Yummy Sunday! Tomatensoep in een Italiaanse bol

mefrouwEen reactie plaatsen

  

Gewoon een lekkere makkelijke soep voor op zondag, maar wel op een bijzondere wijze geserveerd. 

Ingrediënten 

– 500 gram tomaten

– 1 ui

– 1 teentje knoflook

– 1/2 liter bouillon

– 200 milliliter room 

– klein potje witte bonen

– 1 theelepel oregano

– 3 theelepels pesto

– crème fraiche of Griekse yoghurt 

– verse peper uit de molen 

– 2 Italiaanse bollen 

Extra benodigdheden:

– staafmixer

Bereiding: 

– verwarm wat olijf olie in de pan, snipper de ui en pers de knoflook en fruit deze aan 

– Was de tomaten en snij ze in blokjes en bak kort aan 

– voeg een halve liter bouillon toe 

– laat de soep ongeveer 10 minuten koken op een zacht pitje 

– snij het kapje van de Italiaanse bollen en hol ze uit ( bewaar het overgebleven brood hier kun je later weer ander lekkers van maken) 

– pureer de tomatensoep glad met een staafmixer

– voeg de witte bonen, room, pesto en overige kruiden toe en laat dit nog tien minuutjes zachtjes koken

Serveer de soep in een Italiaanse bol (doe dit wel vlak van tevoren anders wordt het broodje klef). Garneer met wat crème fraiche.

MR 

Questblog Raising mefrouw: Guilty pleasure

mefrouwEen reactie plaatsen

  

De woensdagavond hield ik vroeger altijd vrij, want dan was het meidenavond in ons gezinnetje. Jarenlang zond (naar ik meen) RTL dan de woensdagavondfilm uit en meestal was die gebaseerd op een waargebeurd verhaal. In de loop der tijd zijn er heel wat morele dilema’s, ziektes, mishandelingen, rechtszaken en moord en doodslag aan ons voorbijgetrokken. In mijn herinnering zat er weinig opbeurends tussen (of het was die enkele wonderbaarlijke genezing, of een onverwachte hereniging van elkaar uit het oog verloren personen) en meestal draaide het uit op “a good cry”.
Eerst keek ik er alleen met de oudste naar en al waren haar zusjes weleens jaloers, ze accepteerden het wel. Anders werd het toen de middelste er ook de leeftijd voor kreeg, want toen moesten we heel sneaky net doen alsof ze na het voorlezen ook gewoon ging slapen, maar natuurlijk mocht ze (onopgemerkt door de jongste) weer naar beneden sluipen en gezellig naast me op de bank kruipen. En dat alles voor half negen!

Ik was blij dat dat na een tijdje niet meer nodig was en we lekker met zijn allen konden gaan zitten kijken en onder het genot van een kopje thee eindeloos commentaar mochten leveren.
GTST mochten ze niet volgen, maar dit dan weer wel. Heeft het ze gevormd? Hebben ze er iets aan overgehouden? Niet al teveel hoop ik, maar gelukkig wel dat knusse saamhorigheidsgevoel. Af en toe kijken we nog wel een film met zijn vieren, maar dan in de bioscoop. Al wil de jongste dan nooit naar een tearjerker, om niet in het openbaar op tranen betrapt te worden.
Daarom heb ik nu een aanrader voor mefrouw: “My sisters keeper” ! Een topfilm in dit genre. Uit 2009 , met topacteurs als Cameron Diaz en Alec Baldwin en met precies de juiste ingredienten : een ethische kwestie en een rechtszaak. En met een ontknoping die je al mijlen ver van tevoren ziet aankomen, maar die wel lekker lang wordt uitgesponnen.

Een eerste klas smartlap en natuurlijk: waargebeurd, dus leg de zakdoeken maar vast klaar!
Net gezien, snik.

Groet SH.

Quote of the Friday: Wim Kok

mefrouwEen reactie plaatsen

  

Oud-politicus Wim Kok was deze week jarig (29 september).
Wim Kok was minister-president van Nederland in de periode van 1994-2002, het eerste en het tweede paarse kabinet. Naast het economische beleid lagen belangrijke beleidspunten van Koks kabinetten vooral op immaterieel gebied. Zo werd euthanasie verder geliberaliseerd en werd het homohuwlijk ingevoerd. 

Nederland is nog lang niet af. We zijn van ver gekomen en we hebben nog een lange weg te gaan.
                           -Wim Kok-

                   
Een beter begin begint bij jezelf, dus laten we dit weekend lekker genieten van het prachtige herfstweer en genieten van de kleine dingen.
Goed weekend allemaal!
Liefs mefrouw 

Little free library

mefrouw2 reacties

  

Ik ben nog helemaal aan het nagenieten. Het was een geslaagde middag!

Al weken zijn we met de straat bezig om een heuse minibieb op te zetten. 

Minibieb werkt vanuit het idee dat je de samenleving met elkaar leuker kunt maken. 

Dankzij de economische crisis zijn er talloze voorbeelden van deze zogenaamde ‘deeleconomie’. Initiatieven als airbnb, snappcar, croqqer , rewear, peerby en thuisafgehaald. Deze internetdeelplatformen verbinden gebruikers met elkaar om online te ‘delen’. Deeleconomie klinkt onbaatzuchtig maar dat is niet in alle gevallen zo, immers met sommige diensten is gewoon geld gemoeid, dus daarom is voordeeleconomie inderdaad misschien een beter woord? Want deze voordeeleconomie heeft een positieve sociale, duurzame en economische invloed! Zo ook de minibieb.

