About books and reading: Poëzie


In een ander leven was mijn oma van vaders kant, Aaltje Zeilemaker, misschien wel een beroemd dichteres geworden. Ze las me tenminste weleens voor uit eigen werk en zo werd ik al vroeg in mijn jeugd gegrepen door de schoonheid van de poëzie.

De eerste dichtbundel die ik ooit kocht, was het debuut van Neeltje Maria Min (1944) met de aansprekende titel: ” Voor wie ik liefheb wil ik heten”.

Dus alhoewel ” de keuze reuze is” was hij in dit geval niet zo moeilijk; in het kader van de al eerder aangekondigde Nationale Gedichtendag van morgen, volgt hieronder het gedicht van de titel.

mijn moeder is mijn naam vergeten,

mijn kind weet nog niet hoe ik heet.

hoe moet ik mij geborgen weten?

noem mij, bevestig mijn bestaan,

laat mijn naam zijn als een keten.

noem mij, noem mij, spreek mij aan,

o, noem mij bij mijn diepste naam.

voor wie ik liefheb, wil ik heten.

Groet SH

NB.
ISBN 90 6019 046 7
Achtste druk, januari 1971
Uitgeverij bert bakker/ Den Haag

Tweedehands verkrijgbaar via Bol.com.
 – Deze blogpost bevat een affiliate link. Dat betekent dat wanneer jij via deze link een aankoop doet, wij een klein percentage van het aankoopbedrag krijgen. Dit kost je niks extra’s maar je steunt ons wel hiermee. Dank hiervoor! – 

About books and reading: Interpunctie


Natuurlijk voelt het niet fijn, als je in de media opeens bestempeld wordt, naar aanleiding van een of ander onderzoek, als: een onaangenaam mens; louter en alleen, omdat je op de kleintjes in een tekst let. Dan ben je opeens een kommaneuker.

Ik kan me nou inderdaad ontzettend ergeren aan fouten in een gedrukte tekst, of het nu om een boek of wat anders gaat. Vooral bij mezelf. Maar bij een boek heb ik er al snel de neiging bij, om te gaan denken, dat daar dan wel een heel team achter heeft gestaan. Hoe kan het dan, dat er zoveel taal#stijl# spelfouten in staan? Heeft dan de hele redactie daar overheen gelezen? Voordat het gedrukt werd? Of hebben ze er na de proefdruk gewoon de moeite niet voor genomen om al die fouten te verbeteren, om bijvoorbeeld financiële redenen of tijdsdruk?
Ik heb mijn zusje beloofd om hier nog eens een column aan te wijden, omdat zij zich er ook aan blijkt te storen, 

maar dat doe ik toch nog maar niet. De lijst zou eindeloos zijn, vooral als het gaat over inhoudelijke fouten in een boek. Iedereen die dit ook zo voelt, snapt wat ik bedoel.

Over een spelfout maak ik me tegenwoordig niet eens meer zo druk, maar de tegenstellingen in een boek doen me nog steeds de haren ten berge rijzen. Of dat er bijvoorbeeld namen door elkaar worden gehaald. Of dat de tijdsbepaling niet klopt, terwijl ik niet eens goed kan rekenen.

Daarom lees ik graag poëzie, waarbij over elke letter en de functie van leestekens is nagedacht en wentel ik me in het compliment, dat mijn jongste dochter me laatst gaf; “mama is een taalpurist”.

Dat klinkt toch al een heel stuk beter? Toen wij samen een wat warrig boek gingen bespreken voor haar opleiding, kregen we een zeveneneenhalf. Niet onverdienstelijk.

En laat er nu dan nog een mens opduiken, die dit alles begrijpt. Die net zo gaat voor taal als ikzelf. Die haikus schrijft. Die nog weet dat de LC, vroeger de Lyrische Courant uitgaf. Die een notitieboekje naast zijn bed heeft liggen, om gedachten in op te schrijven als hij ’s nachts wakker wordt. Hij denkt ook na over komma’s, punten en lettergrepen. Hij is bijna negentig en een geestverwant. Ik zie hem elke week en ben helemaal verliefd.

Niet onaangenaam.

Groet SH