Categorie: family, friends and benefits

Guestblog: Zorgen 3

mefrouw2 reacties

Het voordeel is, als je vlak bij de luchtmachtbasis woont, dat je eerste rang zit tijdens de luchtvaartdagen. Tenminste bij goed weer, heb je goed zicht op de vele shows, waarbij de diverse teams halsbrekende toeren uithalen. En nog meer voordeel: je hebt geen last van de files en het is helemaal gratis.

De eerste dag probeer ik er dan ook echt van te genieten. Al is de lucht bijna grijs, door de laaghangende bewolking, vanaf mijn balkonnetje, krijg ik toch diverse stunts te zien. Ze vliegen laag, begrijp ik, om het publiek te plezieren. Zijn al die mensen niet voor niets gekomen.

Tegelijkertijd groeit het besef, dat ze daarom de dagen ervoor zoveel geoefend hebben; in een kleiner luchtruim moeten ze hetzelfde kunstje kunnen flikken. Dus daardoor is het gisteren mis gegaan met het Zwitserse team en moest iemand zich met zijn schietstoel in veiligheid brengen….

Het blijven jongens, die mannen van stavast. Ze lijken te spelen, maar voeren met feilloze preciezie de meest hachelijke manoeuvres uit. Zelfs de Burgemeester zei het: “The show must go on! ”

De volgende dag, als ik op mijn kleindochter pas, blijkt maar weer, dat niet iedereen er van geniet. “Ikke bang” roept ze regelmatig bij het horen van al dat donderend geweld in de lucht. Nadat we er samen voor zijn gaan zitten en de voorbijkomende vliegtuigen van de vogels hebben weten te onderscheiden, gaat ze enigszins gerust gesteld toch slapen.

Ik blijf nog even napeinzen. Over de milieuvervuiling, de geluidsoverlast, het militaire vertoon en de verspilling van al die miljoenen. En ik maak me zorgen over het leven en het lot van die jongens. Vooral als er ook nog een keer diverse hulpdiensten met gillende sirenes voorbij razen. Het zal toch niet?

Ik hou mijn hart vast. Totdat een solo piloot er eentje in de lucht tekent en een ander er zijn pijl door schiet. 

Het is rood.

Groet SH

Spelen op t strand

mefrouw2 reacties

 

 

image

Vorige week heerlijk een paar daagjes met mijn beste vriendje naar Vlieland geweest. We sliepen bij zijn moeder en die woont in ons oude huis, dus ik sliep op ons oude kamertje, waar Eveline en ik vroeger een stapelbed deelden. We hadden fantastisch mooi weer, echt een geluk.

Verjaardag van Beppe, terrasje hier, terrasje daar, elke avond gezellig bij Pake en Beppe eten, heerlijk uitwaaien, familie bezoeken, een avond op stap, fietsen door de duinen, een avond met Beppe scrabbelen, wandelen in het bos, dennenappels zoeken, een avond bankhangen met bier en toastjes, oesters zoeken op het wad en….. Een dagje naar het strand.

Nou daar gingen we, schepnet en emmer mee op de fiets naar het Fordstrand, daar is het altijd lekker rustig. Handdoek uit, insmeren met factor 30 en meteen naar de zee. Brrr, het water was helaas te koud, had graag een duikje gemaakt. Maar we waren helemaal in ons element: hij garnalen vangen en ik schelpen zoeken.

Op een gegeven moment kijk ik op, jeetje toch best ver verwijderd van onze handdoeken, maar ik had de mooiste schelpen gevonden, behalve die kleine roze en maar zoeken en zoeken. Ik had van mijn hempje een buidel gemaakt, dus dat was super handig. Na een uurtje ofzo tuur ik naar de zee en ja hoor, hij is als een gek aan het rennen met zijn schepnet. Allebei voldaan laten we ons op onze handdoeken neerploffen en laten elkaar trots de vangst van de dag zien.

Wat een fantastische middag: genieten als een kind en de rest om je heen helemaal vergeten! Het ultieme vakantiegevoel!!