De minibieb is overgewaaid vanuit Amerika. 

Todd Bol bouwde de eerste, little free library, in 2009 als eerbetoon voor zijn moeder die een lerares was en een booklover! Het idee is inmiddels wereldwijd (32000 geregistreerde) overgenomen. Todd is zelfs een heuse “the Little Free Library Across America tour” begonnen! 

Nederland telt ruim 400 geregistreerde minibiebs. En sinds 30 september 2015 staat er ook één in onze straat, alleen wel eentje met een kleine twist. Onze bieb is namelijk alleen voor kinderboeken. 

In de voorgaande weken hadden we echte voorpret en wat ondervonden we veel draagvlak voor dit inititief. We moesten allereerst op zoek naar een kastje het liefst eentje met glas, niet hoog en weerbestendig maar het zou ook leuk zijn als de kinderen een zitplek hadden zodat ze al even kunnen bladeren. Inspiratie vinden we op pinterest. 

Uiteindelijk vielen we voor een schattig klepbankje. Vele boeken werden er aangeleverd door de hele buurt. De dorpsschool stuurde de uitnodiging voor de opening naar alle ouders en ook het dorpskrantje plaatste onze advertentie. Nu moesten we echt, wel zorgen voor een echte feestelijke opening.

Wie kon er een mooi verhaal voorlezen? Ik dacht meteen aan een oude juf van Qyra die kan zo prachtig vertellen. Zij woont toevallig ook in ons dorp en ze wilde het graag doen! Bij feest hoort natuurlijk ook muziek en de buurman, de dominee, anex straatmuzikant wilde ook weer graag begeleiden op de accordeon. 

We hadden geen idee hoe groot de opkomst zou zijn het konden er vijf zijn maar ook vijfentwintig. Dat leek ons een mooi richtpunt. Dus muffins in de oven en aan de slag met versieren. Ballonnen opblazen en samen met de slingers ophangen. Groot kleed met lekkere kussens op de grond, krukjes voor de kinderen. Stoelen en banken voor volwassenen. Wij waren er klaar voor en gelukkig om vijf uur kwamen er gasten, zoveel dat we zelfs stoelen er bij moesten slepen! Wat een opkomst.

De buurvrouw nam het woord en juf las een prachtig toepasselijk verhaal voor over de maan, de kinderen en volwassen hingen aan haar lippen. En dan is daar het moment waar het allemaal om draaide. Voor iedereen was er uit een grote mand een lawaaiig  muziekinstrumentje, de accordeon bouwde langzaam de spanning  nog verder op…..en toen eindelijk, de onthulling. 

  

Alle kinderen konden een mooi boek uitzoeken en ik hoop dat ze dat nog lang blijven doen! 

Ik ben nog helemaal aan het nagenieten. Het was een geslaagde middag.

Little Free Library is a Global Sensation!

-The Wall Street Journal-

MR

Proost

mefrouwEen reactie plaatsen

  
’s Morgens vroeg in de ochtend, zit ik in de auto om aan het werk te gaan. Ik zing mee met de radio. Q-music. Ik houd ervan in de ochtend. Repeat of niet: Diggy Dex ft. JW Roy – Treur Niet (Ode Aan Het Leven). Dit nummer zit niet voor het eerst in Repeat of niet. Inmiddels kan ik het refrein al aardig meezingen. “Mocht ik heen gaan, ergens, treur dan niet om mij. Maar proost op het leven en treur niet om mij”.  Ik sta stil voor de stoplichten. Ik ben drie minuten van mijn werk vandaan. Ik kijk om me heen; het belooft een mooie dag te worden. Ik heb er zin in. Daar is het refrein weer en ik zing uit volle borst:  “Mocht ik heen gaan, ergens, treur dan niet om mij. Maar proost op het leven en treur niet om mij”. Ineens komt het binnen: “Twee jaar……”.

Mijn tranen weten hun weg naar mijn wangen te vinden. Ik huil. Ik kan er niet bij: twee jaar…… Het is al bijna twee jaar geleden dat mijn vader is overleden. En het leven gaat gewoon verder. Wat is er veel gebeurd in die twee jaar. Ik ben me er ineens enorm van bewust dat mijn vader er al zo lang niet meer is en dat het leven gewoon doorgaat. En dat moet ook, dat is ook goed. C’est la vie. Dat is het leven, maar soms, heel soms komt het keihard binnen en is het verdriet weer zo rauw. Dan lijkt het net alsof het gisteren was. 

“People say it gets better but it doesn’t.
It just gets different, that’s all”.

– Maggie Smith

Ik moet mijn tranen drogen, ik kan niet te lang stil staan bij mijn verdriet. Ik heb nog drie minuten voordat ik op mij werk ben. En mijn directrice komt mij direct om half negen observeren in de les. Ik sluit mijn ogen. Ik slik. Haal diep adem. Ik kijk naar het stoplicht, het is groen. Het leven gaat door. 

Ik zing uit volle borst: “Mocht ik heen gaan, ergens, treur dan niet om mij. Maar proost op het leven en treur niet om mij”. De wereld draait door, zelfs zonder mijn papa. 

ER