Zonnegroet

  
“Zeg Eveline, doe je mee met de challenge?” vraagt een collegaatje mij. Ik ben de moeilijkste niet en ik begin te lachen. Zeg mijn naam en challenge en dan ben ik eigenlijk al om. Zo makkelijk kan het zijn. Ik vraag haar naar de challenge. Het idee is om 40 dagen, ’s ochtends de zonnegroet te doen. Je mag kiezen hoe vaak je deze doet: 1 keer, een veelvoud van 3, of 7 keer. 

De zonnegroet is van oorsprong een ochtendritueel. Het is een groet aan de zon die z’n energie aan de aarde komt brengen. In de praktijk kun je de routine de gehele dag door uitvoeren en wanneer je de routine vijftien tot twintig minuten achter elkaar uitvoerd kan het dienst doen als volledige yoga workout. De zonnegroet zou een positieve uitwerking hebben op lichaam en geest. Zo is het o.a. goed voor het geheugen, een goede nachtrust, spijsverteringsstelsel. Aldus mijn bron op internet. Ik raak alleen maar meer gemotiveerd voor deze challenge. Ik ga ervoor!

Inmiddels heb ik dag acht achter de rug. Misschien ben ik goedgelovige Henkie, of zie ik dingen die ik alleen maar wil zien, maar volgens mij heb ik er baat bij. Ik begin de dag helemaal zen, met een boost energie, en dat werkt de hele dag door. 

Sommige mensen dagen je precies uit op het moment dat je het nodig hebt. Ik ben op dit moment zoveel veranderingen aan het doorvoeren ivm mijn allergieën: voeding, balans zoeken, training, mindfullness en dan ineens komt deze challenge op m’n pad. Toeval, heeft het zo moeten zijn of heeft Buddah een dikke vinger in de pap?

Als een ware Yogi word ik wakker sta ik op en met toewijding begin ik aan mijn nieuwe ochtendroutine and I feel good! 

‘What day is it?’ asked Pooh. ‘It’s today,’ squeaked Piglet. ‘My favorite day,’ said Pooh.

ER

Yummy sunday: N’ICE

  

Vroeger, toen we nog op Vlieland woonden had mijn papa ooit een ijscowagen voor over het strand. Als hij dan zomeravond thuis kwam mocht ik af en toe wel eens een ijsje uitzoeken. Ik koos dan steevast een split, wat een traktatie. Later, toen ik zelf mijn eerste bijbaantje had in een plaatselijke restaurant met snackbar mocht ik na mijn dienst vaak nog een softijsje. Ik koos dan een bananenvariant, een smaak die ik nergens ooit nog terug gevonden heb. Toen de magnums op de markt kwamen hebben die ook dienst gedaan als lievelingsijsjes. Toen Ola dit jaar aankondigde te stoppen met de raketjes, wist ik zeker dat ik als echte ijsjunkie het geel enorm ging missen. Gelukkig bleek dit slechts om een 1 April grap te gaan, pfoei! 

Één van mijn absolute guilty pleasures is nog altijd ijs maar nu dan wel het luxere werk, een overheerlijk Italiaans ijsje in mijn favoriete smaak hazelnoot met stracciatella,mmmmm!  Maar geplaagd door alle allergieën staat dit helaas op het “verboden lijstje”. Toen onze supermarkt ook nog eigenhandig besloot Finn zijn wekelijkse Arla vanille yoghurt-ijsje uit de schappen te halen was voor mij de spreekwoordelijke maat vol. 

Op marktplaats ben ik op zoek gegaan naar een tweedehands kitchenaid icecreammaker welke ik van mijn verjaardagscentjes, heb gekocht. 

Wat een genot binnen een half uurtje de lekkerste (room)ijs op tafel en als je een beetje goede wil toont ook nog redelijk skinny maar in ieder geval gemaakt van ingrediënten die niet op het lijstje staan. 

