Terwijl ik op het trappetje zit; voor het chalet in Drenthe waar ik, samen met mijn twee zussen, een lang weekend logeer ; klinkt er opeens een bekend geluid door de vroege ochtend: er ligt iemand te snurken! En dan niet heel licht; niet met zo’n onschuldig, oppervlakkig en lief knorretje; maar het is een diep, hartgrondig zagen. Ik kijk om mij heen. Het zal toch niet een van mijn zussen zijn, die zoveel lawaai produceert? Maar, nee; een halfuurtje geleden heeft een van onze buren in het huisje tegenover ons, haar raam open gezet en waarschijnlijk is zij de veroorzaker van al die herrie. Wel een vrouw dus.

Dat zet mij aan het denken. In twee huwelijken met twee gerenommeerde snurkers ben ik wel wat gewend op dit gebied. Bij mijn eerste man was het soms een paar keer per nacht raak en ik werd er altijd wakker van. Als ik hem dan een por gaf en hem toefluisterde, dat hij zich om moest draaien, gaf hij meestal wel schoorvoetend gehoor aan deze opdracht, maar bij mijn tweede man scoort zo’n actie meestal niet veel effect. 

Bij hem moet ik tijden wachten tot hij in een minder diepe slaapfase belandt en dan is dat het moment om toe te slaan. Het heeft vaak ook wel iets gezelligs dat zo vertrouwde ronken, dat je na zoveel jaren zo eigen is geworden. Behalve als je de volgende ochtend vroeg op moet natuurlijk, dan heb ik nog weleens de neiging om op een andere kamer te gaan liggen.

Hoe dan ook, het laatste jaar is mij een paar keer iets merkwaardigs overkomen. Werd mijn nachtrust wreed verstoord, met de boodschap dat ikzelf lag te snurken!

Diep verontwaardigd, omdat ik aan de ene kant niet kan geloven dat het zo is en aan de andere kant vind, dat je het in elk geval wel wat vriendelijker mag verpakken, lag ik daar dan weer wakker van. 

Dus zijn we nu tot een compromis gekomen en wijzen elkaar zachtmoedig op de feiten, mocht het weer een keer voorkomen, al wil het me nog steeds niet aan.

Zoveel nachten heb ik zonder een enkele wanklank doorgebracht naast zoveel verschillende mensen ( familie, vriendinnen enz. ) en dan zou ik nu ineens tot het snurkersgilde behoren? 

Zouden de verschuivingen in de hormoonhuishouding na de overgang daarmee te maken kunnen hebben? Toch maar eens gaan google’ en, of ik kan het aan mijn zusters vragen als ze wakker zijn.

Tevens of het waar is, tenslotte zijn de wanden hier maar flinterdun en wat blijkt? Zij hebben er tot nu toe geen last van gehad cq. niets gehoord. Een hele geruststelling.

Wel ontstaan er van lieverlee weer heel andere gesprekken, onze gedachten vliegen alle kanten uit. De onderwerpen zijn natuurlijk ook onuitputtelijk tijdens zo’n zussenuitstapje en dan zitten we nog maar aan het ontbijt……

Een tip tegen snurkersoverlast wil ik echter niemand onthouden. Bij mijn zwager heeft het nooit goed gewerkt, maar het was toch het eerste wat mijn oudste zus riep: “Dan moet je gaan fluiten”!

Dus wie weet? Misschien horen we nu binnenkort gefluit, ipv gesnurk ’s nachts, via de open ramen van alle buren in het land.

Groet SH