Vastbesloten te gaan slapen lig ik in de nachtbus van Hoi An naar Nha Trang. Dit is niet mijn eerste keer in de nachtbus. Nee, de eerste keer in de nachtbus heb ik niet kunnen slapen. Dit was mede te danken aan nachtelijke gesprekken en alle avonturen dat zich in het holst van de nacht afspelen op de wegen van Vietnam. Dit keer zou het me niet overkomen. Een goede nacht maken was het plan. Na een paar uurtjes in de bus, na enkele tussenstops, lijkt het mij tijd om de binnenkant van m’n ogen te gaan bekijken. 
Ik strek m’n benen, ik ga liggen en dan sluit ik m’n luiken. Ik tel de schapen, haal diep adem en net op het moment dat je in slaap dreigt te vallen, dat dode punt tussen slaap en wakker zijn, op dat moment voel ik het: ik moet plassen. 
Het blijft toch een dingetje dat plassen en openbare toiletten. Liever doe ik dat niet, maar goed als echte backpacker ontkom je er niet aan. Ik heb op de meest ranzige toiletten ‘gezeten’. Nou ja, gezeten, soms heb ik er boven gehangen en soms kon je echt niet spreken van een toilet. De gaten-in-de-grond-toiletten zijn inmiddels m’n favoriet. Lekker gehurkt. Je staat stevig en je hebt nergens last van. Bij een aantal toiletten heb ik wel even moeten slikken, alvorens ik gebruik kon maken voor hetgeen waar het voor bedoeld is. Ik ben een keer weggelopen van een toilet, omdat daar naalden op de grond lagen en dat ging me net een brug te ver. Een toilet in de nachtbus ging me ook echt te ver. “Dan maar niet slapen. Ik kan het heus wel ophouden de aankomende uren. Het is een mindset”, schiet het door m’n hoofd.
Voor het gebruik maken van openbare toiletten houden vrouwen er verschillende technieken op na: de rand bedekken met toiletpapier is een optie. Ik weet niet hoe vrouwen dit doen, maar wat een gedoe. Eerst rand bedekken en dan maar hopen dat het papier er niet afvalt als je gaat zitten. Squatten boven het toilet is een mogelijkheid. Vele vrouwen maken inmiddels gebruik van de bekende plastuit. En een vriendinnetje van mij maakt eerst de hele bril schoon alvorens ze gaat zitten. Ik laat haar op openbare toiletten graag voor gaan. Uit onderzoek is gebleken dat squatten de meest hygiënische manier is om je behoefte te doen op een openbaar toilet. Dit komt door de grote afstand die je op deze manier creëert. Als dit geen motivatie is voor het trainen, dan weet ik het ook niet meer. 

Inmiddels wordt het ophouden van mijn plas in de nachtbus echt niet makkelijker. Ik hoop op een tussenstop, maar die komt niet. En elke keer op het dode punt tussen slaap en wakker, dat moment dat het soms lijkt als of je valt, dat moment, op dat moment laat ik steeds bijna alles lopen. Ik ben zo bang dat ik in m’n broek plas, dat er mij nog maar een optie rest: ik moet de uitdaging aangaan. Ik moet plassen in de nachtbus. De loop naar het toilet is niet makkelijk. Het zweet breekt me uit en m’n hartslag schiet omhoog. Ik ben nog niet lang bekend met de resultaten van het onderzoek, maar het squatten boven ‘gewone’ toiletten geniet bij mij inmiddels als jaren de voorkeur. Maar in de nachtbus wordt dit je haast onmogelijk gemaakt. Dit is squatten to the max. Ik sluit m’n ogen.Ik denk aan alle aanwijzingen die ik op de sportschool heb gekregen: “Eveline span je core, duw je hakken in de grond, kijk omhoog, span je core, adem rustig door, span je core, het is een mindset”. Als ik stevig sta open ik de sluizen. En nu maar hopen dat de bus geen noodstop hoeft te maken.
Terug in m’n stoel ontsmet ik mezelf aan alle kanten. Ik tel de schapen, ik adem diep en net op dat moment tussen slaap en wakker, dat dode punt val ik in slaap. 
ER

Ps: voor de geïnteresseerden onder ons: Plastuit