Ik en de diverse auto’s in mijn leven. Sommige had ik in bruikleen, andere gewoon te leen. Later toen ik wat groter werd begon ik te kopen.  

Als automobilist maakte ik een vliegende start. Ik slaagde niet alleen in een keer voor mijn theorie, maar ook voor mijn rijbewijs. Ik had het nooit verwacht, maar eigenlijk kon het ook niet anders; mijn vader was namelijk de beste chauffeur van de hele wereld. Maar ik kwam er al snel achter dat het juist pas begint als je dat felbegeerde roze papiertje in handen hebt en ik viel al snel van mijn roze wolk. En die roze bril? Praat me er niet van….

De eerste keer dat ik alleen in een auto reed kan ik me nog goed heugen. Auto te leen van mijn ‘stiefvader’, hulde aan deze man, vanwege het feit dat hij het aandurfde zonder blikken of blozen. Ik onderweg naar mijn vriendje. Daar aangekomen, ik natuurlijk apentrots. Uiteraard blijf ik met ronkende motor voor z’n huis staan wachten, omdat het inparkeren niet lukte. Een tweede keer naar mijn vriendje wederom met geleende auto. Keurig ingeparkeerd. Echter onstond er een probleem toen ik naar huis wilde. Ik kreeg het namelijk voor elkaar om de auto, bij het uitrijden, vast te zetten tussen een boom en een lantaarnpaal. Met het schaamrood op mijn kaken heb ik toen een hulplijn gebruikt. Vriendlief heeft de auto even recht op de weg gezet, zodat ik weg kon rijden zonder te nemen obstakels. 

Of die keer dat ik voor het eerst mijn moeder en de rest op mocht halen, met hun auto, van Schiphol. Aangekomen bij kort parkeren, wederom super trots dat de hele rit goed gegaan is. Waarschijnlijk raakte ik lichtelijk overmoedig tijdens het inparkeren…. Vooruit inparkeren met parkeersensoren is niet zo moeilijk, dus dat moet goedkomen, was mijn gedachtengang. “Oke, Eveline vertrouw maar op die sensoren. Je kan dit!”, is mijn mantra. “Rustig aan, heel rustig, nog geen piepjes. Je kan nog een stukje. BOEM is ho. Toe maar, nog geen piepjes”. BOEM! Vooruit inparkeren met parkeersensoren is niet zo moeilijk….. Tenzij er aan de voorkant geen parkeersensoren zitten. 
De keer dat ik mijn eerste auto kocht! Fantastisch! Wat een heerlijk gevoel! VRIJHEID. Lekker met mijn autootje naar m’n werk. Lekker klein en dus makkelijk parkeren. Na bovenstaande parkeer trauma’s geen overbodige luxe. Tweede dag: ik heb mijn autootje keurig geparkeerd. Dan is uitrijden natuurlijk easy peasy. Ik start mijn motor. Laat de koppeling opkomen en druk het gaspedaal in. BOEM! Ik had het paaltje aan de voorkant van mijn auto over het hoofd gezien…. Ik vond het niet eens erg. Het was mijn auto, mijn eerste, eigen echte deuk en ik hoefde geen verantwoording af te leggen. Wat een heerlijk onafhankelijk gevoel! “All the women who are independent throw your hands up at me!!! “, Queen B herself zou trots zijn op mij. 

Ik en mijn auto’s…. Ik kan er een boek over schrijven. 

ER