Al maanden zijn bouwvakkers en specialisten in en om de flat hier bezig met de renovatie van het gebouw en in de afzonderlijke appartementen. Dat leverde al een hoop herrie op, maar deze week is onze eigen flat aan de beurt.

Het asbest is verwijderd en doucheruimte, keuken en toilet zijn uitgebroken. Dat betekent een hoop rommel, hak- en breekwerk en geluidsoverlast, door frezen, timmeren en de diamantboor, die door betonvloeren en muren heen moet.

We moeten kamperen in eigen huis met lekkende kranen (als er ’s avonds tenminste weer water is) en de wc doorspoelen met een emmer, maar douchen is onmogelijk gemaakt. Dus heb je de keuze uit een kattenwasje in de keuken zonder enige vorm van privacy of we kunnen naar een speciaal vrijgelaten flat die als rustruimte is ingericht  voor mensen die het lawaai en de overlast even willen ontvluchten. Die rust deel je dan wel met de helft van je buren, maar we kunnen er dus ook douchen en naar de wc.

Aan dit alles voorafgaand heeft een kleine interne verhuizing plaatsgevonden, want ja waar laat je je wasmachine, droger, koelkast en vrieskist als je toch al moet woekeren met de ruimte? Om het over de inhoud van je keuken- en badkamerkastjes maar niet te hebben.

Gelukkig hadden we sinds de verhuizing van drie jaar geleden echter nog wat dozen over en konden er ook een hoop dingen weg omdat we straks elektrisch in plaats van op gas gaan koken en niet iedere pan geschikt is voor een inductie kookplaat.

Eigenlijk denk je dan algauw aan kapitaalvernietiging, maar in deze is ‘weg’ in veel gevallen niet echt weg; je kunt zelfs vaak van een tweede leven spreken.

De huismeester zamelt namelijk pannen in voor een goed doel; de kookplaat bewaren we voor de vorige eigenaar, die hem wel weer terug wil hebben en de fluitketel doet tot het einde toe nog trouwe dienst in de al genoemde rust ruimte.

Wat helpt om deze periode te overleven, is jezelf voorhouden dat het maar vier weken duurt, er is tien werkdagen gezegd, maar met alle voorbereidingen en nasleep meegerekend, ga ik daarvan uit, dan kan het alleen maar meevallen. Maar wat het meeste helpt, is dromen over het uiteindelijke resultaat, daar word je helemaal zen van.

En dan is alle overlast de moeite waard.

Groet SH