Vaak vroeg ik me , net als zoveel mensen, vroeger af, wat ik mee zou nemen als er ooit brand zou ontstaan in eigen huis. Je gaat natuurlijk speculeren en als vanzelf stel je denkbeeldige lijstjes van belangrijke dingen samen in je hoofd. Maar in de praktijk blijkt geen van alle te kloppen. In de praktijk stel je je prioriteiten bij.

Toen er op de Bremweg een schoorsteenbrand uitbrak, dacht ik maar aan een ding: Kinderen en beesten het huis uit! 

Voor de rest mocht alles afbranden.
Mijn man was op dat moment niet bereikbaar, maar mijn buurman van een paar huizen verderop gelukkig wel. Als eerste van de vrijwillige brandweer banjerde hij het huis door, roepend dat het wel meeviel, maar dat ze toch alles even zouden natspuiten.
Mij kon het allemaal niks meer schelen, maar mijn jongste dochter wel, die had haar eigen rijtje in haar hoofd. Bovenaan stond de papieren giraffe, die ze op de peuterspeelzaal gemaakt had en die ik de avond daarvoor aan de muur, naast de schoorsteenmantel, had gehangen.
Met afraden van Opa die met mij in de menigte stond te kijken, hoe de vlammen het dak uit sloegen en met gevaar voor eigen leven, ben ik hem op gaan halen. Waarschijnlijk weet zij er nu niks meer van, maar op dat moment drukte ze hem overgelukkig in haar armen. Nog jaren daarna heeft hij op haar kamertje aan de muur geprijkt.
De kinderen sliepen die nacht bij Opa en Oma en een vriendin hielp mij de volgende dag met het opruimen en schoonmaken van de hele boel, om de stank en de rotzooi te verwijderen.
Bij terugkomst van mijn man was het besluit om een stalen binnenpijp in de schoorsteen te laten plaatsen snel genomen. Daarna kon de houtkachel veilig worden opgestookt en behoorden dat soort branden tot het verleden.

Nog in zalige onwetendheid verkerend over wat de toekomst in petto hield, was dat een hele geruststelling voor me.
Gelukkig hebben mijn dochters er geen trauma aan over gehouden en weerhoudt deze ervaring mijn oudste er niet van, om af en toe gezellig de open haard aan te steken. Eind goed, al goed.

Groet SH