Ik zit in een lege wachtkamer van de logopedie te wachten tot Finn klaar is. Ik moet keihard niezen. Gezondheid Mirelle, denk ik bij mezelf.
Tegelijkertijd hoor ik vanuit een kamertje een vrouwen stem roepen “Gezondheid”.
Ik moet lachen en ik bedank deze onbekende stem, die mij spontaan gezondheid wenst!
MR
Sommige dagen zijn cadeautjes en vandaag is zo’n dag!
De zon schijnt als ik naar de sportschool loop. Vandaag doe ik spontaan mee met een lesje bodybalance. Ik sta in de Sunwarrior en terwijl ik in deze pose sta, schijnt de zon heerlijk in mijn gezicht; en wat een geluk, de zon is niet te warm. Volledig ontspannen loop ik naar huis en aldaar neem ik een heerlijke douche. Mijn schoonvader stelt voor om naar de Prinsentuin te gaan voor een lunch. Olivia heeft geen geduld om te zitten aan tafel, totdat het eten komt. Ik besluit met haar te wandelen door het park. Haar interesse wordt gewekt door een band die aan het opbouwen is op het podium. Op de klanken van de dj, staat ze te dansen, terwijl ze de band nauwkeurig in de gaten houdt. Terwijl de band aan het soundchecken is gaat Olivia al helemaal los. Ze haalt al haar dans-moves uit de kast. “Dance like no one is watching”, schiet het door mijn hoofd. We lopen terug naar de tafel. Het eten is nog niet klaar. Mel besluit met Olivia, nog eventjes, bij de dj te gaan kijken, terwijl ik bij ons tafeltje blijf. In de verte kijk ik naar mijn jonge gezin. Samen zie ik ze dansen: “Dance like no one is watching”. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Wat zijn ze mooi samen. Het eten is klaar. We eten ons heerlijke eten. We treffen het maar. We hebben ons eten nog niet op, maar de band begint al te spelen. Olivia kijkt me verrast aan, steekt haar handen in de lucht en zegt: “lopen”. Dit is wonderlijk aangezien eten tot op heden op nummer een staat. Blijkbaar staat eten nu op twee en is muziek nu het belangrijkste in haar leven. Ik geef gehoor aan haar verzoek. We lopen naar de band. Olivia vindt het fantastisch en ik ook. We dansen samen in de volle zon. Ze geeft de band al tijdens hun eerste nummer een staande ovatie. Wanneer het eerste nummer is afgelopen stijgt er een applaus op vanuit het park. Olivia joelt mee met het publiek. Ik weet dat het applaus voor de band is, maar ik klap voor mijn dochter. Mijn meisje, zo muzikaal, zo vrolijk, zo’n levensgenieter.
Vandaag is een perfecte dag, een cadeautje.
“Enjoy the little things in life, one day you’ll look back and realize they were the big things”.
ER
Ik ben linkshandig. Vroeger op de lagere school had ik er niet zo veel erg in, waarschijnlijk omdat er meer kinderen in de klas zaten die linkshandig waren. Wij kregen een groene vulpen en een roze vloeipapiertje. De rest van de klas kreeg alleen een blauwe vulpen.
Toch zijn er best wel veel situaties waar je als leftie tegenaan loopt, ondanks dat we een speciale dag hebben. Eerst heb je het niet zo in de gaten maar na een tijdje heb je het door. Je bent niet (echt) onhandig maar het is gewoon linksonhandig!
