Muziekpedagoog, dirigent, arrangeur en componist ; hij was het allemaal, dat kun je nalezen in het boek van Bert Beulens, maar hij was ook van de goede uitspraken :
“Op het ogenblik waarop de mens van zich af en vanuit anderen tracht te denken / begint de overgang van verstand tot wijsheid.”
Dirk Coster (1923-207)
Groet SH
*ISBN nummer :978 90 76461 57 1
Dirk Koster, Mens en Musicus
Citizen of the world, dat is hoe ik mezelf mag en kan noemen tegenwoordig. Afgelopen augustus heb ik de beslissing van mijn leven gemaakt. Ik heb mijn baan opgezegd, de huur van mn huis beëindigd en al mn spullen verkocht. Momenteel bestaat mijn leven uit vier vuilniszakken, 3 dozen, 20 paar schoenen (het weggooiproces ging daar iets minder gemakkelijk) & een stofzuiger. Een ongelofelijk bevrijdend gevoel om weinig materiële spullen te bezitten en dus ook geen verantwoordelijkheden te hebben.
Na een vrij pittig jaar zowel privé en werk, heb ik dus besloten om alles op te zeggen en te gaan reizen. Ik ben nu 28, geen verplichtingen in Nederland en mijn werk was niet mijn droombaan. Maar die diepe wens om te reizen, die sluimerde al een aantal jaar in mijn hart.
‘Waar ga je heen?’ vraagt iedereen. Goede vraag, meer dan een globaal plan heb ik niet en wil ik ook niet hebben. Juist naar die vrijheid verlang ik zo, het geeft me energie. Mijn achttien kilo wegende backpack (ik weet het, véél te zwaar) en ik, zijn dus vrij om te gaan en staan waar we willen. Het enige wat ik zeker weet is dat mijn startpunt Hong Kong is en uiteindelijk working holiday year in Australië.
Zaterdag 23 september 2017 was het zover. Na een slopende maand van fulltime werken, een miljoen afscheidsetentjes en een verhuizing, sta ik op Schiphol omringd met een aantal van mijn dierbaarste vrienden en mijn moeder. Op dit moment voel ik nog niets, of, dat denk ik dan. Totdat het moment daar is om daadwerkelijk afscheid te nemen. Niet wetende wanneer, hoe en of ik weer terug kom naar Nederland. Ik kijk naar mijn lieve vriendin J. en zie de tranen in haar ogen. Dan slaat het ook bij mij toe: ‘’Shit, shit, shit what the hell ga ik doen?!’’. J. gaat door een rotte periode in haar leven en wil ik helemaal niet meer weg. Niet nu. Op dat moment wil ik liever blijven dan ooit, bij mijn lieve, lieve vrienden waar ik zoveel om geef en zij om mij. Dat wordt me duidelijker dan ooit. Terwijl ik dit schrijf, rollende tranen over mijn wangen. Ik mis hen vreselijk en wil ik niets liever dan eventjes met hen een wijntje drinken en bijkletsen. Gewoon, samen met hen zijn.
Echter juist dankzij hen, weet ik dat ik de juiste keuze maak. De keuze om voor mezelf te kiezen, een stukje soulsearching, verrijking, ontwikkeling én natuurlijk avontuur.
Na de laatste warme knuffels en tranen, stap ik vol dubbele gevoelens door de douane. Zittend in het vliegtuig, blijven de tranen komen. Zoveel lieve berichten van iedereen. Vlak voordat ik door de douane ging, kreeg ik een afscheidscadeau in mijn handen gedrukt. Een klein boekje met lieve verhaaltjes en polaroids van mijn vrienden, met de toepasselijke naam ‘Paradiso now’. Dit roert mij tot in het diepst van mijn hart, maar geeft me ook moed.
Dan gaat het sein ‘gordels om’ en beginnen de motoren te brullen. De tranen worden vervangen voor opwinding. Ik weet, nu gaat mijn grootste droom in vervulling. Het avontuur gaat beginnen. First stop: Hong Kong!
Ik sta met haar in de lift en we knikken elkaar toe. Bijna wordt de stilte tussen ons wordt steeds ongemakkelijker, want we zeggen verder niets. Ik weet ondertussen, dat dat niets hoeft te betekenen.
In de motregen buiten proberen we allebei het slot van onze fiets te halen en ik bied haar het doekje aan, wat ikzelf altijd gebruik om mijn zadel mee droog te maken.
Ze is er blij mee.
“Anders heb je zo’n natte kont op het werk” zegt ze.
Die mevrouw met haar hoofddoekje kampt gewoon met dezelfde problemen als iedereen.
Groet SH
Nog niet, bijna. Is de voorpret misschien het aller leukst?
Happy weekend!!
Liefs,
mefrouw
Elk jaar een jaartje ouder en wijzer, is wat ze zeggen. Hoort daar tevens bij dat je elk jaar sentimenteler wordt? Ik was altijd al een sentimentele trut, maar ik merk dat ik Kerst elk jaar een beetje meer waardeer.
Het begint met het eerste kerstliedje op de radio. Sinds een aantal jaar app ik een van mijn beste vriendinnetjes als ik het eerste lied hoor, omdat ik weet dat zij altijd zo blij is als ze weer te beluisteren zijn op de radio. Ze appt me terug: “ik zat al op dit appje te wachten!”. Ik glimlach.
Mijn directrice en ik delen onze tradities. Ik vertel hoe dat bij ons thuis ging: de doos met kerstspullen werd van zolder gehaald. Deze was niet alleen gevuld met spullen, maar ook met herinneringen en tradities. De zelf gefiguurzaagde kerstboom, de kerstengel gemaakt door mijn zus. De gouden draaimolen met kerstengeltjes. Die toch elk jaar weer toch echt wel kapot bleek te zijn. Mijn directrice stuurt me datzelfde weekend foto’s door, met haar tradities en herinneringen. De doos is van zolder gehaald lees ik tussen de regels door.
Ik ben me er van bewust dat ik m’n eigen tradities en herinneringen creëer. Ik hoop dat Olivia, later ook elk jaar met smart zit te wachten op onze doos die van zolder gehaald zal worden. Net zoals ik dat deed als kind en net zoals mijn vriendinnetje dat wacht op mijn eerste kerstlied.
Ik loop in de stad en daar zie ik een draaimolen, met engeltjes! Ik ben door het dolle heen! Ik koop de molen. Ik breng mijn eigen jeugdherinnering thuis, om mijn eigen herinneringen te creëren samen met de aller leukste.
ER
mefrouw 