Guestblog raising mefrouw: Grijs

Op een gegeven moment weet je dat het goed is. Dat het genoeg is.

Je hebt genoeg verteld, genoeg gedaan, genoeg gezorgd, genoeg ook benoemd. 

Dan moet je ook de moed hebben, om te zeggen dat het klaar is: Mefrouw is voldoende opgevoed. Mefrouw is allang klaar voor de toekomst. Zelfs het broertje is nu volwassen… al zijn z’n hersenen nog niet volledig volgroeid. 

Je hebt de menopauze al gehad, je hebt drie kleinkinderen, je kunt nu door. Je kan het bijna niet bevatten, maar het is waar.

En het is niet dat je de waarheid niet onder ogen wilt zien, maar het is, dat die zich aantekent. 

Je hebt het altijd al beseft, dat je nooit jong kunt zijn met je kinderen, maar misschien wel samen bejaard. Zoals je dat zelf ook al bijna samen met je eigen ouders bent, tegenwoordig.

Straks zit je de hele boel onder te kwijlen onder het gruis van het verpleeghuis. Straks word je onbekwaam bevonden, omdat wat je dan ook nog te berde te wil brengen; door je kinderen zal worden afgedaan als gezeik, net als in hun puberteit. Straks kun je niet eens meer voor jezelf opkomen, omdat je kinderen de regie gaan overnemen: Maar je man begon al grijs te worden op zijn zeventiende, jij pas na je 55e. Je hoeft niet bang te zijn. Alles is betrekkelijk. 

Het is heel natuurlijk. De grijze golf is niet eng, want het zijn jouw generatiegenoten. Of ouder. Jij bent de wildste in hun ogen. Of die rooie, of die met de krullen. Met hen was je ooit eeuwig jong.

Bovendien: grijs is het nieuwe blond, opeens is grijs hedendaags. Helemaal hip. Maar hoe dan ook, terwijl jij het zelf nog met lagen verf probeert te maskeren, wordt je oudste dochter opeens grijs. Slechts een enkele haar, maar toch, straks zit zij in de overgang. Nog maar enkele seconden. 

Ze tikken weg..

Is het ooit echt klaar? Zijn je kinderen ooit echt helemaal volwassen? Zijn ze echt klaar voor het leven? Als je goed naar je eigen ouders luistert, weet je dat het niet zo is. Als je het maar onder ogen wilt zien, weet je ,dat zolang er nog een generatie boven je staat, dat dat niet zo is.

En dat is heel geruststellend.

Groet SH

Advertenties

2 gedachtes over “Guestblog raising mefrouw: Grijs

  1. toen mijn moeder stierf was ze 76, en het voelde alsof ik nu zelf een stukje dichter bij de rand stond. Het is 8 jaar geleden, en ik ben schandalig fit en een aktieve burger.. Wil ik honderd worden? Nee,liever niet,

    Like

  2. Vandaag zei iemand nog tegen mij, dat we allemaal oud willen worden, maar het eigenlijk niet zijn!
    Ik begrijp het dat je je moeder nog steeds mist.Ik ben op mijn leeftijd gezegend; ik heb mijn beide ouders nog!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s