwachting van spanning en adrenaline en hoge verwachting van mezelf. Wat vond ik het gaaf!
Als een ware sniper was ik aan het tijgeren, richten en schieten. Niet als een ware sniper ben ik ook een aantal keer vol geraakt, op mijn kont, arm en ribben.
Gelukkig heb ik ook een aantal vijanden kunnen uitschakelen.
Één ronde zag ik mijn kans schoon om de vlag te veroveren. Ik had aardig wat terrein gewonnen en toen ben ik gaan sprinten. Ik pak de vlag en als een ware held zwaai ik met de vlag in de lucht, even vergeten dat ik ook nog helemaal terug moest rennen. Ik ga ervoor. Rennen, rennen, nog harder rennen. Met mijn tong op mijn knieën heb ik het gered. Whoohoo! Wat voelde dat goed, alle hoge verwachtingen zijn uitgekomen.
FR
Snotverkouden en maar hoesten. Het is weer echt de tijd van het jaar en ik ben gelukkig niet de enige. Ik klink als een zeehond en in mijn geval kopt dit ook wel.
Toen wij van Vlieland naar Enschede verhuisden, kwam er op mijn tweede schooldag een jongetje naar mij toe. “Mijn vader is Italiaans en weet je wat jouw naam in het Italiaans betekent? Zeehond, alleen je schrijft het net iets anders.” Ik uit school op hoge poten boos naar mijn moeder toe. “Waarom heb je me naar een zeehond vernoemd?” Zij wist dit ook niet.
In de jaren erna, leerde ik dat mijn naam in vele talen zeehond betekent. In het Italiaans, Spaans, Pools, Russisch en Tsjechisch. En vast nog wel meer zijn.
Ik maak er ook graag een grapje van, heb het bijna nooit koud, dit komt door mijn zeehonden-spek-huid. Ik hou van de zee, hoef ik niet uit te leggen. Ik ben op Vlieland geboren, had eigenlijk de Richel moeten zijn.
En nu blaf ik als een zeehond…
FR
Vanochtend werd ik badend in het zweet wakker. Ik droomde dat ik in een brandend gebouw zat en dat de uitgang geblokkeerd was. Verschrikkelijk! Wat was ik blij dat ik wakker werd. Pfff gelukkig, het was maar een droom…
Het rare is dat ik dit precies nu droomde, of toch niet?
Vandaag is het 11 september oftewel 9/11. Alweer 14 jaar geleden zaten we aan de buis gekluisterd die vreselijke beelden te bekijken. Ik denk dat iedereen nog weet waar hij of zij precies op dat moment was. Mijn zusje was op dat moment in Amerika, gelukkig helemaal in Montana, een paar weken daarvoor nog in New York. Heel bizar en ook paniek bij ons thuis.
Voor mij was het maar een droom, voor 2977 mensen niet. Zoveel mensen die ’s ochtends gewoon opstonden, ontbeten, hun kinderen een kus hebben gegeven, hun hond hebben geaaid, misschien zelfs ruzie met hun partner hebben gemaakt. Sommige van hun hebben op die bewuste dag nog kunnen bellen naar hun geliefde. Maar al deze mensen zijn nooit meer thuis gekomen.
Zij kunnen nooit meer dromen.
Op een dag als vandaag, stralend mooi weer zit ik op een terras en tel ik mijn zegeningen. Laat mijn familie weten dat ik van ze hou. Vanavond zal ik een kaarsje branden voor de slachtoffers van 9/11. Zij die nooit meer kunnen dromen.
FR
Zodra ik wakker word kijk ik uit het raam naar buiten. Yes, de weersvoorspellingen kloppen. Het zonnetje schijnt en een stralend blauwe lucht. Whoohoo, strandweer!
Snel schiet ik mijn nieuwe bikini aan, altijd fijn de summersale, pak mijn spullen. Handdoek, zonnebrand, flesje water, leesvoer. Check, check, dubbelcheck en stap op de fiets in korte broek en top richting strand.
Onderweg denk ik, heerlijk 19 graden, beetje wind, maar dat mag de pret niet drukken. Hoe dichter ik bij het strand kom, hoe meer mensen ik tegenkom met lange broeken, truien, jassen en zelfs een verdwaalde winterjas. Ik weet niet wie gekker zijn, zij of ik?
Een bijna verlaten strand… Her en der wat wandelaars en een paar windschermen met daarachter mensen met hun kleding nog aan.
Ik spreid mijn nieuwe strandhanddoek uit (deze was ik vergeten mee te nemen), smeer mijn hoofd in, trek mijn kleren uit en ga liggen. Fantastisch, de zon, het geluid van de golven. Het opstuivende zand wat in mijn oor terecht komt, dat negeer ik gewoon.
Ik lig een beetje mensen te kijken en te lezen, beter begin van de dag voor het werk kan bijna niet, maar die éne prangende vraag blijft in mijn hoofd rondspoken: zal ik of zal ik niet… Ik zie niemand in het water, maar wat kan mij het schelen.
Als geboren Vlielander, moet je wel een duik nemen als je op het strand bent.
Ik doe het!!! En ach, als je eenmaal kopje onder bent geweest valt het best mee.
Met een tevreden verzopen gezicht loop ik weer terug naar mijn handdoek.
FR
mefrouw 