FR

O ja, ik had ook nog een helder moment, een afsluitbaar zakje om je telefoon doen: zand-proof en je kan hem ook nog gebruiken;)

Guestblog Oma: Missen

mefrouwEen reactie plaatsen

Los van elkaar hebben wij ons er stiekem op verheugd, mijn kleinzoon en ik, dat we elkaar weer zouden treffen in het theater. We hebben elkaar al een tijdje niet gezien. Ik heb hem gemist en van diverse kanten hoor ik, dat dat omgekeerd ook zo was. 

Als ik er met mijn twee jongste dochters naar toe loop, heeft hij ons al gespot en staat achter het glas te zwaaien en te gebaren. Ik hoor niet wat hij zegt, maar zie zijn geluk.

De hele familie bij elkaar, daar kan hij van genieten, dat kan niet missen.

We zijn hier niet voor hem, maar voor zijn zus. Die overigens een spetterend dansoptreden in een weergaloze show geeft. Waarbij ook tranen vloeien ivm het overlijden van een van de mensen van de choreografie. Maar dat maakt hem niet uit, want hij steelt de show, los van het podium.

Bij het gedeelte voor de pauze zit hij bij zijn ouders en ijsjesoma boven op het balkon en weet de aandacht te trekken door zowel naar ons, als naar het vriendje van zijn zus te roepen. 

Maar in de pauze komt de aap uit de mouw; hij wil heel graag bij ons zitten en dat kan, want tante Foka wil wel van plaats wisselen. Buiten, als hij me heeft meegetroond naar het dichtstbijzijnde speeltuintje wordt de reden ook helder: “Dan zie je alles beter oma!” En dat klopt, wij zitten op de eerste rij.

Als de voorstelling weer wordt hervat , is hij er gelijk helemaal door gebiologeerd; zijn wiebelkussen missen we daarom niet eens! En hij deelt een chipje met mij en tante Eveline. En hij weet ons tot tranen toe te beroeren, door zijn reacties op de voorstelling. En soms weet ik niet waar ik naar moet kijken, naar hem of naar mijn oudste kleinkind, dat de sterren van de hemel danst. 

Zijn tranen komen daarna, als hij zijn ouders weer ziet, hij heeft ze echt gemist.

Groet SH

Guestblog: Zorgen 2

mefrouw7 reacties

Al eerder had ik ze gespot. Twee Scholeksters. Toen wist ik nog niet, dat ze de omgeving kwamen verkennen en dat er meer zouden volgen, maar ik vond het wel vreemd dat ze er waren. Zo midden op het gras, voor mijn flat, op de tussenstrook, tussen het looppad en de weg. Wat moesten zij daar? Ze zouden wel uitgeweken zijn voor de eeuwige territoriumstrijd op hun geboortegrond, economisch gezien waren ze er hier niet beter op geworden.
Laatst zag ik ze weer .Ze vallen namelijk op als Bonte Pieten tussen de meeuwen, kauwen en duiven, die hier eigenlijk ook niet horen, want ze verdringen de mussen, zoals sommige eksters beweren. En nu opeens was er nog maar een. Ik vond het heel zielig voor hem, was hij zijn partner verloren?
Allerlei rampscenario’s voltrokken zich in mijn gedachten.

Was zij verhongerd, verdronken of ergens onderweg gepakt en verkracht, zoals zovelen voor haar?

Totdat ik besefte, dat hij aan het foerageren was. Ik volgde hem met mijn ogen. Keer op keer vloog hij op, om even verderop te landen, op het platte dak van de dichtstbijzijnde parkeergarage. Goed gekozen. Een veilig asiel! Maar waar gaat het heen, als ook de weidevogels zich aan weten te passen aan het stadsleven? Uit onderzoek blijkt dat scholeksterpaartjes hun leven lang bij elkaar blijven en dat sommigen inderdaad op platte met grind bedekte daken broeden, om grondpredatoren geen kans te geven bij het nest te komen. En dat de beste nesten het dichtst bij de beste voedselbronnen, nl die op het wad, liggen: het hokkerterritorium. Degenen, van wie de nesten er wat verder vanaf liggen worden wippers genoemd.
Tegelijkertijd maak ik mij zorgen over de jonkies, die er straks zullen zijn. Hoe moet het als ze gaan lopen en hoe als ze hun vleugels uit willen slaan? Zullen ze dan van het dak af kukelen? Of houden ze zich wel staande, ondanks alle tegenslagen en verleidingen buiten het eigen veilige nest. Een wipper wordt bijna nooit een hokker.

