Mijn Pake is een verhalen-verteller. Ik ken niemand die zo’n goed geheugen heeft als mijn Pake. Hij weet alles super gedetailleerd te vertellen en ongeveer vanaf zijn derde levensjaar. 

Ik luister altijd graag naar de verhalen van Pake, ook verhalen uit de oorlog. Evenals zijn avonturen die hij beleefde samen met zijn neef als schipperskinderen. Meestal beginnen de verhalen als volgt: Het was een regenachtige donderdagmorgen in januari 19..
Zo vertelde hij mij eens een verhaal, maar daar zat een geurtje aan. Weet jij wat een allemans end is? Vroeg Pake mij onder het middageten. “Nee Pake, het zal wel iets met een schip te maken hebben, maar wat? Geen idee.”
“Nou…” Begint hij met een grijns op z’n kop… “Vroeger als je op het schip moest poepen, dan ging je op een emmer zitten op t dek en als je dan moest afvegen, dan haalde je het desbetreffende touw over de reling… dat is aardig rafelig aan de onderkant, hangt steeds in het water en iedereen veegt zijn poeperd er mee af! Allemans end!!” Prachtig, alleen Beppe vind dit niet echt een verhaal voor onder het eten, waardoor Pake en ik nog harder moeten lachen.
FR