gelachen hebben we
maar we zouden niet vergeten dat
we hebben gelachen, gelachen hebben
we veel en dat zal ik niet vergeten
want we hebben gelachen en veel hè?
en dat zullen we niet vergeten omdat
wij zoveel gelachen hebben en dat
niet vergeten gvd wat hebben we gelachen
en niet en nooit vergeten dat we zo
hebben gelachen omdat we samen waren
en zoveel gelachen hebben dat we
het nooit zullen vergeten
dag Fia, dag schat
groetjes van Sietske
NB Bert Schierbeek (1918-1996).
De eerste en enige vakantie die ik samen met mijn drie dochters heb gevierd, was niet alleen daarom gedenkwaardig.
Het begon er al mee dat het de vriend die ons wegbracht, niet werd toegestaan om de koffers naar boven te brengen in het hotel. Geen herenbezoek daar! Toen ook nog bleek dat we in twee aparte kamers, ipv de geboekte vierpersoons kamer moesten slapen, was ik er snel klaar mee. Met mijn drie dochters in mijn kielzog, ben ik met opgeheven hoofd vertrokken; Roepend: ” En het stinkt hier ook nog! ”
Maar hè, het was Amsterdam, een ander hotel was zo gevonden, en dit lag zelfs pal achter het Leidseplein. Behalve dat we daar een ruime kamer voor ons vieren kregen, was dat dus nog een pluspunt. Vandaar uit maakten we allerlei soorten uitstapjes. Madame Tussaud, het Anne Frank huis, het Scheepvaartmuseum, de dagen vlogen voorbij. In Artis zei een onbekende man tegen mijn jongste dochter:” If you give me a smile, I ‘ ll give you my hart”.
In de buurt vonden we een geweldige pizzeria en daar ergens vlakbij kreeg ik drugs aangeboden. Pardon?
In een speelgoedwinkel in de Kalverstraat mochten ze alledrie een kleinigheidje uitzoeken en
daarvandaan togen we naar de aanlegsteiger van de rondvaartboten.
Onderweg kwamen de voorspellende gaven van mijn oudste weer eens naar voren. Onbevangen vertelde ze, dat ze dit al gedroomd had, en ” toen ging ie ook niet”.
En inderdaad de afvaart was uitgesteld en onverrichterzake keerden we eerst maar weer terug naar het hotel.
Het tochtje vond de volgende dag alsnog plaats en mijn dochters keken hun ogen uit bij het zien van het smalste grachtenpand, de mooie woonarken en de reusachtige schepen op het Ij. De jongste mocht via de microfoon voorin de boot commentaar geven op alles wat ze zag; voor de middelste was dat een stap te ver.
Die avond brachten we een bezoek aan Carré, waar Andre van Duin optrad. Niet iedereen genoot hier met volle teugen van, want overmand door de vermoeienissen van de voorgaande dagen, viel de jongste op de grond tussen de stoelrijen in slaap.
Terug met de tram kregen we het ritje gratis, waarschijnlijk omdat de conducteur ons echte boertjes van buiten vond; dat korte stukje hadden we nl. ook wel kunnen lopen.
De vakantie werd afgesloten met een ochtendje bij Ikea en staat zeker in de top tien van de leukste ever, maar als rechtgeaarde
Vlielanders waren we blij, toen we eenmaal op de boot zaten, dat het eiland weer in zicht kwam.
There’s no place like home!
Groet SH
Je zult maar iedere ochtend wakker worden naast een man die je niet kent, in een huis dat je niet kent, denkend dat je nog maar een jaar of twintig bent en daarom veronderstellend, dat je een one night stand beleefd hebt met een ouwe vent die gezien zijn trouwring, nog eens vreemd gegaan is ook.
Om er gaandeweg achter te komen, dat je 47 bent, dat je aan geheugenverlies lijdt en dat die man de jouwe is.
En dat gebeurt dan, al weet je het op dat moment nog niet, elke dag! Brrr!
Het overkomt Christine in de ijzersterke psychologische thriller ” Voor ik ga slapen” van SJ Watson. Voor deze Engelse schrijver was dit boek zijn debuut (volgens Tess Gerritsen simpelweg het beste dat ze ooit gelezen heeft) en de rechten ervan zijn verkocht aan meer dan dertig landen. Ook werd het verfilmd.
Onze herinneringen bepalen onze identiteit. Maar wat als je geheugen elke nacht opnieuw wordt gewist? Hoe kom je er dan achter wie je uit eindelijk bent? Of alles waar is wat je wordt verteld? Klopt het wel, wat je zelf hebt opgeschreven? En wie kun je dan nog echt vertrouwen? Misschien zul je het nooit helemaal zeker weten……
Voor Christine en voor de lezer blijven deze vragen tot op de laatste bladzijde spannend en moeilijk te beantwoorden, al zitten er wel steeds kleine aanwijzingen verweven in het verhaal. Heerlijke vakantie literatuur, moeilijk om weg te leggen.
In VN’s Detective & Thrillergids kreeg dit boek 5 sterren; de Volkskrant vond het een topdebuut van hoog niveau en ook ik vind het een absolute aanrader.
Lezen dus.
Groet SH
NB.
Oorspronkelijke titel: Before I Go to Sleep
Oorspronkelijke uitgever: Transworld / eerste druk 2011
Nederlandse vertaling: Caecile de Hoog bij Ambo/Anthony uitgevers, Amsterdam.
