Quote of the friday: Mark Twain

“Dance like nobody is watching”
-Mark Twain-

Nog een half uurtje en dan is het  zover en kan ik eindelijk weer mijn prachtige dochter van het podium af zien spatten! Ik ben niet alleen Papa, Finn, de complete redactie van mefrouw (haar tantes en Oma), de andere Oma, vriendje lief en schoonouders en nog een heleboel onbekenden want de show is voor de tweede maal nagenoeg uitverkocht.

De afgelopen weken staan in het teken van trainen, kostuums, muziek, make-up, trainen, spacen, cleanen en nog meer trainen. 

De zenuwen waren zeker aanwezig maar toen ze vanmorgen beneden kwam was ze “all smiles”, het was fantastisch.

Ik hoop dat het vanavond weer net zo goed gaat. Toitoitoi lieve schat. Ik ben trots op je!

MR 

Penny for your thoughts: De schoffelaar

Je kent ze wel, die mannen in fluoricerende hesjes die de groene perkjes, strak onderhouden. Finn en zijn vriendje zijn groot fan en spelen dan ook vaak “werkmannen” compleet met harken en schoffels. 

Ik ben opgevoed om elkaar gedag te zeggen als je elkaar passeert, iets wat in deze tijd helaas niet meer gebruikelijk is. Als ik bij school sta te wachten zijn de mannen van de gemeente druk bezig om al het ongewenste onkruid te verwijderen en ik zeg ze dan ook keurig gedag. 

Voor één van de mannen, type ruwe bolster genoeg aanleiding om een gesprekje te beginnen en dan blijkt zeker dat hij een blanke pit bezit!

Het was de avond ervoor mooi weer geweest en hij had zijn motor uit de schuur gehaald voor een ritje. Opeens stond er jongetje van een jaar of acht naast hem met een sonde in zijn neus. Het jongetje bleek ziek, ongeneselijk ziek, kanker. 

Maar de oogjes van de jongen straalden toen hij de motor zag. Hij was gek op het geluid en zijn grote droom was dan ook om ooit nog op zo’n geweldige motor te mogen zitten, vertelde de moeder aan hem. 

De schoffelaar bedacht zich geen moment en tilde de jongen op de machine en liet de motor flink ronken. De jongen had de avond van zijn leven vertelde de man met tranen in zijn ogen. Hij was zo blij dat hij dit, met zoiets simpels had kunnen doen.

We filosoferen, samen, nog wat over dat de wereld zoveel mooier zou zijn als iedereen gewoon wat aardiger voor elkaar zou zijn en dat dit vaak in kleine dingen zit zoals elkaar bijvoorbeeld gedag zeggen.

Dan komt Finn van het schoolplein rennen, “hey ik ken jou”! Mijn lieve, open mannetje die iedereen gedag zegt en daardoor de meest oprechte gesprekjes voert.

MR  

About books and reading: de verbeelding book challenge punt 26

Toevallig

Een van de mooiste boeken die ik de laatste tijd gelezen heb, is “Eddie’s bastaard”, van William Kowalski. Het was zijn eerste boek, maar dat zou je niet zeggen, het leest als een trein. Het is compleet, het is af en heeft geen losse eindjes. Mede dankzij de fantastische vertaling van Molly van Gelder natuurlijk, kom je de mooiste zins- en gedachtenwendingen tegen.

Samen met de verteller duik je in de onweerstaanbare geschiedenis van de familie Mann. Aan de hand van de ontwikkelingen in zijn eigen nogal ongewone jeugd, wordt je meegezogen in de vele verhalen, die zijn opa ondanks een dreigende Korzakov nog weet te herhalen. En alhoewel het dagboek van zijn over-overgrootvader en naamgenoot pas aan het eind van historie weer opduikt, geeft dit ons nog meer inzicht in het totaalplaatje, omdat de verteller er rijkelijk uit put, vanuit zijn volwassen perspectief.

Helderziendheid, reïncarnatie, (klop-)geesten, telekinese, telepathie; het paranormale wordt in deze roman niet geschuwd, maar is dusdanig in het verhaal verweven, dat het in eerste instantie niet eens opvalt en daarna heerlijk normaal is, waardoor je het ook aan de spirituele verbeelding kunt toedichten.

Andere thema’s, zoals liefde, incest, dood , verraad en vertrouwen komen voorbij, zoals je bij een familiedrama mag verwachten; en sommige van de verbeelding book challenge 2016 uitdagingen, komen en passant ook nog aan bod, dus kan ik onverwacht zomaar weer wat punten van mijn lijstje afstrepen.

★7: het is een debuut

♡8:nog een familieverhaal

★11: spiritualiteit

♡22: de hoofdpersoon is wederom jonger dan 12 jaar(in het begin. )

Maar wat het vooral is: ★punt nummer 26!; Een boek dat springt tussen verschillende tijdsperiodes. Zoals heden en verleden, verleden en toekomst/verleden en nog verder verleden!

Toevallig had ik het er vorige week nog met iemand over, dat het moeilijk zou zijn, om daar een goed boek over te vinden, maar onverwacht kwam dit opeens op mijn pad. Bij andere boeken doet dat dan toch wat gekunsteld aan. Bij deze roman is het juist volkomen organisch en puur. Je houdt van dat kleine jongetje, dat zijn plaats zoekt in de wereld, want; wie weet er nou wel wie zijn vader is, maar kent zijn moeder niet? Alleen met dat gegeven al, houd je het niet droog.

” Het is tijd om niet meer achterom te kijken, maar mijn aandacht te richten op wat voor me ligt”.

Vrij naar WK

Groet SH

ISBN 90 414 0395 7
1999 uitgever Anthos, Amsterdam
All rights: William Kowalski

Quote of the Friday: unkown

 image

Klein wolkbreukje hier in Grou, nou ja klein het regent pijpenstelen. Maar dan zijn er de mooie tegeltjeswijsheden. Deze heb ik van mijn moeder gekregen, die je op verschillende manieren kan interpreteren. Als ik in een dipje zit, kijk hier graag even naar en voel me gelijk iets beter.

Maar voor nu ook wel toepasselijk!

“When it rains look for rainbows, when it’s dark look for stars”          

-unknown

                                                                                                       

 

 

Goed weekend allemaal!

FR

Nee

Nee. Het lijkt een simpel woord. Ik vind het echter een moeilijk woord. Ik vind het gemakkelijker om ja te zeggen. De pleaser in mij wil altijd ja zeggen. Ik wil het mensen gemakkelijk maken. Ik wil dat mensen gelukkig zijn. Ik vind het fijn om voor anderen klaar te staan. Soms moet ik ook nee zeggen tegen mezelf. Ik moet nee zeggen tegen mijn perfectionisme en tegen mijn enthousiasme, maar ik blijf ja zeggen tegen alle positiviteit. 
Maar nu moet ik echter nee leren zeggen. En dat is niet makkelijk. Daar waar een vraag gesteld wordt is mijn “ja” het eerste antwoord dat in mij op komt. Ik moet nee leren zeggen, omdat ja zeggen niet altijd het beste voor mij is. Ik oefen en oefening baart kunst. 
Ja, ik zou het fijn vinden als ik deze blog nog twee keer door zou lezen, maar nee, zo is het ook goed.

ER