Het is zondagochtend. Tussen alle stress en hectiek door heb ik een momentje voor mezelf. Een momentje waarin ik even niet hoef na te denken en waarin ik even tot rust kan komen. Op het programma staat pump en balance.
Vol enthousiasme pak ik m’n gewichten en knal ik ze op m’n bar. M’n vriendinnetje staat op het podium en geeft de les. Dit wordt gegarandeerd een goede les, dat voel ik. “Oké, pak je stang, vier tellen naar beneden”. Vol goede moed ga ik naar beneden. Naar mate het nummer vordert voelt er toch iets niet helemaal lekker. Ik vraag me af wat het is. Mijn rechterkant heeft het wat zwaar tijdens deze warming-up. Ik besluit dat het na de warming-up vast beter zal gaan. Hmmm ik voel het toch duidelijk dat mijn rechterarm/schouder niet helemaal functioneert zoals zou moeten. “Gelukkig ik ga morgen naar de fysio, dan moet Simon er maar even naar kijken”, bedenk ik me. “Ehm Eveline”, schalt het door de microfoon, ik kijk vol vragen naar mijn vriendinnetje die de les geeft, “Je hebt niet hetzelfde gewicht aan weerskanten van je bar”. Ik krijg er een kleur van, alle puzzelstukjes vallen op hun plaats. Misschien de volgende keer toch maar een klein beetje nadenken.
ER
mefrouw 