ISBN 978 90 414 1724 4
Vroeger bestond er een mopje: Het is rood en het zit in een hoekje. Natuurlijk is het eerste waar je aan denkt, een ongeluk, want dat zit ook in een klein hoekje, of een kind, want dat moest er weleens in staan. Het antwoord ligt niet ver uit de buurt.
De meeste ongelukken gebeuren thuis, zelfs als je er zelf bij bent. Je ziet je kinderen eerder verongelukken op weg naar school of bijvoorbeeld als ze op stap zijn of op reis, maar in deze ” veilige” omgeving schijnt iedereen zich minder bewust te zijn van de gevaren. Ondanks alle voorlichtingscampagnes van de overheid of o.a. de brandwonden stichting gebeurt het nog steeds. De statistieken liegen er in ieder geval niet om.
Ik kan erover mee praten. Niet alleen omdat ik een kind heb wat de naam heeft een brokkenpiloot te zijn, maar omdat alle vier mijn kinderen weleens iets is overkomen. In of rond de woning, op school, bij vriendjes, onderweg of anderszins.
En ook mijn kleinkinderen zijn er niet vrij van gebleven.
Gelukkig zijn er geen onherstelbare dingen gebeurd, maar in veel gevallen zijn de littekens nog zichtbaar.
Met vuurwerkongevallen heb ik geen ervaring, wat op zich al een wonder is, maar met Oud en Nieuw
in het vooruitzicht wil ik er op deze plaats toch wel even voor waarschuwen: Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn!
Aan een veiligheidsbril zijn ze zo gewend en iets aansteken met een lont ook.
Voor de rest roep ik mijn nog schoolgaande kind elke ochtend na: “Ik hou van je en wees voorzichtig! ”
Want in dat hoekje zat, ik kan er nu niet meer om lachen:
een kind met een aardappelschilmesje.
Fijne jaarwisseling,
Groet SH
Kerstmis in de jaren 60 op Vlieland was voor ons als kinderen altijd heel bijzonder.
Het begon al op kerstavond; als we na de kerst nachtdienst thuis kwamen stond er steevast wat lekkers klaar, waaronder de bekende kerststol. Helaas houd ik zelf niet zo van rozijnen, maar mijn moeder bewaarde dan haar stukje spijs speciaal voor mij. Genietend van de warme chocolademelk en nog rozig van de kou, bleven we op tot onze ogen bijna dichtvielen en het echt heel laat was.
Eerste Kerstdag stond traditioneel in het teken van het kerstdiner. Aan tafeldekken hadden mijn zusjes en ik normaal gesproken een grote hekel, maar op die dag was het een eer om daarbij of in de keuken te mogen helpen. Het menu is sinds jaar en dag hetzelfde gebleven: Vooraf kregen we overheerlijke groentesoep, naar grootmoeders recept, gevolgd door de veel geroemde rollade van slager Jorna uit Harlingen, met daarbij heerlijke stoofperen en spruitjes en als afsluiting kwam er Saroma pudding met KlopKlop of ijs met slagroom op tafel. Alle logé ’s en wij als gezin genoten met volle teugen.
Op Tweede Kerstdag was er dan het feest van de zondagsschool in de kerk. Daar keek je het hele jaar naar uit, omdat het altijd spannend was wie er uit gekozen zou worden om het eerste kaarsje in de enorme boom aan te mogen steken. Het was namelijk een spectaculair gezicht als er dan dmv een schietlont een voor een alle kaarsjes aanfloepten, tot in de top aan toe. Met het oog op de brandveiligheid gebeurt dat tegenwoordig niet meer op die manier.
Kadootjes werden er in die tijd gewoonlijk niet uitgewisseld, maar onder die boom stonden er altijd tasjes klaar, met allemaal traktaties en een boekje.
Verschillende daarvan heb ik nog : “De kleine zwerver”, “Het klompje dat op het water dreef”, “Als een droom” en meer van die aansprekende titels. Voorin was dan een briefje geplakt met je naam. Ter herinnering aan het kerstfeest van de zondagsschool.
Derde kerstdag bestaat officieel niet, maar wel bij ons thuis, want mijn vader is jarig op 27 december. Voor mijn moeder betekende het vaak dat ze, als het even tegenzat, voor vier of vijf dagen boodschappen in huis moest halen, wat de nodige planning vergde. Petje af voor haar organisatie talent!
De hele dag door was er dan visite, want behalve opa en oma, woonde er nog al wat familie op het eiland. Het was een komen en gaan van ooms en tantes, neven en nichten, buren en kennissen en ook de halve bemanning van de boot voelde een beetje als familie.
Dat die familie in de loop der jaren behoorlijk is uitgedund mag geen wonder heten, dat het kerstmaal minder uitgebreid is ook niet, gezien de wat kleinere behuizing van mijn ouders, maar logeren kan nog steeds en dit jaar is het wel voor de 85ste keer Derde Kerstdag!
En ik hoop dat mijn vader’s taartschep nog steeds z’n melodietje speelt: LANG ZAL HIJ LEVEN!
Groet SH
NB.
Vanaf 1 januari zal hij dan weer kunnen vertellen dat hij het jaar daarop 87 wordt. Ja, pap!
mefrouw 