Ingrediënten:

– beker (500 gram) Griekse yoghurt 

– 200 milliliter kokosmelk

– doosjevol diepvries mangostukjes of verse mango kan natuurlijk ook 

– handje chiazaadjes 

– flinke knijp agavesiroop 

Werkwijze:

– zet de kitchenaid roomijsmaker minstens 15 uur van tevoren in de vriezer (als je een andere ijsmaker gebruikt volg dan hun handleiding en gewoon het mengsel invriezen in een leuke ijsvorm kan natuurlijk ook)

– hak de half bevroren mangostukjes fijn en doe ze in een hoge schenkkan

– doe alle overige ingrediënten ook in de schenkkan en roer het goed door elkaar (het mag best iets zoeter dan je normaal zou doen, door bevriezing smaakt het namelijk flink minder zoet)

– zet de icecreammaker in elkaar volgens de handleiding en laat hem alvast draaien

– schenk voorzichtig het mangomengsel erin

– let the magic happen!

Met alle zonnige dagen nog in het verschiet weet ik zeker dat dit een veel gebruikt verjaardagskadootje gaat worden. 
Voor meer inspiratie neem dan ook eens een kijkje op ons bord Popcicles op Pinterest.

Yummy,

MR

Guestblog: Zorgen

Vanavond nadat de telefoon en televisie eindelijk zwegen en mijn enig nog thuiswonend kind op bed lag, zat ik nog even op mijn balkon te genieten van mijn rust. Helemaal zen, alhoewel ik weet dat de rust zomaar kan veranderen, omdat we tegenover een brandweer kazerne wonen, aan een drukke straat en in een bepaald niet rustige buurt. Hier hoor je regelmatig sirenes. Om nog maar niet te spreken over de vliegbasis, die vlakbij ligt en de stadsbus die passeert.
Ik keek dan ook niet op van de zwalkende en voor mijn ogen tegen een boom kostende jongen, die er liep, want in het afgelopen jaar heb ik al zoveel van die dingen gezien.

Zo komt er regelmatig een schreeuwende man voorbij, die pal voor de wasstraat tegenover onze flat steeds midden op straat rondjes draait. Hetzij op de fiets of als hij lopend is al joggend. De eerste keer dat ik hem hoorde dacht ik aan een krijsende meeuw of een verongelukte baby, ook al was het midden in de nacht..

Het afgelopen jaar zijn er ook verschillende (bijna) ongelukken gebeurd en politie invallen geweest, hier om de hoek, pal voor mijn neus of in het gebouw.

Dus dit was niet voor ’t eerst dat ik dacht, dat ik er wat aan zou moeten doen.
Vandaag is me verteld dat ik me niet voor iedereen verantwoordelijk hoef te voelen, maar dat zit nou eenmaal in mijn genen. Dus fiets ik met een gerust hart met mijn vriendin mee, die niet meer in haar eentje door de binnenstad durft ’s avonds of ’s nachts in het donker; help ik mee om een onverantwoordelijke scootmobieler overeind te krijgen en wijs ik iedereen in goed vertrouwen de weg. Terwijl er toch ook een steek- of schietpartij was, vlakvoor mijn Appie, terwijl ik daar boodschappen deed. Toen ik er naar binnenging was er al onrust, toen ik er uit kwam, hingen er politielinten. Ik weet het niet, het raakt mezelf niet, maar ik maak me altijd zorgen om anderen.

Alhoewel ik nu wel weet, dat de “schreeuwende man” altijd zichzelf redt; (als er een auto aan komt, gaat hij opzij), wilde ik toch ook weer dat kind van een ander redden. Die brakende jongen. Maar hij was weg. Hoefde ik niet achter hem aan in de kou. Maar zijn moeder! Daar ging mijn compassie naar uit. Ik had mijn laarzen al aan.

Dat is toch niet zo verkeerd? Ik was blij, toen ik stiekem toch nog even voor de zekerheid ging kijken; dat ik mijn eigen zoon slapend in zijn bed aantrof, want hij leek zo op hem.

En stel je voor, dat hij op die manier bij iemand voorbij zou komen.

Dan zou ik toch op zijn minst willen kunnen durven, hopen omwille van mijn kind, dat diegene zich dat dan aan zou trekken en voor hem zou zorgen.

Groet SH