Talloze voorbeelden zijn er van te bedenken en als het kwartje eenmaal is gevallen vaak best grappig;
Schroefdraad op de borstelkop van een toiletborstel, deze draait altijd los. Bij een maatbeker zitten de cijfers of het handvat aan de verkeerdekant, het is maar net hoe je het bekijkt. Multomappen en al die leuke ringband notitieboekjes die nu in de schappen liggen, gewoon niet aan beginnen. Apparaten die rechtshandig zijn ingesteld denk maar aan een fototoestel, gereedschap of zelfs pinnen bij de kassa. Toegangspoortjes met scanpalen, die staan rechts en als je niet oppast gaat het poortje naast je open en loop jij tegen een dichte aan. Soms heb je bij een loket een vaste pen aan een te kort touwtje, rechts natuurlijk en moet je vragen om een losse pen. Naast een rechtshandige zitten aan tafel is voor beide onhandig. Congrestafeltjes deze zitten rechts, heeft geen uitleg nodig. Een blikopener of vismes gaat nooit lukken met links. Leren veters strikken is sowieso al een uitdaging. Een liniaal of geodriehoek, ik zet de streep altijd aflopend anders zie ik de cijfers niet. Blokfluit of gitaar leren spelen maar toegegeven ik heb nog een handicap ik ben namelijk a muzikaal. Bij badminton serveer ik met links, sla terug met rechts maar daar kan de maatschappij verder niks aan doen.
Het is allemaal best komisch, helemaal niet erg maar wat ik wel echt jammer vind is dat tot nu toe niemand mij heeft kunnen leren haken. Op YouTube zijn talloze filmpjes te vinden om te leren haken voor linkshandige en mijn missie is om dit mezelf aan te gaan leren. Daar heb ik mooi de tijd voor als ik zo meteen weer geopereerd ben aan mijn rug en eventjes niet zoveel mag doen.
Knippen, dunschillen en snijden heb ik mezelf wel met rechts aangeleerd net zoals de computermuis, reuze makkelijk want dan kan ik tegelijk aantekeningen maken!
Linkshandige worden veel creatieve eigenschappen toebedeeld, gelukkig maar dat moet ook wel in deze rechtshandig georiënteerde wereld!
MR
Dinsdagavond klaar met werken drink ik mijn sluitborrel en maak een praatje met mijn baas. “Niet zo druk vanavond hé?”
Nee, t is ook rot weer en dat blijft de hele week zo, zegt hij.
“Ah, niet zo pessimistisch, Omar. Volgens mij wordt t de rest van de week heerlijk weer!”
Altijd fijn als ik gelijk heb!
Uiteraard ook goed voor het restaurant, lekker op t terras lopen, ipv zweten in het restaurant…
Heerlijk na-zomeren!!!
FR
Roze koeken eet ik op speciale dagen. Ditmaal ter ere van mijn vaders verjaardag. Echter had ik er nog een paar over. Aangezien ik deze niet alleen wilde op eten, nam ik ze mee naar de kinderboerderij. Finn, Mirelle en ik hebben de koeken soldaat gemaakt. Finn had nog nooit een roze koek gegeten en genoot er volop van.
In de auto onderweg naar huis: “‘Mam, ik vond die koeken wel lekker. Die kunnen wij ook wel eens halen”, aldus Finn. “Tjsa…. Misschien had ik ze beter niet mee kunnen nemen…..”‘ denk ik stilletjes. Ik probeer snel iets te bedenken, zodat Mirelle niet elke week bij de boodschappen Finn moet teleurstellen, als er weer geen roze koeken in het winkelwagentje eindigen: ” Finn, weet je. Dit zijn heel bijzondere koeken. Deze koeken eet je alleen wanneer je iets bijzonders te vieren hebt. Deze roze koeken waren om opa’s verjaardag te vieren”. Het blijft stil op de achterbank. “Wie zwijgt stemt toe”, denk ik tevreden. Hier heb ik ons mooi uit weten te redden. “Mam”, begint Finn, “Qyra is nu toch dansjuf, dat moeten we wel vieren. Dan kunnen we toch een feestje voor haar geven. En dan mag jij ook komen Sante Lien, met Olivia”. “Mijn slimme neefje. Hij heeft helemaal gelijk, elke gelegenheid moet je aangrijpen om te vieren!”, denk ik met een grote grijns op mijn gezicht. Dan rest mij alleen nog roze koeken te kopen voor het feestje.
ER
mefrouw 