De Stoel

“Everyone knows The Chair”

Zo stond er dreigend bij een foto op Pinterest. Ik schoot in de lach. Inderdaad hoef ik niet heel diep in mijn geheugen te graven of ik zie zo de kamers van mijn dochters weer voor me, met daarin pontificaal aanwezig: De Stoel, begraven onder een grote berg kleding, jassen, tassen en aanverwante zaken.

Spullen, die ze tijdelijk even kwijt moesten en waar ze zo gauw geen plaats voor wisten te vinden; van alles belandde op die stoel, waarna het net zo gemakkelijk weer vergeten werd en de berg op die manier allengs groter en hoger werd.

Er kwam wel altijd een moment, waarop mij gevraagd werd of ik soms wist, waar het een of ander gebleven was, zodat ik langs mijn neus weg kon vragen of ze al op De Stoel hadden gekeken. Maar als me dat te lang duurde, dan zat ik ze zelf achter de vodden, met in mijn achterhoofd de opruimacties van mijn vader: “Dit kan wel weg zeker? Of dat, doe je daar nog wat mee..?”

De rest ging, ongeacht of het nu een uur, een dag of helemaal niet gedragen was, in de was, waarna ik het zelf na het drogen en opvouwen, maar weer in de kasten opborg, om herhaling te voorkomen. Waarbij de wens natuurlijk de moeder van dat idee was.

Die tijd met mijn meiden ligt gelukkig al heel lang achter me, maar tegenwoordig hoef ik alleen maar de deur van de slaapkamer van mijn zoon te openen en dan staat ie me daar opeens weer aan te grijnzen: De Stoel!

In stilte vraag ik me af, hoe lang het nog gaat duren, voordat ik daar van af ben…. “Some things never change”.

Groet SH

Music for the soul: The Bee Gees

Op vrijdag 10 maart jl. zinderde de Harmonie te Leeuwarden van de nostalgie. De coverband Night Fever ( tribute to The Bee Gees )

gaf een optreden waar niets op aan een merken viel.

Goede band, goede stemmen en een weergaloze Nederlandse zangeres ipv Barbara Streisand, ( met wie de echte Bee Gees een tijdlang samenwerkten), maar het overtuigde mij niet.

Ik viel bijna in slaap, waarschijnlijk omdat ik op het balkon zat, in plaats van midden in de zaal te staan.
Wij gaan voor het “echie”; de show zette wel fantastisch in met Massachusetts!
Fijne avond, 

groet SH

Quote of the friday: vreemde vogels

De lente is officieel begonnen en het zonnetje schijnt volop. Ook aan de vogels is het goed te merken dat het voorjaar is begonnen.

Vanmorgen toen Finn en ik naar school fietsen hoorden we naast het roffelen van de spechten een ander vreemd soort geklepper. Het bleek afkomstig te zijn, van twee voor mij onbekende ganzen soorten die boven op de boerderij midden in het dorp, een paringsdans uitvoerden. Goedemorgen birdies!

Samen met een vriendin die aan het water woont, drinken we in het voorjaarszonnetje een kopje thee en nemen we de snavel van eend onder de loep, deze lijkt namelijk exact op een hondkop (echt waar als je het eenmaal ziet dan kun je er niet meer normaal naar kijken)

Onze jonge haan weet ook niet helemaal wat hij met zijn mannelijkheid aan moet maar genieten van het zonnetje doet hij wel als ze even los mogen scharrelen achter in de tuin.

Na de judoles, fietsen we terug langs het water waar vorig jaar een zwanenpaar een nest had. Finn en ik vragen ons af of dat dit jaar weer zo zal zijn, als we opeens een diep gegrom horen. “Ze zijn aan het vechten” roept Finn. “Uhm, nee schat, ze zijn kindjes aan het maken en er komt waarschijnlijk weer een nestje”.

Thuis gekomen treffen we een mereltje die heerlijk een bad neemt in onze regentonvijver.

I like birds!

” Hoe meer vreemde vogels,
hoe mooier de volière! ”

⁃ Henk van Nunen –

Fijn weekend allemaal,

MR

Schaapje, schaapje heb je witte wol?


Het is ochtend en ik heb al lang en breed gedoucht. Om de een of andere reden ben ik de hele ochtend druk en kom ik niet toe aan het borstelen van mijn haar.

Na de lunch begin ik dan eindelijk aan deze klus. Klus ja. Het is inmiddels super lang, Rapunzel is er niets bij en dus is het een heel karwei om mijn blonde haren te borstelen. Normaal klaar ik deze klus als het haar nog nat is, maar nu was mijn haar al lang opgedroogd. Ik borstel onder toeziend oog van Olivia. Het resultaat? Een dikke, statische, ontplofte bos blonde haren. Olivia vindt het tijd voor een haarscherpe analyse.

“Mama, je lijkt wel een schaap”.

-Olivia 

We schateren het uit van het lachen. Wat een heerlijk kind. 

ER