Gouden moment; een moment dat je altijd bij zal blijven, een moment dat je hart sneller laat kloppen.

De laatste schooldag is aangebroken. De afgelopen vier weken was werkelijk een gekkenhuis. De weken tel je af, de dagen tel je af, je kijkt reikhalzend uit naar de zomervakantie. Maar dan breekt de laatste week aan en dan komt het besef: “Deze groep is volgend schooljaar niet meer mijn groep. Ik ga ze missen”. Ik word in zo’n laatste week altijd ietwat melodramatisch. Maar goed, een beetje sentimenteel mag best besluit ik voor mezelf.

De laatste schooldag breekt aan. Vandaag wordt het wederom warm. Ik heb besloten om een rustige modus aan te nemen voor vandaag, wat er ook zal gebeuren. Ik zit klaar om de kinderen goedemorgen te wensen. Ik lijk wel jarig! Ik word enorm verwend; tekeningen, chocolade, en zelfs wijn! “Die zet ik koud en maak ik vanavond soldaat”, beslis ik. “Kijk juf! Deze is voor jou!”, zegt Beau. Hij straalt, omdat hij mij de chocolade mag geven. Ik straal, omdat ik dol ben op chocolade en omdat hij zo straalt: “hoe weet je dat ik deze zo lekker vind?” Beau: “Omdat ik dat wel eens gezien heb”. Misschien is dit het teken dat ik de chocolade traktaties moet laten staan…… Al deze verwennerij is super lief, maar ik voel me altijd een beetje bezwaard, maar ik vind het altijd enorm lief en attent.

We beginnen onze dag. Het is heet. Tijdens de generale repetitie van de musical, mogen wij erbij zijn. Wij mogen kijken. Wij zijn het publiek. “Juf, het is zo heet”, zegt Naomi. Ik zie dat ze het heet heeft en dat ze verkoeling wil. Ik baal. Ik baal, omdat ik haar dit niet kan geven. Na de musical is het een pannenkoekenfeestje op het plein. Gelukkig is er schaduw. Mijn groep twee zit te smullen en ze genieten. Ik geniet ook: “Ik ga ze missen”, schiet het door mijn hoofd. Als we later binnen een beetje verkoeling opzoeken weet ik even niet meer hoe ik het hebben moet: het is zo heet. De kinderen hebben het zo warm. Van gekkigheid weten ze niet meer wat ze doen moeten en ik ook niet. “Drink maar even wat water, dat helpt als je dorst hebt”. Ik herhaal het zo vaak als ik kan. Ze moeten goed drinken. De laatste kring van het schooljaar breekt aan: “Even tellen, zijn we er allemaal?” Iedereen zegt om de beurt een getal. Zo tellen we altijd heel snel of iedereen er is. Een meisje, zegt nooit haar getal. Ze houdt er niet van om te spreken in de grote kring. Dat geeft niet. Haar buren helpen haar altijd. Jens laat me altijd even weten dat Lieke verlegen is en dat ze daarom niets zegt in de kring. Het geeft niet, ze hoeft het ook niet te zeggen. Het maakt niet uit. We tellen, het gaat mooi vlot. Lieke is aan de beurt: “21” zegt ze. “Wat? 21? Zegt ze daadwerkelijk 21?”, schiet het door mijn hoofd. Ik krijg gewoon kippenvel! Op de laatste schooldag laat ze van zich horen. Ze heeft haar moment gekozen. Dit was haar moment, waarop zij zich veilig voelde en waardoor zij haar stem durfde te laten horen in onze kring. Ik bent trots. Inwendig wil ik juichen en haar een staande ovatie geven. Ik kijk naar Lieke, en zij kijkt naar mij: ik glimlach naar haar.

De dag komt ten einde. Het is heet. Tijd om naar huis te gaan. Ik zwaai de deur open. Ik geef elk kind een hand én wens hen een fijne vakantie. Daar gaan ze, mijn groep twee. “Ik zal jullie missen”, denk ik. Daar komt Lieke weer aangerend, vanachter het hokje vandaan. Ik ga door mijn knieën. “Kijk juf, deze is voor jou”, zegt ze. Ze opent haar hand en ik zie dat ze een steen heeft gezocht. Dit is haar cadeautje voor mij. Ze ontroerd me voor de tweede keer vandaag: “Wauw! Wat een mooie steen Lieke! Dankjewel. Deze krijgt thuis een mooi plekje”. 

ER