Categorie: diary in my head

Glimlach

mefrouw2 reacties

Nog 1 keer en dan zit mijn mindfulness training er al weer op. Wat heb ik wederom een paar mooie stappen mogen maken in mijn “gevecht” tegen de pijn. Gevecht staat inmiddels tussen aanhalingstekens omdat het er in de mindfulness juist omgaat dat de pijn er nu eenmaal is en er mag zijn en ik niet meer hoef te vechten. Wat een verademing is dat!

Iets wat ik niet had zien aankomen is, dat ik mijn liefde voor gedichten weer terug zou vinden.

Deze kwam vandaag op mijn pad en die wil ik met jullie delen.

Wat een glimlach vermag

Hij kost niets maar brengt veel teweeg.
Hij schiet voorbij in een flits maar de herinnering blijft soms voor altijd.
Toch laat hij zich niet kopen, lenen of stelen.

En als ik te moe mocht zijn je een glimlach te schenken.
Wil je er alsjeblieft een van jou achterlaten.
Want niemand heeft een glimlach zo nodig
als wie er geen meer te geven overheeft.

-Emelda Tshuma-

MR

ps De prachtige glimlach op de foto is van mijn lieve zusje.

De lift

mefrouw2 reacties

“Die schoonmaker is lekker bezig” zegt de ene mevrouw zomaar. En ze heeft gelijk, want de plaatsvervanger van de conciërge is in de hal de ramen aan het zemen.

“Dat moeten ze bij mij ook ook nog doen” zegt de andere. “Dat was toch ook de bedoeling….” doe ik een duit in het zakje, terwijl we gezamenlijk de lift instappen.

“Daarom ik ga het zelf niet doen, ze moeten eerst maar bij mij buitenom komen” snuift een van de twee, als ze op twee hoog de lift uitstuift.

“Precies beloofd is beloofd” bevestig ik haar nog.

Het wachten is op de glazenwassers.

Groet SH

#plasticfreejuly

mefrouw1 reactie

Sinds een jaar alweer spaar ik alle plastic dopjes en doppen van potjes en potten, tubes, flessen, limonadeblikken, zuivelkartonnen, flacons en wat dies meer zij op.

Bijna maandelijks gaat er een zakvol naar de school van mijn kleinzoon, die ze weer doneert aan een inzamelingsactie voor blindengeleide- of andere hulphonden. Wat op zich al een goed doel is, terwijl en passant, door de recycling van al die verzamelde doppen; het milieu ermee gediend is.

Toch blijft er steeds een schuldgevoel aan mij knagen. Want al die zakken vol, betekenen maar één ding: plastic vrij leven is bijna niet te doen. Ik haal het zelf in huis en al heb ik er dan een mooie bestemming voor gevonden waarmee ik dat schuldgevoel af kan kopen, het feit blijft er wel.

Voor een plastic vrij leven, moet je leren omdenken. Er bestaan in veel gevallen, in ieder geval voor wegwerp plastic, voldoende milieuvriendelijke alternatieven. Soms moet je er even naar op zoek, maar ze zijn zeker te vinden. Al zou ik het voor al die dopjes nog niet weten.

Wat ik wel kan proberen is ze niet meer in een plastic broodzak te gooien, maar in een stoffen tasje of een kartonnen doos, dat scheelt ook weer, want je kunt de bakker vragen om het brood in je eigen voilebroodzak te verpakken en dan ben je weer een klein stapje verder.

Alle beetjes helpen!

Groet SH