Nou dat gaat bij mij nogal eens mis! Vooral als ik uit de bus stap! OV kaart in de hand, rolkoffertje en handtas in de andere en dan komt het moment dat ik uit moet stappen.
Ben ik bij de goede halte? Heb ik alles? Oh die mevrouw eerst maar en dan kan ik erachteraan. Sta ik buiten en dan blijk ik toch nog vergeten te zijn om uit te checken.

Nu komt dat meestal wel goed als ik onder “begeleiding” reis van mijn zoon of zussen. Met veel gelach en koffers die over de straat rollen ren ik of iemand naar de chauffeur en gaat de deur weer open zodat ik nog kan uitchecken. Maar als ik alleen reis gaat dat toch anders! Dan heb ik keurig mijn reisschema uitgeprint, nee ik heb nog geen app, ben al blij dat ik een OV op naam heb. Zodat ik niet meer elke keer dat ding op moet laden ergens op een Station. Dat deed ik altijd bij de balie en 1 keer onder toeziend oog van een paar dorpsgenoten bij een automaat. Wat een gedoe! Trouwens je OV kaart op naam doet het ook niet “zomaar ” als je hem in huis hebt die moet ook nog weer geactiveerd worden. Gelukkig was daar mijn schoondochter weer behulpzaam bij. En dan mag ik over 5 jaar weer een nieuwe aanvragen.
Maar goed als ik naar de Achterhoek moet reizen naar mijn oudste zoon dan ben ik dus wel even onderweg en zitten er een aantal overstap momenten in de reis. Geen probleem als ik alleen met de NS reis, maar als ik doorga op Arriva is het uit en inchecken geblazen. Met niet veel tijd en heel veel drukte hoop ik dan maar dat alles goed gaat. Want dan zijn we net mieren met zijn allen! Allemaal rondom dat ene paaltje en dat ding maar bliepen. Ja, ook mijn arm zwaait dan ergens tussen al die andere armen door richting het schermpje, want ik wil toch ook de volgende trein halen.

En dan sta ik uiteindelijk na een reis die volgens mij helemaal goed is verlopen op het eindpunt, checkt uit en dan verschijnt er op het beeldschermpje: incheck oké. Incheck oké? Dat vind ik niet oké! Ik stap zo op de boot naar Vlieland! Nu ben ik door schade en schande en een aardige conducteur zo wijs geworden dat je dan 2 minuten moet wachten en dan weer een nieuwe poging kunt wagen. En die 2 minuten regel heb ik in de tussentijd weer aan andere onwetende reizigers van mijn generatie door kunnen geven.

Wat was het een luxe toen ik naast mijn man in de auto kon gaan zitten en hij me overal naar toe reed. Al was autorijden niet zijn hobby. Maar helaas zal dat nooit meer gebeuren, hij is vorig jaar overleden.
Ik zal nog wel vaker mijn eigen reizen met het OV maken, want nee een rijbewijs heb ik niet.

Groet AKH