Ik zag er al een paar die uitgevlogen zijn. En wat doen velen het goed , volkomen aangepast ondanks alle gevaren die op de loer liggen. Mag ik dat van ze verlangen? Ja, natuurlijk, want het is ook mijn weidegebied waarop hun ouders zijn gaan scharrelen. Ik zie ze groeien, ik zie hun wereld groter worden; en ik besef dat er genoeg ruimte is voor alle vrije vogels, ook op mijn groenstrookje.

De laatste tijd zie ik ze niet zoveel meer. Ik mag graag denken, dat ze samen over hun kinderen waken, want in tegenstelling tot andere weidevogels zorgen scholeksters goed voor hun floaters.

Ik hoop dat mijn vreemde eenden de juiste keuze hebben gemaakt.

Groet SH

Bronnen:
= Wikipedia
=Levensgeschiedenisbeslissingen, Dik Heg, RU. Groningen,

Guestblog raising mefrouw: Eten

mefrouw3 reacties

“Mama, wat smaakt er zo bitter? ”

Vroeg mijn zoon gisteravond, toen we bij de gebakken aardappeltjes en slavinken wat rauwkost aten. Dacht ik toch, dat ik het rauwe hart van de witlof er wel uit had gesneden, maar niet goed genoeg dus en daarmee werd ik gelijk terug geworpen in de tijd.

Ooit was het een sport voor mij, om mijn kinderen groente te leren eten. Dus stonden er bij de avondmaaltijd altijd minstens twee soorten groenten op het menu. En appelmoes, om het proces wat te veraangenamen: Voor ieder wat wils, omdat smaken nu eenmaal verschillen. Ze moesten wel overal een hapje van proeven. Wat me niet altijd in dank werd afgenomen.

Mijn jongste dochter verklaarde zelfs op een gegeven moment dat ze geen groente meer wilde eten, want ze was “slatarisch” geworden; het bittere van de witlof proefde zij er ook wel uit, al kon ze het toen niet benoemen.

Maar hoe anders is het nu! Mijn dochters bedenken, soms noodgedwongen door allerlei allergieën, de mooiste recepten, eten spul waar ik bij wijze van spreken nog nooit van gehoord heb en ze raden mij regelmatig diverse nieuwe dingen aan.

De oude schijf van vijf zit er echter bij mij nog ingebakken. En dat melk goed is voor elk! Ik denk niet dat mijn voedingspatroon daar nog heel veel van zal af gaan wijken. Alhoewel er steeds meer voedselgoeroes zijn, die voor vernieuwing preken…

Mijn zoon hapt wel zomaar een stuk schimmelkaas met olijven weg en bij de moeder van zijn beste vriend, krijgt hij altijd “bakken met groenten”, want zij is vega. Mijn kleindochter eet zonder te verblikken of verblozen een rauwe paprika. Maar opeens wil ze net als haar grote neef geen broodkorsten meer.

Nurture of Nature? 

Laten we het er maar op houden, dat dat in het midden ligt; en ook dat ik steeds meer op mijn moeder ga lijken.

Tegenwoordig hoef ik gelukkig niet meer net te doen, alsof ik de meest onsmakelijke ontbijtjes op moederdag verrukkelijk vind, want mijn kinderen zijn de leeftijd wel voorbij, dat ze die mij op bed serveerden. Maar vooruit; vanwege de maaltijd was het bijna elke dag, “moeders” dag. Dus die ene keer per jaar had ik dat er wel voor over .

Groet SH